journaling_our_journey / Journaling Our Journey is on Nostr

ผมให้บริการปรึกษาเชิงจิตวิทยาและนำเสนอบทความที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับจิตวิทยาครับ

Last Notes

2026-03-10 01:10:25 UTC

https://image.nostr.build/0a37ba0b4cdb61d5154f3c8902de28f37378beef57e294f52c82bbb2bd987f79.jpg
ตอนที่เรายังเป็นเด็กๆ
การยอมรับจากผู้ใหญ่ (เช่น พ่อแม่ ครู)
คือสิ่งที่สำคัญสำหรับเรามาก
.
ผู้ใหญ่ในชีวิตเราจะเป็นคนบอกให้เรารู้
(ไม่ทางตรงก็ทางอ้อม) ว่า
เรากำลังทำสิ่งที่ถูกต้องอยู่ไหม เราดีพอหรือยัง
.
แล้วในวันที่เราโตเป็นผู้ใหญ่แล้วล่ะ?
.
แม้ในวันที่เราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว…
.
หลายคนก็ยังคงคุ้นชินกับการ
มองหาการยอมรับจากคนอื่น
.
หลายคนยังคงคุ้นชินกับการให้
ใครสักคนมาบอกว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกต้อง
.
หลายคนยังคงคุ้นชินกับการให้
ใครสักคนมาบอกว่าเราดีพอหรือยังไม่ดีพอ
.
ความคุ้นชินนี้สามารถกลายเป็นอุปสรรค
ที่ขวางกั้นไม่ให้เราใช้ชีวิตอย่างเต็มอิ่มได้
.
แน่นอนครับ ผมไม่ได้มีเจตนาที่จะสื่อว่า
หากเราเติบโตขึ้น เราควรที่จะ “ปิดหูปิดตา”
และไม่สนใจคนอื่นแม้แต่นิดเดียว
.
แต่ผมมีเจตนาที่จะสื่อว่า
การเรียนรู้ที่จะตัดสินใจด้วยตัวเอง
(ว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกต้อง ว่าตัวเราเองดีพอหรือยัง)
ถือเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการมีชีวิตที่เต็มอิ่ม
.
แล้วเราจะเริ่มต้นเรียนรู้ที่จะ
ตัดสินใจด้วยตัวเองในเรื่องนี้ได้ยังไง?
.
ผมมองว่า ขั้นแรกสุด เราจะต้องมองเห็นตัวเอง
ให้ได้อย่างชัดเจนก่อนครับว่า ชีวิตของเราทุกวันนี้
อยู่ภายใต้ “ร่มเงา” ของคนอื่นในเรื่องอะไรบ้าง
.
ยกตัวอย่างเช่น
ทุกวันนี้ เราอาจจะกำลังเอาคุณค่าในตัวเรา
มาผูกเข้ากับการยอมรับของพ่อแม่เรา
ถ้าพ่อแม่เรายอมรับในตัวเรา เราก็จะถือว่าตัวเรามีค่า
แต่ถ้าพ่อแม่ไม่ยอมรับในตัวเรา เราก็จะถือว่าตัวเองไร้ค่า
เป็นต้น
.
ยิ่งเรามองเห็น “ร่มเงา” ของคนอื่นได้ชัดเจนมากเท่าไหร่
อิทธิพลที่ “ร่มเงา” มีต่อใจเราก็ยิ่งมีแนวโน้มที่จะลดลง
.
…จนกระทั่งเรากลายเป็นอิสระจาก “ร่มเงา” ดังกล่าวได้ในท้ายที่สุดครับ
อ้างอิง
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0033-295X.108.3.593
https://psycnet.apa.org/record/2012-00755-000
https://doi.org/10.1207/S15327965PLI1104_01
#จิตวิทยา #siamstr

2026-02-28 03:50:51 UTC

https://image.nostr.build/32c8af57fd76bc2f15ba066232e7517b77f70fdc3ce76617060972dca29e013d.jpg
เวลาที่เราทำอะไรบางอย่างผิดพลาด
หลายคนก็จะมีความคิด
ที่ต่อว่าตัวเองอย่างรุนแรงภายในใจ
.
ความคิดเช่น
“ฉันมันโง่จริงๆ!”
“ฉันทำอย่างนั้นไปได้ยังไง!?”
“ฉันไม่น่าพูดออกไปแบบนั้นเลย!”
“ฉันมันไม่ได้เรื่อง!”
เป็นต้น
.
ความคิดเหล่านี้สามารถทำให้เรารู้สึก
ผิดหวังกับตัวเอง อับอาย โกรธตัวเอง
หรือแม้กระทั่งขยะแขยงตัวเองได้
.
มันทำให้เรารู้สึกราวกับว่า
ใจของเรากำลัง “ตกนรกทั้งเป็น”
.
…และหลายคนก็ตั้งใจที่จะส่งเสริมการ
“ลงโทษตัวเอง” ในลักษณะนี้อย่างต่อเนื่อง
.
เพราะพวกเขามองว่าตัวเองยัง
“ได้รับโทษ” ไม่เพียงพอสำหรับการให้อภัย
.
ถ้ามองในแง่หนึ่ง
สิ่งที่ผมเขียนมาในข้างต้นนี้
มันฟังดูมีเหตุผลนะครับ
.
มันสะท้อนถึงการรับผิดชอบต่อ
พฤติกรรมที่ผิดพลาดของตัวเองในอดีต
.
แต่ในทางปฏิบัติแล้ว
การ “ลงโทษตัวเอง” ภายในใจนั้น
หลายครั้ง…มันจะเกิดขึ้นแบบ “ไม่มีกำหนดสิ้นสุด”
.
มันให้อารมณ์ไม่ต่างอะไรกับ
คนที่ขโมยของตามร้านสะดวกซื้อ
ที่ถูกตัดสินลงโทษจำคุกตลอดชีวิต
.
บทลงโทษที่เกิดขึ้น
มันดูไม่ “สมน้ำสมเนื้อ”
กับความผิดที่ได้ทำลงไปเท่าไหร่นัก
.
ฉะนั้น หากเราคือคนหนึ่ง
ที่กำลัง “ลงโทษตัวเอง” อยู่ในใจ
คำถามสำคัญที่เราจะต้องตอบตัวเองให้ได้ก็คือ
.
บทลงโทษนี้มันเหมาะสม
กับความผิดที่เกิดขึ้นหรือเปล่า?
.
ถ้าความผิดนี้เกิดขึ้นกับคนอื่น
และเรามีอำนาจในการ “ลงโทษ” คนนั้น
เราจะหยิบยื่นบทลงโทษเดียวกัน
กับที่เรากำลังหยิบยื่นให้ตัวเองอยู่ไหม?
.
ถ้าคำตอบคือ “ไม่”
บางที นี่อาจเป็นสัญญาณว่า
เราควรจะต้องพิจารณาถึง
การ “ปล่อยตัวเองออกจากคุก” แล้วครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1038/s41598-025-21198-w
https://doi.org/10.1016/j.jadr.2025.100890
https://doi.org/10.1002/cpp.2586
#จิตวิทยา #siamstr

2025-09-25 01:41:33 UTC

https://image.nostr.build/0ecd29c3762f7294956eee71febe82767d8436a4a0d7a4e4060141ed91e388f2.jpg
ทุกวันนี้ เรามีชีวิตอยู่ในโลก
ที่ให้ความสำคัญกับ productivity
.
อันที่จริง
เวลาที่เราถามคนรู้จักว่า “ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?”
และคำตอบที่ได้รับคือ “ช่วงนี้ยุ่งมากเลย”
.
สังเกตไหมครับว่า สำหรับหลายๆคน
พวกเขาพูดคำตอบดังกล่าวออกมา
ด้วยน้ำเสียงที่แอบภาคภูมิใจเล็กๆด้วย?
.
ยิ่งไปกว่านั้น หลายคนยังพบว่า
เมื่อไหร่ก็ตามที่พวกเขาว่างหรือพักผ่อน
พวกเขาจะแอบรู้สึกผิดเสียด้วย!
.
สิ่งที่ผมอยากจะนำเสนอในวันนี้ก็คือ
หากเราให้ความสำคัญกับ productivity จริงๆ
การพักผ่อนคือจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่ขาดไม่ได้ครับ
.
เพราะเวลาที่เราพักผ่อน
(ต้องเป็นการพักผ่อนจริงๆนะครับ
ไม่ใช่พักผ่อนในรูปแบบที่ยังทำ
สิ่งที่แอบ productive ไปพลางๆด้วย)
default mode network ของสมองเรา
ก็จะเริ่มต้นทำงานอย่างจริงจัง
.
มันจะช่วยประมวลผลความทรงจำของเรา
ช่วยให้เราปิ๊งไอเดียใหม่ๆได้ง่ายขึ้น
และช่วยแก้ไขปัญหาที่เราติดขัดก่อนที่เราจะมาพักผ่อน
.
ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เกิดขึ้นในสมองเราแบบ “อัตโนมัติ”
ในระหว่างที่เรากำลังพักผ่อนอย่างสบายใจ
.
ด้วยเหตุนี้
เมื่อไหร่ก็ตามที่เราพักผ่อนเสร็จ
และกลับไปลุยงานต่อ เราก็จะค้นพบว่า
เราสามารถทำงานได้อย่างมีสมาธิมากขึ้น
แถมยังสามารถแก้ปัญหาที่เราคิดไม่ตก
ในช่วงก่อนพักผ่อนได้ง่ายขึ้นอีกด้วย
.
เราจะเห็นได้ว่า ถ้าเราสนใจกับ productivity จริงๆ
การพักผ่อนจะไม่ได้เพียงแค่สิ่งที่ “มีก็ดีไม่มีก็ได้” อีกแล้ว
.
แต่มันคือสิ่งที่เราควรจะล็อกเวลาไว้ใน
ตารางชีวิตของเราอย่างสม่ำเสมอเลยครับ
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1016/j.neuron.2023.04.023
#จิตวิทยา #siamstr

2025-08-04 01:54:04 UTC

https://image.nostr.build/139a163276f972511443b4d1e549fa0cea0eb0e24d2b6083fba20585e74b67b6.jpg
หลายคนรู้สึก “คัน” ในหัวใจทุกครั้งที่พวกเขาเห็นคนที่ขาด empathy ขาดวิจารณญาณ และ/หรือมี ego ใหญ่เท่ายักษ์ขึ้นมาอยู่ในตำแหน่ง “ผู้นำ”
.
ไม่ว่าจะเป็น “ผู้นำ” ในครอบครัว ในองค์กร ในชุมชน หรือในบริบทอื่นๆก็ตาม
.
และสิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึก “คัน” เป็นพิเศษก็คือคนเหล่านี้ไม่ได้ขึ้นมาเป็น “ผู้นำ” เพราะพวกเขาใช้กำลังหรือเส้นสายเสมอไป
.
หลายครั้ง คนเหล่านี้ขึ้นมาเป็น “ผู้นำ” เพราะผู้คนเลือกให้พวกเขาเป็น “ผู้นำ”!
.
ทำไมพวกเราเลือกคนที่ไม่เหมาะกับตำแหน่ง “ผู้นำ” ขึ้นมาเป็น “ผู้นำ”?
.
นี่คือคำถามที่จิตวิทยามีคำตอบให้ดังต่อไปนี้ครับ
.
.
.
# 1 พวกเรามักจะมองว่า “คนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง = คนที่มีความสามารถสูง”
.
เวลาที่เราฟังคนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงๆ เรามักจะได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยความแน่นอนและการฟันธงอย่างไม่ลังเล
.
มันทำให้เราฟังและรู้สึกว่า “คนๆนี้ดูเป็นคนที่รู้จริงจังเลย”
.
แต่ในความเป็นจริงแล้ว โดยส่วนมาก คนที่ “รู้จริง” มักจะมองเห็นถึงความซับซ้อนในสถานการณ์ต่างๆ ส่งผลให้พวกเขาค่อนข้างระมัดระวังคำพูดของตัวเอง
.
พวกเขาจะไม่ค่อยใช้คำพูดที่แน่นอน ฟันธง ไร้ข้อกังขา
.
มันจึงทำให้เราฟังและรู้สึกว่า “คนๆนี้ดูเอาแน่เอานอนไม่ได้เลย สงสัยเขาคงไม่ได้มีฝีมือขนาดนั้นแหงๆ”
.
# 2 พวกเรารู้สึกดึงดูดกับคนที่ “บริหารเสน่ห์เก่ง”
.
อย่างไรก็ตาม คนที่ “บริหารเสน่ห์เก่ง” กับคนที่ “มีอุปนิสัยเหมาะแก่การเป็นผู้นำ” (เช่น มีวินัย มีความถ่อมตน มีความซื่อสัตย์) ใช่ว่าจะเป็นคนเดียวกันเสมอไป
.
อันที่จริง หลายคนที่ “บริหารเสน่ห์เก่ง” มักจะขาด “อุปนิสัยที่เหมาะแก่การเป็นผู้นำ” (เช่น ความถ่อมตัว) เสียด้วย
.
นี่จึงเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้คนที่พวกเราเลือกเป็น “ผู้นำ” อาจจะไม่ได้เหมาะกับการเป็น “ผู้นำ” ครับ
.
# 3 พวกเรามักจะเลือกคนที่มีบุคลิก “เข้มแข็ง” มาเป็น “ผู้นำ”
.
ยิ่งเวลาที่พวกเรากำลังเผชิญกับความไม่แน่นอนสูงๆ (เช่น เศรษฐกิจไม่ดี เกิดสงคราม) พวกเรายิ่งมองหาคนที่ “เข้มแข็ง” มากเป็นพิเศษ
.
เพราะ “ผู้นำ” ที่มีท่าทีที่ “เข้มแข็ง” มักจะช่วยให้เรารู้สึกอุ่นใจและปลอดภัย
.
อย่างไรก็ตาม “ผู้นำ” ที่มีท่าที “เข้มแข็ง” มีแนวโน้มที่จะ “ยึดตัวเองเป็นหลัก” และ “ไม่ฟังใคร” สูง…ซึ่งอาจทำให้การบริหารงานเกิดข้อผิดพลาดได้
.
# 4 พวกเราเพิกเฉยต่อสิ่งที่เป็น “สัญญาณอันตราย” ในตัวคนที่เราเลือกมาเป็น “ผู้นำ”
.
บ่อยครั้ง เวลาที่เราเลือกคนมาเป็น “ผู้นำ” เราจะมีบางสิ่งที่เราชื่นชอบในตัวคนที่เราเลือก (เช่น นักการเมืองคนนี้มีนโยบายทางเศรษฐกิจที่เราชื่นชอบ)
.
ความชื่นชอบดังกล่าวสามารถกลายเป็น “ม่านหมอก” ที่บังตาเราจาก “สัญญาณอันตราย” ในตัวคนที่เราเลือก (เช่น แม้นักการเมืองคนนี้จะมีนโยบายทางเศรษฐกิจที่เราชื่นชอบ แต่นักการเมืองคนนี้ก็มีพฤติกรรมที่เข้าข่าย “ทุจริต” เช่นกัน)
.
มันทำให้เราเดินหน้าสนับสนุนคนที่เราเลือก (มากกว่าที่จะ “เหยียบเบรก”) นั่นเองครับ
.
.
.
ด้วยเหตุนี้ หากเราต้องการ “ผู้นำ” ที่ดีจริงๆ การ “ตั้งคำถามกับตัวเอง” ด้วยประเด็นที่ผมนำเสนอในวันนี้ (เช่น “ฉันกำลังเลือกคุณ xxx เป็นผู้ใหญ่บ้านเพราะเขาเหมาะกับการเป็นผู้ใหญ่บ้าน…หรือเพียงเพราะเขาเป็นคนที่พูดจาดูมั่นใจอย่างเดียวกันแน่?”) ก็ถือเป็นสิ่งเล็กๆที่สามารถให้ผลลัพธ์ที่ “ไม่เล็ก” ได้เลยครับ
.
อ้างอิง
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/a0029395
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0021-9010.87.4.765
https://doi.org/10.1073/pnas.1617711114
https://psycnet.apa.org/record/1991-06436-001
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0003-066X.49.6.493
https://doi.org/10.5465/amj.2010.0441
#จิตวิทยา #siamstr

2025-04-26 00:08:36 UTC

https://image.nostr.build/ebb654a7eb173c67bf8417c7e883345e20b33b1ba482657e8f437957cd830b5c.jpg
หลายคน “คิดมาก” จนไม่สามารถนอนหลับตอนกลางคืนได้
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
เราอาจจะนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนกลางวันที่เรานำเสนองานต่อหน้าเจ้านาย และเราก็คิดวิพากษ์วิจารณ์ตัวเองในใจว่า “ฉันไม่นำเสนอเรื่อง X แบบนั้นเลย ฉันน่าจะพูดถึงเรื่อง Y มากกว่านี้”
.
ความคิดวิพากษ์วิจารณ์ตัวเองดังกล่าวส่งผลให้เรารู้สึกหงุดหงิดกับตัวเอง ผิดหวังกับตัวเอง
.
มันทำให้เราไม่สามารถผ่อนคลายมากพอที่จะนอนหลับได้ เราก็เลยนอนตาค้างอยู่แบบนั้นทั้งคืนจนถึงเช้าวันถัดมา
.
เป็นต้น
.
ในสถานการณ์ทำนองนี้ หลายคนจะพยายามพูดกับตัวเอง (ในระหว่างที่กำลังนอนตาค้างอยู่) ว่า “ฉันรู้ว่าฉันอยากนำเสนองานให้ดีกว่านี้ แต่เหตุการณ์นั้นมันผ่านไปแล้วนะ ตอนนี้มันถึงเวลานอนแล้ว ฉันควรจะนอนก่อน ส่วนเรื่องที่จะถอดบทเรียนจากการนำเสนอในวันนี้…เดี๋ยวค่อยว่ากันทีหลังนะ”
.
หลายคนพยายามพูดกับตัวเองแบบนี้เพราะพวกเขาหวังว่ามันจะช่วยให้ใจพวกเขาผ่อนคลายลงและทำให้พวกเขานอนหลับได้ง่ายขึ้น
.
แนวทางนี้มันได้ผลกับหลายๆคนนะครับ แต่สำหรับคนจำนวนไม่น้อย พวกเขาพบว่า ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามพูดกับตัวเองขนาดไหน มันก็ไม่สามารถกล่อมใจให้พวกเขาหยุด “คิดมาก” ได้สักที
.
วันนี้ ผมจึงอยากจะนำเสนออีกหนึ่งแนวทางที่อาจเป็นประโยชน์สำหรับคนกลุ่มหลังครับ
.
แนวทางที่ว่านี้ก็คือ แทนที่พวกเขาจะนอนตาค้างอยู่บนเตียงและพยายามพูดกล่อมใจตัวเองให้ผ่อนคลาย ผมขอเสนอให้พวกเขาลุกออกจากเตียงและทำอะไรบางอย่างเล็กๆน้อยๆที่ช่วยสร้างความผ่อนคลายให้เกิดขึ้นกับร่างกายของพวกเขาแทน (เช่น ยืดเหยียดคลายกล้ามเนื้อ)
.
การทำเช่นนี้สามารถดึงความสนใจจาก “ความคิด” ให้มาอยู่ที่ “ความรู้สึกทางกาย” ซึ่งอาจจะส่งผลให้ภาวะ “คิดมาก” ของพวกเขาลดระดับความเข้มข้นลงได้
.
นอกจากนี้ มันยังสามารถสร้างความผ่อนคลายให้เกิดขึ้นกับร่างกายของพวกเขา ซึ่งสามารถส่งผลต่อเนื่องให้ใจของพวกเขาผ่อนคลายตามมา (และช่วยให้พวกเขานอนหลับได้ง่ายขึ้นอีกด้วย!)
#จิตวิทยา #siamstr

2025-02-16 01:25:08 UTC

https://image.nostr.build/7b7ecd316f79ccf23df2f583e5d444d239bf51ab72127ae0af238ec0652e6829.jpg
หลายคนคงจะคุ้นเคยกับคำว่า people pleaser เป็นอย่างดี
.
คำๆนี้หมายถึงคนที่ให้ความสำคัญ
กับความรู้สึกและความต้องการของคนอื่น
มากจนถึงขั้นที่ละเลยความรู้สึกและความต้องการของตนเอง
.
ท่านผู้อ่านอ่านย่อหน้าในข้างต้นแล้วรู้สึกคุ้นๆไหมครับ?
.
ท่านผู้อ่านอาจจะพบว่า สิ่งที่ผมเขียนไว้ในย่อหน้าข้างต้น
มันเป็นคำอธิบายที่ตรงกับหลายๆคนที่ท่านรู้จักในชีวิตของท่านได้
.
มันอาจจะเป็นเพื่อนสนิทของท่าน แฟนของท่าน พี่น้องของท่าน
.
…หรือแม้กระทั่งตัวท่านเอง
.
สำหรับกรณีที่ท่านผู้อ่านพบว่า
คนใกล้ตัวของท่านดูจะเข้าข่าย people pleaser นั้น
ท่านอาจจะสงสัยอยู่เหมือนกันนะครับว่า
อะไรคือเหตุผลที่ทำให้พวกเขาแคร์คนอื่นมากถึงขนาดนี้?
.
เหตุผลข้อหนึ่งที่ทำให้ people pleaser หลายคน
แคร์คนอื่นมากจนถึงขั้นละเลยตัวเองนั้น
เป็นเพราะ people pleaser จำนวนไม่น้อยมีความเชื่อว่า
หากพวกเขาใส่ใจและตามใจความรู้สึกและความต้องการของคนอื่นได้มากพอ พวกเขาจะได้รับความรัก การยอมรับ และความเคารพจากคนอื่นกลับมา
.
มันคล้ายๆกับการ “ยื่นหมูยื่นแมว” เลยครับ
.
เราแคร์ความรู้สึกและความต้องการของคนอื่น (ยื่นหมู)
คนอื่นก็จะรัก ยอมรับ เคารพ สนใจ แคร์เรากลับ (ยื่นแมว)
.
อย่างไรก็ตาม ปัญหาที่ people pleaser จำนวนไม่น้อยค้นพบก็คือ…
.
ประการแรก
พวกเขาค้นพบว่า แม้พวกเขาจะแคร์คนอื่นมากๆๆๆๆๆๆ
แต่หลายครั้ง มันก็ยังดูจะ “ไม่เพียงพอ” ที่จะเหนี่ยวนำให้
คนอื่นหันมารัก ยอมรับ เคารพ สนใจ แคร์พวกเขาอยู่ดี
.
ประการต่อมา
พวกเขาค้นพบว่า
ต่อให้คนอื่นจะหันมารัก ยอมรับ เคารพ สนใจพวกเขา
พวกเขาก็จะเกิดคำถามในใจอยู่ดีว่า
.
“ตกลงแล้ว คนอื่นรัก ยอมรับ เคารพ สนใจ แคร์ฉันจริงๆไหมนะ?
หรือคนอื่นเพียงแค่รัก ยอมรับ เคารพ สนใจ แคร์ฉัน
เพราะฉันคือคนที่คอย “ยื่นหมู” ไปให้พวกเขาเท่านั้น?”
.
และเมื่อ people pleaser เจอปัญหาเหล่านี้
ทางออกของพวกเขามักจะเป็นการทุ่มเท
เวลาและพลังงานไปกับการ “ยื่นหมู” ให้มากขึ้นไปอีก
.
แต่แม้ people pleaser จะทุ่มเทมากขึ้น
ผลลัพธ์ที่ตามมาก็มักจะเป็นแบบเดิม
.
กล่าวคือ พวกเขาก็ยังรู้สึกว่าคนอื่นยังคงไม่ได้
รัก ยอมรับ เคารพ สนใจ แคร์พวกเขาอยู่ดี
.
นั่นเป็นเพราะว่า…
.
การยอมรับ ความเคารพ ความรัก ความสนใจ
ที่เราจะรู้สึก “เต็มอิ่ม” เวลาได้รับนั้น
มันไม่ใช่การยอมรับ ความเคารพ ความรัก ความสนใจ
ที่สามารถ “ซื้อ” หรือ “แลกเปลี่ยน” ด้วยการ “ยื่นหมู” ได้
.
การยอมรับ ความเคารพ ความรัก ความสนใจ
ที่เราจะรู้สึก “เต็มอิ่ม” เวลาได้รับนั้น
มันคือการยอมรับ ความเคารพ ความรัก ความสนใจ
ที่อีกฝ่ายมอบให้อย่างไม่มีเงื่อนไข
.
แน่นอนครับว่า ไม่ใช่ทุกคนที่จะมอบ
การยอมรับ ความเคารพ ความรัก ความสนใจ
ให้กับเราอย่างไม่มีเงื่อนไข
.
สำหรับหลายๆคน
คนที่มอบการยอมรับ ความเคารพ ความรัก ความสนใจ
ให้กับพวกเขาอย่างไม่มีเงื่อนไขคือคนในครอบครัว
.
แต่สำหรับ people pleaser จำนวนไม่น้อย
พวกเขาแทบจะไม่เจอกับคนที่พร้อมจะมอบ
การยอมรับ ความเคารพ ความรัก ความสนใจ
ให้พวกเขาอย่างไม่มีเงื่อนไขเลย
(ต่อให้จะเป็นคนในครอบครัวก็ตาม)
.
นี่จึงเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้พวกเขา
เริ่มต้นกลายเป็น people pleaser
.
เพราะประสบการณ์ชีวิตของพวกเขามันสอนพวกเขาว่า
มันไม่มีหรอกที่จะมีใครสักคนที่มามอบการยอมรับ
ความเคารพ ความรัก ความสนใจให้พวกเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข
.
จริงอยู่ครับว่า
การยอมรับ ความเคารพ ความรัก ความสนใจ
ที่ people pleaser ได้รับจากการที่พวกเขา “ยื่นหมู” ไปก่อนนั้น
มันอาจจะไม่ได้ทำให้พวกเขารู้สึก “เต็มอิ่ม” นัก
.
แต่ในสายตาของ people pleaser หลายๆคน
อย่างน้อย การ “กำขี้”
(ได้รับการยอมรับ ความเคารพ ความรัก ความสนใจแบบมีเงื่อนไข)
ก็ยังดีกว่าการ “กำตด”
(ไม่ได้รับการยอมรับ ความเคารพ ความรัก ความสนใจใดใด)
.
พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ people pleaser หลายคนหมดหวัง
กับการที่ตัวเองจะได้รับการยอมรับ ความเคารพ ความรัก
ความสนใจอย่างไม่มีเงื่อนไขจากคนอื่นเป็นที่เรียบร้อย
.
พวกเขาหวังเพียงแค่การยอมรับ ความเคารพ ความรัก
ความสนใจอย่างมีเงื่อนไขจากคนอื่นเท่านั้น
.
แม้การยอมรับ ความเคารพ ความรัก ความสนใจอย่างมีเงื่อนไขนั้น
มันจะไม่ได้รู้สึก “เต็มอิ่ม” สำหรับพวกเขาเลยก็ตาม
.
ผมหวังว่าทั้งหมดที่ผมนำเสนอในวันนี้
จะช่วยให้ท่านผู้อ่านเข้าใจคนที่เป็น people pleaser ได้มากขึ้นนะครับ
(แม้เพียงนิดเดียวก็ยังดี)
#จิตวิทยา #siamstr

2025-02-11 03:08:33 UTC

- reply

ด้วยความยินดีเลยครับผม :)

2025-02-04 07:45:31 UTC

https://image.nostr.build/e6df5f54c18feb8aebf15cf03134a4f83f937fefde3378ed5a09dee89b7ef248.jpg
หลายคนอยากที่จะนัดเจอเพื่อน
.
อันที่จริง
หลายคนได้ลงตารางปฏิทินไว้เรียบร้อยแล้วด้วยว่า
จะนัดเจอเพื่อนวันที่เท่าไหร่ จะนัดเจอกันกี่โมง จะนัดเจอกันที่ไหน
.
แต่พอถึงเวลาเข้าจริงๆ
ชีวิตมันก็เหวี่ยง “อุปสรรค” เข้ามา
ทำให้เราไม่ได้เจอเพื่อนกันเสียที
.
ยกตัวอย่างเช่น
ติดงานด่วน
ต้องพาคุณยายไปโรงพยาบาล
รถเสีย
ป่วยจนลุกออกจากเตียงไม่ไหว
เป็นต้น
.
นี่จึงเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้หลายคนไม่ได้เจอเพื่อนเสียที
.
และพอไม่ได้เจอบ่อยๆเข้า (เพราะติด “อุปสรรค” หลายรอบ)
มันก็พาลทำให้หมดกำลังใจที่จะนัดหมายกันอีกในอนาคต
.
ความสัมพันธ์กับเพื่อนคนนั้น (หรือกลุ่มนั้น) เลยมีระยะห่างกันมากขึ้นๆๆ
.
จนกระทั่ง “เพื่อน” กลายเป็น
เหมือนกับ “คนแปลกหน้า” ในท้ายที่สุด
.
ทำยังไงถึงจะป้องกัน “อุปสรรค” ไม่ให้
เข้ามาขัดขวางการสานสัมพันธ์กับเพื่อนได้?
.
แนวทางที่ผมอยากหยิบมานำเสนอในวันนี้ก็คือ
เราไม่ต้องนัดเพื่อนล่วงหน้าหรอกครับ
.
เรานัดวันนี้เลย!
.
ถ้าเพื่อนว่าง ก็ชวนมาจอยกัน
ถ้าเพื่อนไม่ว่าง ก็เอาไว้โอกาสหน้า
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
ถ้าเราอยากโทรคุยกับเพื่อนและเรากำลังว่างอยู่พอดี
เราก็อาจจะส่งข้อความไปบอกเพื่อนเลยว่า
“วันนี้ ฉันอยากโทรคุยด้วยหน่อยน่ะ เธอว่างหรือเปล่า?”
.
ถ้าเรากำลังจะไปนั่งร้านกาแฟ xxx สัก 3 ชั่วโมง
เราก็อาจจะโทรไปบอกเพื่อนเลยว่า
“วันนี้ ฉันจะไปนั่งอยู่ที่ xxx สัก 3 ชั่วโมงน่ะ เธอสนใจมาจอยกันไหม?”
.
ถ้าพรุ่งนี้ เราอยากทำอาหารในบ้านมื้อใหญ่
เราก็อาจจะติดต่อไปหาเพื่อนว่า
“พรุ่งนี้ฉันตั้งใจจะทำเมนู xxx กินที่บ้านดู เธออยากมาลองชิมมั้ย?”
.
เป็นต้น
.
แน่นอนครับว่า
หากเรานัดเพื่อนแบบนี้
เพื่อนคงจะปฏิเสธเราอยู่หลายครั้ง
(เพราะมันกะทันหันเหลือเกิน)
.
แต่อย่างน้อยที่สุด
มันก็เป็นการแสดงออกให้เพื่อนรับรู้ได้ว่า
เรานึกถึงเพื่อนอยู่เป็นระยะๆ (แม้จะไม่ได้เจอกันก็ตาม)
.
นอกจากนี้ ในบางจังหวะ
เพื่อนเราก็อาจจะว่างพอดี
และทำให้เราได้มาเจอกันโดยที่ไม่ต้อง
ปวดหัวกับการนัดล่วงหน้านานๆอีกด้วยครับ
#จิตวิทยา #siamstr

2025-02-03 00:01:03 UTC

https://image.nostr.build/a1b8249184df2235bf17db208f9b12f2caeb51b304950dca3ebddf2d99d4ec9d.jpg

2025-02-02 13:47:26 UTC

https://image.nostr.build/f165e95b190f1a9a91b4bee38652841b7fb3942789d5f151f1547f33ceb28d17.jpg
“ถ้าเราอยากมีความรักที่ดี จงมองหาคู่รักที่ดี”
นี่คือความเชื่อที่หลายคนยึดถือ
.
.
.
อย่างไรก็ตาม
การมองหาคู่รักที่ดี
ไม่ใช่เรื่องง่าย
.
.
.
สาเหตุส่วนหนึ่งก็เพราะว่า
เวลาที่เราตัดสินว่าคนๆหนึ่ง
มีศักยภาพที่จะเป็นคู่รักที่ดีมากน้อยแค่ไหน
เรามักจะตัดสินคนๆนั้นในช่วงแรกๆที่เรารู้จักเขา
.
.
.
ซึ่งถ้าจะว่ากันตามตรง
ช่วงเวลาแรกๆที่เรารู้จักคนๆหนึ่ง
ถือเป็นช่วงเวลาที่เรารู้จักเขาน้อยที่สุดเลยครับ!
.
.
.
ยิ่งไปกว่านั้น
ช่วงแรกๆที่เรารู้จักใครสักคน
ยังถือเป็นช่วงเวลา “โปรโมชั่น” อีกด้วย
.
.
.
ฉะนั้น
มันจึงเป็นเรื่องยากมากเลยครับที่เราจะรู้ได้ว่า
คนๆนั้นมีศักยภาพที่จะเป็นคู่รักที่ดีหรือเปล่า
.
.
.
นอกจากนี้
ต่อให้การตัดสินของเราจะ “แม่นยำ”
ต่อให้คนๆนั้นจะมีศักยภาพในการเป็นคู่รักที่ดีจริงๆ
.
.
.
นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า
เขาคนนั้นจะอยากสานสัมพันธ์กับเราเสมอไป
.
.
.
เพราะโดยทั่วไปแล้ว
คนที่มีศักยภาพที่จะเป็นคู่รักที่ดี
เขาก็มักจะอยากสานสัมพันธ์
กับคนที่มีศักยภาพที่จะเป็นคู่รักที่ดีเช่นกัน
.
.
.
ฉะนั้น
สมการของการมีความรักที่ดีในข้างต้น
(ความรักที่ดี = มองหาคู่รักที่ดี)
จึงเป็นสมการที่อาจจะยัง “ไม่เพียงพอ”
.
.
.
เพราะนอกจากเราจะมองหาคู่รักที่ดีแล้ว
ตัวเราเองก็ควรจะพัฒนาตัวเองให้ “คู่ควร” กับคู่รักที่ดีคนนั้น
ด้วยการกลายเป็นคู่รักที่ดีด้วยเช่นกันครับ
#siamstr #จิตวิทยา

2025-01-22 06:31:01 UTC

- reply

จริงครับ

2025-01-22 01:54:36 UTC

https://image.nostr.build/72d3e301a7139d772d0fd12a3ee0b2cd16ff05c5f1160e7de48a9075ff5f9e99.jpg
เวลาที่เราพูดถึงคนที่เป็นโรคซึมเศร้า
หลายคนจะนึกถึงภาพของคนที่ inactive ในการใช้ชีวิต
.
.
.
ยกตัวอย่างเช่น
คนที่นอนอยู่บนเตียงทั้งวัน
ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกออกจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำ
เป็นต้น
.
.
.
ภาพดังกล่าวสะท้อนความเป็นจริงของหลายคนที่เป็นโรคซึมเศร้าก็จริง
แต่ภาพดังกล่าวไม่ใช่ “ทั้งหมด” ของคนที่เป็นโรคซึมเศร้า
.
.
.
หลายคนที่ผมได้มีโอกาสพูดคุยด้วย…มีชีวิตที่ active มากๆครับ
.
.
.
พวกเขาตื่นตั้งแต่เช้ามืดเพื่อมาออกกำลังกาย
พวกเขาทำงานไม่ต่ำกว่า 8-9 ชั่วโมง
พวกเขาเล่นกับลูกหลังจากที่ลูกกลับมาจากโรงเรียน
พวกเขาทำอาหารและทานข้าวกับคนในครอบครัว
ฯลฯ
.
.
.
พวกเขา active ในการใช้ชีวิตแต่ละวันมากๆ
แต่พวกเขาก็เป็นโรคซึมเศร้าด้วยเช่นกัน
.
.
.
ผมคิดว่านี่คือ “ความน่ากลัว” อย่างหนึ่งของโรคซึมเศร้าครับ
.
.
.
กล่าวคือ
โรคซึมเศร้ามี “หน้าตา” ที่หลากหลายมาก
.
.
.
ตั้งแต่ “หน้าตา” ของคนที่นอนซึมอยู่บนเตียงทั้งวัน
ไปจนถึง “หน้าตา” ของคนที่ใช้ชีวิตในแต่ละวันได้อย่าง ‘productive’ สุดๆ
.
.
.
หลายคนอาจจะรู้สึก “เอะใจ” ขึ้นมา
หากคนใกล้ตัวมี “หน้าตา” แบบแรก
ส่งผลให้คนใกล้ตัวได้รับการดูแลโดยผู้เชี่ยวชาญ (เช่น นักจิตวิทยา จิตแพทย์) อย่างทันท่วงที
.
.
.
แต่ถ้าหากคนใกล้ตัวมี “หน้าตา” แบบหลังล่ะก็
เราอาจจะไม่ได้รู้สึก “เอะใจ” เลยแม้แต่นิดเดียว
.
.
.
จนกระทั่ง…มัน “สายเกินไป” แล้วครับ
#จิตวิทยา #siamstr

2025-01-20 00:04:52 UTC

https://image.nostr.build/3fbb861936a98528909a2eaed61e7ba7994a343331473f38361674b7bf105c86.jpg
เขาว่ากันว่า
ความรัก คือ การร่วมทุกข์ร่วมสุขกับใครสักคน
.
.
.
อย่างไรก็ตาม
หลายคนไม่อยากให้แฟนต้องเจอกับอะไรแย่ๆ
.
.
.
ฉะนั้น เวลาที่พวกเขามีอะไรไม่สบายใจ พวกเขาก็จะเก็บความไม่สบายใจนั้นไว้ในใจคนเดียว
.
.
.
ยกตัวอย่างเช่น
สามีรู้สึกหนักใจกับลูกน้องในทีมที่ทะเลาะกันอย่างรุนแรง
แต่เนื่องจากสามีไม่อยากให้ภรรยาต้องเจอกับ “พลังงานด้านลบ”
สามีจึงตัดสินใจที่จะไม่แบ่งปันความหนักใจนี้ให้ภรรยารับรู้
.
.
.
อย่างไรก็ตาม
ข้อเสียหนึ่งของการเก็บความไม่สบายใจไว้กับตัวคนเดียวก็คือ
เรามักจะไม่สามารถเก็บความไม่สบายใจนั้นไว้ได้มิดชิด 100%
.
.
.
อย่างกรณีของตัวอย่างในข้างต้น
แม้สามีจะไม่ได้ปริปากเล่าปัญหาในที่ทำงานให้ภรรยารับรู้
แต่ภรรยาก็มักจะสังเกตได้ว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติกับสามีของตนอยู่ดี
.
.
.
สามีอาจจะมีเจตนาดีที่ต้องการ “ปกป้อง” ภรรยาจาก “พลังงานด้านลบ” ก็จริง
.
.
.
แต่เจตนาที่ดีไม่สามารถการันตีได้ว่า
มันจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ดี
.
.
.
อันที่จริง ในสถานกาณ์เช่นตัวอย่างข้างต้น
การที่สามีไม่พูดอาจจะส่งผลเสียก็เป็นได้
.
.
.
ยกตัวอย่างเช่น
ภรรยาอาจรู้สึกสับสนว่าเกิดอะไรขึ้นกับสามีของตนกันแน่
ส่งผลให้เกิดคำถามจำนวนมากผุดขึ้นมาในใจของภรรยา
(“ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่า?” “เขาโกรธฉันหรือ?” “เขานอกใจฉันหรือ?” “เขาไม่เชื่อใจฉันมากพอที่จะเล่าให้ฉันฟังหรือ?” “ฉันช่วยอะไรเขาไม่ได้เลยหรือ?” ฯลฯ)
.
.
.
กลายเป็นว่า
แม้เจตนาตั้งต้นของสามี คือ การ “ปกป้อง” ภรรยาจาก “พลังงานด้านลบ” ก็จริง
.
.
.
แต่ผลที่เกิดขึ้นก็คือ การ “ปกป้อง” ของสามีกลับเป็นส่วนสำคัญที่สร้าง “พลังงานด้านลบ” ให้กับภรรยาซะอย่างงั้น
.
.
.
ด้วยเหตุนี้
สำหรับหลายๆกรณี
การ “ปกป้อง” แฟนจาก “พลังงานด้านลบ” ที่ดีที่สุด คือ การไม่พยายามที่จะ “ปกป้อง” แฟนจาก “พลังงานด้านลบ” ครับ
#siamstr #จิตวิทยา

2025-01-15 05:52:52 UTC

https://image.nostr.build/091e104f4156e69b0c1a7b1cebca1f5a26e246e652c61d16e172826cc6bdeac8.jpg
ในปี 2020
ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวเกาหลีใต้ Bong Joon-Ho
(ซึ่งกำกับภาพยนตร์ชื่อดังอย่าง Parasite)
ได้รับรางวัล Oscar สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
.
สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตเห็นก็คือ
สุนทรพจน์ Oscar ของ Bong Joon-Ho นั้น
แทบจะไม่มีเนื้อหาเกี่ยวกับตัว Bong Joon-Ho เองเลย
.
เพราะ Bong Joon-Ho ใช้เวลาดังกล่าว
พูดชื่นชมและขอบคุณผู้กำกับคนอื่นๆ
ที่ถูกเสนอชื่อชิงรางวัล Oscar ร่วมกับเขาในปีนั้นแทน
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
Bong Joon-Ho พูดถึงผู้กำกับ Martin Scorsese
(ว่า Scorsese เปรียบเหมือน “ครูสอนกำกับภาพยนตร์” ให้กับเขา)
.
Bong Joon-Ho พูดถึงผู้กำกับ Quentin Tarantino
(ที่คอยให้สัมภาษณ์สื่อเป็นระยะๆว่าชอบภาพยนตร์ของ Bong Joon-Ho)
.
เป็นต้น
.
พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ
แม้ Bong Joon-Ho จะเป็น “ผู้ชนะ” ในค่ำคืนนั้น
แต่ Bong Joon-Ho เลือกที่จะแชร์ spotlight ให้ผู้กำกับคนอื่น
แทนที่จะอ้าแขนรับ spotlight แต่เพียงผู้เดียว
.
บางคนอาจจะมองว่า สิ่งที่ Bong Joon-Ho ทำนั้น
มันเป็นการกระทำที่ดู “หล่อ” ก็จริง แต่มันจะทำให้ Bong Joon-Ho
สูญเสียการยอมรับและคำชื่นชมที่ Bong Joon-Ho ควรจะได้รับไป
.
แต่ในความเป็นจริงนั้น
การยอมรับและความชื่นชมจากคนอื่น
ไม่ใช่ “ทรัพยากรที่มีจำกัด”
.
การยอมรับและความชื่นชมจากคนอื่น
ไม่ใช่ zero-sum game
ที่พอคนหนึ่ง “ได้” และอีกคนจะต้อง “เสีย”
.
การที่ผู้คนยอมรับและชื่นชม
Martin Scorsese และ Quentin Tarantino
ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่หลงเหลือ
การยอมรับและความชื่นชมให้กับ Bong Joon-Ho
.
อันที่จริง หากเราอ่าน comment
เราจะเห็นคำชื่นชมที่มีให้กับ Bong Joon-Ho เต็มไปหมด
.
เพราะการที่ Bong Joon-Ho แชร์ spotlight ให้ผู้กำกับคนอื่น
มันแสดงให้ผู้คนเห็นว่า Bong Joon-Ho ไม่เพียงแค่เป็น
ผู้กำกับที่มีความสามารถเท่านั้น แต่ยังเป็นมนุษย์ที่ “ใจหล่อ” อีกด้วย
.
ด้วยเหตุนี้ ผู้คนจึงยอมรับและชื่นชม
Bong Joon-Ho แบบ “สองเด้ง”
(เด้งแรกคือความสามารถ เด้งสองคือ “ใจหล่อ”)
.
เรื่องราวของ Bong Joon-Ho กับรางวัล Oscar นี้
ไม่ใช่เรื่องราวที่แปลกประหลาดหรือหายากแต่อย่างใด
.
ผลการศึกษาพบว่า ยิ่งเราแชร์ credit ความสำเร็จ
ให้คนอื่นมากเท่าไหร่ เรายิ่งมีแนวโน้มที่จะได้รับ
การยอมรับและคำชื่นชมจากสายตาคนอื่นมากเท่านั้น
.
ในทางกลับกัน หากเราประสบความสำเร็จ
และเรา “งก” credit ไว้กับตัวเองแต่เพียงผู้เดียว
เรามีแนวโน้มที่จะถูกคนอื่นมองว่า “ใจแคบ” “หลงตัวเอง” ฯลฯ
ส่งผลให้เราได้รับการยอมรับและคำชื่นชมจากคนอื่นน้อยลงตามลำดับ
.
มันคือสถานการณ์ที่ตรงกับคำกล่าวที่ว่า
“ยิ่งให้ = ยิ่งได้, ยิ่งเก็บ = ยิ่งเสีย” จริงๆครับ
.
อ้างอิง
https://dx.doi.org/10.1037/pspi0000473
https://youtu.be/ekMl5VHBH4I?si=PTbZhqjNhFrmfrix
#จิตวิทยา #siamstr

2025-01-13 00:46:03 UTC

https://image.nostr.build/e8d128a91dcc933cbd974d90444de9b85e32d13f1253ca1960eb993dce3751df.jpg
หลายคนมองว่า
.
เวลาที่มาหานักจิตวิทยา
.
นักจิตวิทยาจะชวนให้ “คิดบวก”
.
.
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
สมมติว่าเราโดนแฟนทิ้ง
.
และเรามีความคิด “ฉันมันไร้ค่า” ผุดขึ้นมาในใจ
.
ส่งผลให้เรารู้สึกเสียใจมากๆ
.
.
.
ในตัวอย่างนี้
.
หลายคนเข้าใจว่า
.
นักจิตวิทยาจะชวนให้เราเปลี่ยนความคิด
.
จาก “ฉันไร้ค่า” เป็น “ฉันโคตรมีค่าสุดๆ”
.
.
.
จริงๆแล้ว นักจิตวิทยาไม่ได้ให้ความสำคัญกับการ “คิดบวก” เท่าไหร่นัก
.
เพราะต่อให้เราจะ "คิดบวก" ขนาดไหน
.
แต่ถ้าการ "คิดบวก" นั้น...มันคือการ "หลอกตัวเอง"
.
การ "คิดบวก" ดังกล่าว...ก็ไม่ได้ผลอยู่ดี
.
ด้วยเหตุนี้ นักจิตวิทยาจึงให้ความสำคัญกับการ “คิดตามความเป็นจริง” มากกว่าครับ
.
.
.
อย่างในกรณีของตัวอย่างข้างบน
.
สิ่งหนึ่งที่นักจิตวิทยาอาจจะทำ
.
คือการนำความคิด “ฉันไร้ค่า” มา “ขึ้นศาล”
.
.
.
ขั้นแรก
.
นักจิตวิทยาจะชวนให้เราพิจารณาดูว่า
.
มีหลักฐานอะไรบ้างที่สนับสนุนความคิด “ฉันไร้ค่า”
.
(เช่น แฟนทิ้งเราไป, เพื่อนร่วมงานโยนงานมาให้เราทำทุกวัน เป็นต้น)
.
.
.
ขั้นต่อไป
.
นักจิตวิทยาจะชวนให้เราพิจารณาดูว่า
.
มีหลักฐานอะไรบ้างที่คัดค้านความคิด “ฉันไร้ค่า”
.
(เช่น พ่อแม่พูดกับเราว่า “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พ่อกับแม่ก็ยังอยู่ตรงนี้เสมอ”, หัวหน้าเอ่ยปากชมเราในเรื่องของความขยันขันแข็งในการทำงาน, พอรู้ว่าเราโดนแฟนทิ้ง เพื่อนก็โทรศัพท์/ส่งข้อความมาให้กำลังใจเราหลายคน เป็นต้น)
.
.
.
หลังจากนั้น
.
นักจิตวิทยาก็จะชวนให้เราพิจารณาว่า
.
หลังจากที่ได้รวบรวมหลักฐานมาทั้งหมดแล้ว
.
ทั้งหลักฐานที่สนับสนุนและคัดค้านความคิด “ฉันไร้ค่า”
.
เราจะเปลี่ยนความคิด “ฉันไร้ค่า” ให้กลายเป็นอะไรที่สอดคล้องกับหลักฐานทั้งหมดดี
.
.
.
ถ้าเป็นกรณีของตัวอย่างข้างบน
.
เราก็อาจจะเปลี่ยนจาก “ฉันไร้ค่า”
.
ให้กลายเป็น “แฟนเก่าและเพื่อนร่วมงานอาจจะมีการปฏิบัติกับฉันราวกับว่าฉันไร้ค่า แต่ในสายตาของครอบครัว หัวหน้า และเพื่อนๆ ฉันยังมีค่าอยู่”
.
.
.
สังเกตดูนะครับว่า
.
นักจิตวิทยาไม่ได้ชวนให้เรา “คิดบวก”
.
แต่นักจิตวิทยาชวนให้เรา “คิดตามความเป็นจริง” มากกว่า
.
.
.
ใช่ครับ
.
การเปลี่ยนมา “คิดตามความเป็นจริง” นี้
.
ไม่ได้หมายความว่า…เราจะไม่เสียใจเลยแม้แต่นิดเดียว
.
.
.
เพราะนักจิตวิทยาก็ไม่ใช่เทวดา
.
เราไม่ได้วิเศษวิโสถึงขนาดที่จะ “ปัดเป่า” ความทุกข์ใจให้ “มลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง” ได้
.
.
.
แต่อย่างน้อยที่สุด
.
ความเสียใจที่เชื่อมโยงกับความคิด “แฟนเก่าและเพื่อนร่วมงานอาจจะมีการปฏิบัติกับฉันราวกับว่าฉันไร้ค่า แต่ในสายตาของครอบครัว หัวหน้า และเพื่อนๆ ฉันยังมีค่าอยู่”
.
มันก็ไม่ได้เข้มข้นเท่ากับความเสียใจที่เชื่อมโยงกับความคิด “ฉันไร้ค่า”
.
.
.
นักจิตวิทยาอาจจะไม่สามารถ “ปัดเป่า” ความทุกข์ใจให้ “มลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง” ได้
.
แต่เราสามารถ “บรรเทา” ความเข้มข้นของความทุกข์ใจได้ครับ
.
.
.
แหล่งอ้างอิง
https://doi.org/10.1002/9781118528563.wbcbt02
#siamstr #จิตวิทยา

2025-01-12 01:44:09 UTC

https://image.nostr.build/65ec8675278dc2264bd3d52071c66ab2457c6b88212850760e0bca58262acaf6.jpg
นักจิตวิทยา C. Raymond Knee พบว่า…คนเรามีมุมมองต่อความรัก 2 แบบ
.
.
.
บางคนเชื่อว่า…ความรักที่ดี คือ ความรักที่เกิดขึ้นเวลาเราเจอ “คนที่ใช่” (destiny belief)
.
พอเราเจอ “คนที่ใช่” เมื่อไหร่…ทุกอย่างก็จะ “เข้าล็อก”
.
ความสัมพันธ์ก็จะก่อตัวและดำเนินไปอย่าง (ค่อนข้าง) ราบรื่น
.
ถ้าความสัมพันธ์ “ติดขัด” เมื่อไหร่…แสดงว่าคนที่เราคบอยู่ คือ “คนที่ไม่ใช่”
.
แสดงว่าความสัมพันธ์ที่มีอยู่ คือ ความสัมพันธ์ที่ “ไม่ใช่”
.
ฉะนั้น โอกาสที่ความสัมพันธ์จะยุติลงเมื่อเกิดความ “ติดขัด” จึงมีสูง
.
.
.
แต่สำหรับบางคน พวกเขาเชื่อว่า…ความรักที่ดีไม่ได้ขึ้นอยู่กับการเจอ “คนที่ใช่” ขนาดนั้น (growth belief)
.
ต่อให้คนที่เราคบด้วย…จะไม่ได้เป็น “คนที่ใช่”
.
แต่ถ้าทั้ง 2 ฝ่ายพร้อมที่จะ “เรียนรู้” และ “เติบโต” ไปด้วยกัน
.
ความสัมพันธ์ก็จะ “เบ่งบาน” ได้
.
ความ “ติดขัด” ที่พบในความสัมพันธ์…ถือเป็นโอกาสที่จะช่วยให้ความสัมพันธ์ “เติบโต” ไปอีกก้าวหนึ่ง
.
.
.
หลายคนที่อ่านมาถึงตรงนี้…อาจจะเกิดคำถามขึ้นมาในใจว่า…มุมมองแบบไหนที่ “มีประโยชน์” มากกว่ากัน?
.
ผมคิดว่า…มุมมองที่ “มีประโยชน์” มากกว่า (ในแง่ของการพัฒนาและรักษาความสัมพันธ์) คือ มุมมองแบบ growth belief ครับ
.
เพราะต่อให้เราจะอยู่ในความสัมพันธ์ที่ดีขนาดไหน เราก็จะยังเจอกับความ “ติดขัด” อยู่ดี
.
ยิ่งไปกว่านั้น…ความ “ติดขัด” ส่วนใหญ่ (ราวๆ 69% ของความ "ติดขัด" ทั้งหมดที่โผล่ขึ้นมาในความสัมพันธ์)…ยังเป็นความ “ติดขัด” ประเภทที่ “แก้ไม่หาย” เสียด้วย!
.
.
.
ฉะนั้น ถ้าเรามองความรักในมุมมองแบบ destiny belief ล่ะก็
.
นอกจากเราจะไม่มีวันเจอ “คนที่ใช่” แม้แต่คนเดียวแล้ว
.
เรายังจะเจอแต่ “คนที่ (โคตร) ไม่ใช่” อีกด้วยครับ!
.
.
.
แหล่งอ้างอิง
Gottman, J. M. (1994). What predicts divorce? The relationship between marital processes and marital outcomes. Lawrence Erlbaum Associates, Inc.
Knee, C. R. (1998). Implicit theories of relationships: Assessment and prediction of romantic relationship initiation, coping, and longevity. Journal of Personality and Social Psychology, 74(2), 360–370.
#siamstr #จิตวิทยา

2025-01-10 08:19:39 UTC

- reply

ผมดีใจที่ชอบนะครับ :)

2025-01-10 01:02:35 UTC

https://image.nostr.build/577e3948e0a44e41e2d33acf68ff8ae861235defa5bbcc6556da9b0c875de4ae.jpg
ตอนที่ผมยังเรียนอยู่ ม.ต้น…ผมเจอเด็กผู้หญิงคนนึง
.
นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึก “ชอบ” ใครสักคน
.
ผมจำได้ว่า…เพียงแค่ผมมองไปยังทิศทางที่เธอนั่งอยู่…ผมก็รู้สึกใจหวิวๆแล้ว
.
ฉะนั้น…ผมคงไม่ต้องบอกนะครับว่า…พอผมได้มีจังหวะพูดคุยกับเธอ…ผมจะเป็นยังไง
.
หน้าแดง ท้องไส้ปั่นป่วน ใจเต้นรัว เสียงสั่น ฯลฯ => ผมเชื่อว่าตัวผมในตอนนั้น…น่าจะ “เก็บทรงไม่อยู่” อย่างแรงเลยทีเดียว
.
การ “เก็บทรงไม่อยู่” ที่เกิดขึ้น…ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเอง “พลาด” มากๆ
.
เพราะตอนนั้น....ผมเชื่อว่าผมควรจะต้องนิ่งๆ คูลๆ เท่ๆ (เหมือนพวกพระเอกในหนังที่ผมดูในยุคนั้น)…ถึงจะดี
.
อย่างไรก็ตาม ถ้าตัวผม ณ ตอนนี้สามารถย้อนเวลากลับไปพูดกับตัวเองในวัยมัธยมฯต้นได้…ผมจะบอกให้ตัวเองละความพยายามที่จะ “เก็บทรงให้อยู่” อย่างไม่ลังเลเลยครับ
.
สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะว่า
.
หนึ่ง ผมรู้ตัวดีครับว่าผม “เก็บทรง” ไม่เก่ง...ต่อให้ฝืน "เก็บทรง" ขนาดไหน...สุดท้ายก็ไม่รอดอยู่ดี
.
สอง การที่เรา “เก็บทรงไม่อยู่” ไม่ได้ทำให้เรา “น่าดึงดูด” น้อยลงในสายตาของเพศตรงข้ามเลยครับ
.
อันที่จริง นักจิตวิทยาพบว่า…การ “เก็บทรงไม่อยู่” นี้…ทำให้เราดู “น่าดึงดูด” มากขึ้นเสียด้วยซ้ำ!
.
นักจิตวิทยาให้เหตุผลว่า…เวลาที่เรา “เก็บทรงไม่อยู่” อีกฝ่ายเขาจะเห็นได้ค่อนข้างชัดเจน…ว่าเราชอบเขา
.
มันทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่า…เรา “จริงใจ” “เปิดเผย” “ไม่มีอะไรในกอไผ่”
.
มันทำให้อีกฝ่ายรู้สึกปลอดภัยกับเรา
.
และสามารถนำไปสู่การตัดสินใจที่จะสานสัมพันธ์กับเราต่อนั่นเอง
.
.
.
ฉะนั้น อย่าเสียเวลาและพลังงานไปกับการควบคุมไม่ให้ตัวเองหน้าแดง ท้องไส้ปั่นป่วน ใจเต้นรัว เสียงสั่น ฯลฯ เลยครับ
.
ถ้าหน้ามันจะแดง...ก็ปล่อยให้มันแดงไป
.
ถ้าท้องไส้มันจะปั่นป่วน...ก็ปล่อยให้มันปั่นป่วนไป
.
ถ้าใจมันจะรัวเหมือนกลอง...ก็ปล่อยให้มันรัวไป
.
ถ้าเสียงมันจะสั่น...ก็ปล่อยให้มันสั่นไป
.
ร่างกายเราอุตส่าห์ทำงานอย่างหนักเพื่อสร้าง "แต้มต่อ" ให้กับเรา
.
อย่าไป "ขวางทาง" ร่างกายของเราเลยครับ
.
.
.
แหล่งอ้างอิง
Hughes, S. M., Harrison, M. A., & de Haan, K. M. (2020). Perceived nervous reactions during initial attraction and their potential adaptive value. Adaptive Human Behavior and Physiology, 6(1), 30–56.
#จิตวิทยา #siamstr