journaling_our_journey
Journaling Our Journey

ผมให้บริการปรึกษาเชิงจิตวิทยาและนำเสนอบทความที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับจิตวิทยาครับ

Public Key

npub1kmuax8ezgue2zz8z9mhpjgr5x83584g5fqlqlp42048hez4sjp8sz7wk8n

Profile Code

nprofile1qqstd7wnru3ywv4ppr3zamseyp6rrc6r652ys0s0s6486nmu32cfqncpp4mhxue69uhkummn9ekx7mqpz4mhxue69uhhqatjwpkx2un9d3shjtnrdaksaskeel

Publishing to

Author Public Key

npub1kmuax8ezgue2zz8z9mhpjgr5x83584g5fqlqlp42048hez4sjp8sz7wk8n

Show more details

Last Notes

2026-03-26 03:45:49 UTC

https://image.nostr.build/faaadf147f1b9523065c4683c313d720243dc8d34597517b9dd74b3abb1573ed.jpg
หลายคนมองว่าชีวิตที่มี routine คือชีวิตที่น่าเบื่อ
.
เพราะชีวิตที่มี routine
คือชีวิตที่เราจะทำสิ่งต่างๆ
ซ้ำๆเหมือนๆกันในทุกๆวัน
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
ตื่นนอน-เข้านอนเวลาเดิมในทุกๆวัน
ทานอาหารเช้าเมนูเดิมในทุกๆวัน
เริ่มต้นทำงานด้วยการเปิดอีเมลดูเป็นอันดับแรกในทุกๆวัน
.
เป็นต้น
.
แต่เชื่อไหมครับว่า routine ที่น่าเบื่อเหล่านี้
คือสิ่งสำคัญชนิดที่ “ขาดไม่ได้”
สำหรับพวกเราหลายคนเลยครับ!
.
ยิ่งชีวิตเรากำลังเผชิญหน้ากับ
ความไม่แน่นอนเยอะเท่าไหร่
(เช่น ถูกเชิญออกจากที่ทำงาน
สูญเสียสมาชิกครอบครัวคนสำคัญ
มีความจำเป็นต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศ)
routine ก็ยิ่งมีความสำคัญมากเท่านั้น
.
เพราะ routine เหล่านี้จะช่วยให้เรารู้สึก “มั่นคง”
ท่ามกลางช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความเปลี่ยนแปลง
.
หากชีวิตเราไม่มี routine เลย
เราก็ต้องรับมือกับความเปลี่ยนแปลงเต็มไปหมด
ซึ่งมันอาจจะเยอะจนทำให้เรารู้สึกไม่สบายใจได้
.
ดังนั้น มันจึงอาจกล่าวได้ว่า
แม้ routine จะเป็นสิ่งที่ฟังดู “น่าเบื่อ” ก็จริง
แต่สิ่งที่ “น่าเบื่อ” นี้ก็สามารถมอบ
ความสงบทางใจให้กับเราได้เช่นกัน
.
แล้วคุณผู้อ่านล่ะครับ?
.
คุณผู้อ่านมี routine อะไรที่ช่วยให้
คุณผู้อ่านรู้สึก “มั่นคง” ได้
(แม้ในยามที่ชีวิตกำลังเจอ
กับความเปลี่ยนแปลง) บ้างไหมครับ?
อ้างอิง
https://doi.org/10.1016/j.jpsychires.2022.05.033
#จิตวิทยา #siamstr

2026-03-24 03:55:21 UTC

https://image.nostr.build/fd7f42b547293cc29ecfa249e52b7c88ed65e3ae737e9b86757e830984cbc466.jpg
หลายคนใช้ชีวิตโดยยึดถือคติว่า
“No is a complete sentence.”
.
ดังนั้น เวลาที่พวกเขาปฏิเสธใครก็ตาม
พวกเขาก็จะเพียงแค่พูดว่า “ไม่”
โดยที่ไม่ได้ให้เหตุผลหรือคำอธิบายเพิ่มเติม
.
เพราะพวกเขามองว่า
หากพวกเขาให้เหตุผลหรือคำอธิบายเพิ่มเติม
มันคือการแสดงให้อีกฝ่ายเห็นว่า
พวกเขากลัวที่จะเผชิญหน้ากับความไม่พอใจของอีกฝ่าย
.
พวกเขามองว่า เหตุผลหรือคำอธิบายเพิ่มเติมนั้น
ทำหน้าที่เป็น “กันชน” ระหว่างพวกเขากับอีกฝ่าย
.
พวกเขามองว่า
การให้เหตุผลหรือคำอธิบายเพิ่มเติมนั้น
มันแสดงถึงความอ่อนแอของตัวพวกเขาเอง
.
ทั้งหมดนี้จึงกลายเป็นเหตุผล
ที่ทำให้พวกเขาปฏิเสธด้วยการ
พูดคำว่า “ไม่” และหยุดทุกอย่างไว้แค่นั้น
.
แต่คำถามสำคัญก็คือ
เวลาที่เราปฏิเสธด้วยคำว่า “ไม่” เช่นนี้
มันจะส่งผลให้อีกฝ่ายเพียงแค่
รู้สึกไม่พอใจกับเราอย่างเดียวเท่านั้นหรือ?
.
ไม่ครับ
.
หลายครั้ง
สิ่งที่อีกฝ่ายรู้สึก
มันไม่ใช่ความไม่พอใจ
.
…แต่มันเป็นความเจ็บปวด
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
ตอนที่เพื่อนชวนเราไปงานแต่งงานของเขา
และเราตอบปฏิเสธเพื่อน
ด้วยการพูดว่า “ไม่” อย่างเดียวนั้น
.
มันอาจจะส่งผลให้เพื่อนเกิดความคิดขึ้นมาในใจว่า
“มิตรภาพของเรามันมีค่าสำหรับเธอแค่นี้เองหรือ?”
.
มันอาจจะทำให้เพื่อนรู้สึกเสียใจกับคำปฏิเสธที่ “ห้วน” ของเราได้
.
เป็นต้น
.
ด้วยเหตุนี้ คนที่ให้เหตุผลหรือคำอธิบายเพิ่มเติม
(เวลากล่าวคำปฏิเสธ) เขาไม่ได้ทำเช่นนั้นเพียงเพราะ
พวกเขารู้สึกหวาดกลัวที่จะเผชิญหน้ากับความไม่พอใจของอีกฝ่ายเท่านั้น
.
บางครั้ง
พวกเขาให้เหตุผลหรือคำอธิบายเพิ่มเติม
เพราะพวกเขาแคร์ความรู้สึกของอีกฝ่าย
.
ซึ่งแน่นอนครับว่า
การแคร์ความรู้สึกของคนอื่นนั้น
มันไม่ใช่สัญญาณของความอ่อนแอ!
.
ดังนั้น
การจะตัดสินแบบ “เหมารวม” ว่า
การให้เหตุผลหรือคำอธิบายเพิ่มเติม
(เวลาที่เรากล่าวคำปฏิเสธ)
คือการกระทำที่อ่อนแอ
(หรือการกระทำที่ถูกผลักดันด้วยความกลัว)
ไปเสียทั้งหมด
.
…จึงไม่ใช่การตัดสินที่เป็นธรรมเท่าไหร่นัก
.
ผมมองว่า แทนที่จะโฟกัสว่าเราควรให้เหตุผล
หรือคำอธิบายเพิ่มเติมหรือไม่
เราน่าจะโฟกัสว่าเรากำลังตัดสินใจ
ด้วยความกลัวหรือความเป็นห่วงมากกว่าครับ
อ้างอิง
Alberti, R. E., & Emmons, M. L. (2008). Your perfect right: Assertiveness and equality in your life and relationships (9th ed.). Impact Publishers.
https://psycnet.apa.org/record/2007-12400-000
https://doi.org/10.1017/s0954579400005976
#จิตวิทยา #siamstr

2026-03-18 03:37:23 UTC

https://image.nostr.build/5bca59a4cb09df90d1db576ca77fdf0bdf3a4e01ef0635ef693b8df5b91bb68a.jpg
“ความรับผิดชอบ”
.
นี่คือคำที่หลายคนฟังแล้วรู้สึก “อี๋” อยู่เหมือนกันนะครับ
.
เพราะมันเป็นสิ่งที่ให้ความรู้สึกที่ “หนัก”
เพราะมันทำให้เราอดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำว่า “ภาระ”
.
ด้วยเหตุนี้ หลายคนจึงพยายามทำทุกอย่าง
เพื่อหลีกเลี่ยง “ความรับผิดชอบ” ในชีวิตให้ได้มากที่สุด
.
พวกเขามองว่า การทำเช่นนี้จะช่วยให้ชีวิตรู้สึก “เบาสบาย”
.
…ซึ่งถ้ามองในแง่หนึ่ง มันก็จริงอยู่นะครับ
.
แต่ในอีกแง่มุมหนึ่ง “ความรับผิดชอบ”
คือจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่ทำให้ชีวิตมี “ความหมาย”
.
ชีวิตที่ไม่มี “ความรับผิดชอบ” มันรู้สึก “เบาสบาย” ก็จริง
แต่มันก็จะทำให้ชีวิตขาด “ความหมาย” ไปด้วยเช่นกัน
.
ซึ่งในสายตาของหลายๆคน
การมีชีวิตที่ขาด “ความหมาย”
มันทำให้พวกเขารู้สึกว่าตัวเอง “ไม่มีค่า”
.
มันจึงกลายเป็นว่า ไม่ว่าเราจะเลือกทางไหน
เราย่อมหนี “ความลำบาก” ไม่พ้นจริงๆครับ
.
ถ้าเราเลือกหลีกเลี่ยง “ความรับผิดชอบ”
เราก็จะเจอกับความรู้สึก “ไม่มีค่า”
.
ในทางกลับกัน
ถ้าเราเลือกแบกรับ “ความรับผิดชอบ”
เราก็เจอกับความรู้สึก “หนัก”
.
เราอาจจะไม่สามารถหลีกหนี “ความลำบาก” ได้
แต่เราสามารถเลือกได้ครับว่า “ความลำบาก” นั้น
จะมาพร้อมกับ “ความหมาย” หรือความรู้สึก “ไร้ค่า” ครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.47602/johah.v2i1.5
https://doi.org/10.1016/j.paid.2022.111784
#จิตวิทยา #siamstr

2026-03-16 02:12:33 UTC

https://image.nostr.build/e1e566c0a7e29fdcdd92e9675dca7a7e0f999f123628bdfdbaf96eec452c8347.jpg
หลายคนรู้สึกแย่กับตัวเอง
.
เพราะเวลาที่พวกเขาอยู่ในวงบทสนทนา
(เช่น ระหว่างอยู่ในห้องประชุมของที่ทำงาน)
กว่าที่พวกเขาจะพูดอะไรบางอย่างออกมา
พวกเขาใช้เวลาคิดนานกว่าคนอื่นๆ
.
พวกเขามองว่าตัวเองเป็นคน “โง่”
พวกเขามองว่าตัวเองเป็นคน “หัวช้า”
พวกเขามองว่าตัวเองเป็นคน “ไม่ฉลาด”
.
คำถามสำคัญก็คือ…มุมมองเหล่านี้เป็นความจริงหรือเปล่า?
.
ไม่เสมอไปครับ
.
อันที่จริง หลายคนที่ดู “หัวช้า” คือคนที่ฉลาดด้วยซ้ำ!
.
เพราะสิ่งที่พวกเขาคิดอยู่ในหัว
มีความซับซ้อนและหลากหลาย
พวกเขาจึงใช้เวลาในการ “ประมวลผล”
นานสักหน่อย ก่อนที่จะเอ่ยปากพูดออกมา
.
ฉะนั้น อย่ารีบที่จะชี้นิ้วตัดสินตัวเอง
ด้วยคำว่า “โง่” “หัวช้า” “ไม่ฉลาด” ฯลฯ เลยครับ
.
เพราะคำตัดสินเหล่านั้น…ใช่ว่าจะเป็นจริงเสมอไปครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1007/s00426-024-02043-7
https://psycnet.apa.org/doi/10.1017/S1930297500007865
#จิตวิทยา #siamstr

2026-03-14 01:17:36 UTC

https://image.nostr.build/3478cb672fce4c7c296e1a30769287d319c7a93ddb952c9aa7eb411882ee5892.jpg
เวลาที่เรารักใครสักคน และเราเห็นว่าเขาคนนั้น
กำลังประสบปัญหาอยู่ มันปกติมากๆเลยครับ
ที่เราอยากจะรีบยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือเขา
.
แต่สังเกตไหมครับว่า ในหลายๆครั้ง
พอเรายื่นมือเข้าไปหาเขาแล้ว
เขากลับขยับตัวถอยห่างไปจากเรายิ่งกว่าเดิม?
.
ทำไมมันถึงเป็นแบบนั้นได้?
.
เพราะสิ่งหนึ่งที่หลายคนให้ความสำคัญ…คือการมีอิสระที่จะเลือก
.
…รวมถึงอิสระในการเลือกว่า
จะให้คนอื่นยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือหรือไม่
.
ด้วยเหตุนี้
การรีบยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือคนที่เรารัก
(โดยไม่ได้เช็คกับเจ้าตัวก่อนว่า
เจ้าตัวต้องการความช่วยเหลือหรือไม่)
จึงอาจถูกมองว่าเป็นการ “ลิดรอน” อิสระในการเลือก
.
…ส่งผลให้เจ้าตัวอาจจะรู้สึกไม่พอใจและเริ่มต้น
“รักษาระยะห่าง” กับฝ่ายที่ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือได้
.
(ต่อให้เจ้าตัวจะเข้าใจว่า
การยื่นมือเข้ามาช่วยนี้
เกิดขึ้นเพราะเจตนาที่ดีก็ตาม)
.
ฉะนั้น หากเราไม่ต้องการให้ “ความรัก”
ของเราทำให้คนที่เรารัก “ตีตัวออกห่าง”
การถาม “ความยินยอม” ของเจ้าตัว
ก่อนที่เราจะหยิบยื่นความช่วยเหลือให้
.
…ถือเป็นเรื่องที่ไม่ควรมองข้าม
.
เราอย่าปล่อยให้ “ความรัก” ของเรา
“ผลักไสไล่ส่ง” คนที่เรารักโดยไม่ตั้งใจกันเลยครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.735570
https://doi.org/10.1037/amp0001389
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/a0012754
#จิตวิทยา #siamstr

2026-03-11 23:53:33 UTC

https://image.nostr.build/57f818125fed5c446abd5804a7c1044faba0f160063a1567f34f1196486d2310.jpg
สามีภรรยาจำนวนไม่น้อย
โกหกกันและกันในเรื่องของ
การใช้เงินซื้อ “ของเล่นส่วนตัว”
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
สามีบอกภรรยาว่าตัวเอง
ซื้อเกมในช่วง “ลดราคา”
(แต่จริงๆแล้วซื้อมาในช่วง “เต็มราคา”)
.
ภรรยาบอกสามีว่าใช้งบไม่เกินเดือนละ
5,000 บาทสำหรับซื้อเครื่องสำอาง
(แต่จริงๆแล้ว ใช้เงินเกินงบทุกเดือน)
.
เป็นต้น
.
และในหลายๆกรณี
สามีภรรยาก็รู้ด้วยนะครับว่า
อีกฝ่ายกำลังโกหกในเรื่องการใช้เงินอยู่
.
แต่พวกเขาก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร
หนำซ้ำ พวกเขายังเลือกที่จะ
ทำเป็น “ไม่รู้ไม่เห็น” อีกด้วย!
.
ทำไมพวกเขาถึงเลือกที่จะทำเช่นนั้น?
.
เพราะพวกเขามองว่า
ต่อให้พวกเขาจะหยิบเรื่องนี้มาคุย
อีกฝ่ายก็คงจะไม่เปลี่ยนพฤติกรรมการใช้จ่ายอยู่ดี
.
พวกเขามองว่า การหยิบเรื่องนี้มาคุย
มีแต่จะทำให้เกิดความขัดแย้ง
โดยไม่เกิดประโยชน์อะไรเพิ่มเติม
.
พวกเขาจึงทำทีราวกับว่าตัวเอง “ไม่รู้เรื่อง”
ในขณะที่สามีหรือภรรยาของพวกเขา
ก็ยังคงปกปิดพฤติกรรมการใช้จ่าย “ที่แท้จริง” ของตัวเองต่อไป
.
…ส่งผลให้เรื่องนี้ถูก “ซุกไว้ใต้พรม” ในความสัมพันธ์
.
มันอาจจะยังไม่เป็นปัญหาเท่าไหร่นะครับ
ถ้าสิ่งที่ถูก “ซุกไว้ใต้พรม” มีไม่เยอะ
.
แต่ถ้าสิ่งที่ถูก “ซุกไว้ใต้พรม” สะสมเป็นจำนวนมากขึ้นมาล่ะ?
.
ในท้ายที่สุด นี่อาจกลายเป็นแรงกดดัน
ที่ทำให้ความสัมพันธ์ยากที่จะไปต่อ…ก็เป็นได้
.
ทำเป็น “ไม่รู้ไม่เห็น” จนกลายเป็น “ระเบิดเวลา”
กับแบกรับความเสี่ยงที่จะขัดแย้งด้วยการหยิบเรื่องนี้มาพูดคุย
.
นี่คือทางเลือกที่คู่รักกลุ่มนี้กำลังเผชิญอยู่
.
แล้วคู่รัก “ควรจะ” เลือกทางเลือกไหนดี?
.
ผมมองว่าเรื่องนี้…ไม่มีผิดไม่มีถูกที่ตายตัวครับ
.
ผมมองว่าเรื่องนี้…เป็นเรื่องที่แต่ละคน
จะต้อง “ชั่งน้ำหนัก” เอาครับว่า
ระหว่างความเสี่ยงที่จะเกิดความขัดแย้งในวันนี้
กับความเสี่ยงที่จะเกิด “ระเบิดเวลา” ในวันหน้า
.
…ความเสี่ยงไหนที่ “คุ้มค่า” ที่จะแบกรับมากกว่ากัน
.
เราอาจไม่มีสิทธิที่จะไม่แบกรับความเสี่ยงใดใดได้ก็จริง
แต่เรามีสิทธิที่จะเลือกได้ว่า
เราต้องการแบกรับความเสี่ยงแบบไหนครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1093/jcr/ucz052
https://doi.org/10.1007/s10834-024-09988-2
https://doi.org/10.1016/j.ijresmar.2025.07.003
#จิตวิทยา #siamstr

2026-03-10 01:10:25 UTC

https://image.nostr.build/0a37ba0b4cdb61d5154f3c8902de28f37378beef57e294f52c82bbb2bd987f79.jpg
ตอนที่เรายังเป็นเด็กๆ
การยอมรับจากผู้ใหญ่ (เช่น พ่อแม่ ครู)
คือสิ่งที่สำคัญสำหรับเรามาก
.
ผู้ใหญ่ในชีวิตเราจะเป็นคนบอกให้เรารู้
(ไม่ทางตรงก็ทางอ้อม) ว่า
เรากำลังทำสิ่งที่ถูกต้องอยู่ไหม เราดีพอหรือยัง
.
แล้วในวันที่เราโตเป็นผู้ใหญ่แล้วล่ะ?
.
แม้ในวันที่เราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว…
.
หลายคนก็ยังคงคุ้นชินกับการ
มองหาการยอมรับจากคนอื่น
.
หลายคนยังคงคุ้นชินกับการให้
ใครสักคนมาบอกว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกต้อง
.
หลายคนยังคงคุ้นชินกับการให้
ใครสักคนมาบอกว่าเราดีพอหรือยังไม่ดีพอ
.
ความคุ้นชินนี้สามารถกลายเป็นอุปสรรค
ที่ขวางกั้นไม่ให้เราใช้ชีวิตอย่างเต็มอิ่มได้
.
แน่นอนครับ ผมไม่ได้มีเจตนาที่จะสื่อว่า
หากเราเติบโตขึ้น เราควรที่จะ “ปิดหูปิดตา”
และไม่สนใจคนอื่นแม้แต่นิดเดียว
.
แต่ผมมีเจตนาที่จะสื่อว่า
การเรียนรู้ที่จะตัดสินใจด้วยตัวเอง
(ว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกต้อง ว่าตัวเราเองดีพอหรือยัง)
ถือเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการมีชีวิตที่เต็มอิ่ม
.
แล้วเราจะเริ่มต้นเรียนรู้ที่จะ
ตัดสินใจด้วยตัวเองในเรื่องนี้ได้ยังไง?
.
ผมมองว่า ขั้นแรกสุด เราจะต้องมองเห็นตัวเอง
ให้ได้อย่างชัดเจนก่อนครับว่า ชีวิตของเราทุกวันนี้
อยู่ภายใต้ “ร่มเงา” ของคนอื่นในเรื่องอะไรบ้าง
.
ยกตัวอย่างเช่น
ทุกวันนี้ เราอาจจะกำลังเอาคุณค่าในตัวเรา
มาผูกเข้ากับการยอมรับของพ่อแม่เรา
ถ้าพ่อแม่เรายอมรับในตัวเรา เราก็จะถือว่าตัวเรามีค่า
แต่ถ้าพ่อแม่ไม่ยอมรับในตัวเรา เราก็จะถือว่าตัวเองไร้ค่า
เป็นต้น
.
ยิ่งเรามองเห็น “ร่มเงา” ของคนอื่นได้ชัดเจนมากเท่าไหร่
อิทธิพลที่ “ร่มเงา” มีต่อใจเราก็ยิ่งมีแนวโน้มที่จะลดลง
.
…จนกระทั่งเรากลายเป็นอิสระจาก “ร่มเงา” ดังกล่าวได้ในท้ายที่สุดครับ
อ้างอิง
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0033-295X.108.3.593
https://psycnet.apa.org/record/2012-00755-000
https://doi.org/10.1207/S15327965PLI1104_01
#จิตวิทยา #siamstr

2026-03-08 00:45:01 UTC

https://image.nostr.build/6a09c1a6d9198f38550823808839afc53320544e62ccec3d8206aa3e7e34187b.jpg
เวลาที่เราตั้งเป้าหมายให้กับตัวเอง
หลายคนจะตั้งเป้าหมายไว้สูง
.
ยกตัวอย่างเช่น
“ฉันจะเริ่มต้นออกกำลังกายวันละ 1 ชั่วโมง”
(จากที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยออกกำลังกายมาก่อน)
เป็นต้น
.
การตั้งเป้าหมายไว้สูงแบบนี้มีข้อดีตรงที่ว่า
หากเราสามารถ “เข็นตัวเอง” ให้ลงมือทำตามที่วางเป้าไว้ได้
มันก็จะเกิดการเปลี่ยนในชีวิตที่ “จับต้องได้” อย่างชัดเจน
.
(ยกตัวอย่าง
หากเราตั้งเป้าหมายที่เริ่มต้น
ใช้เวลาแต่ละวันในการออกกำลังกายเยอะ
ร่างกายเราก็มีแนวโน้มที่จะแข็งแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว
เป็นต้น)
.
แต่ข้อเสียของการตั้งเป้าหมายไว้สูงก็คือ
เมื่อไหร่ก็ตามที่เงื่อนไขในชีวิตเรา “ไม่พร้อม”
มันมีโอกาสสูงมากที่เราจะไม่สามารถ
“เข็นตัวเอง” ให้ลงมือทำเป้าหมายดังกล่าวได้
.
(เช่น เมื่อคืนนอนหลับๆตื่นๆเพราะไม่สบาย
ส่งผลให้ออกกำลังกาย 1 ชั่วโมงตามที่วางเป้าไว้ไม่ไหว)
.
มันจะทำให้เรารู้สึกว่าตัวเอง “ล้มเหลว”
และบั่นทอนกำลังใจของเราที่จะ
เดินหน้าทำตามเป้าหมายที่เราวางไว้ได้
.
และยิ่งหากเรา “ล้มเหลว” บ่อยๆเข้า
วันหนึ่ง มันอาจทำให้เรารู้สึกท้อแท้
จนตัดสินใจ “เท” เป้าหมายดังกล่าวไปทั้งหมดอีกด้วย
.
ในทางกลับกัน หากเป้าหมายที่เราตั้ง
เป็นเป้าหมายที่เราสามารถ “เข็นตัวเอง” ให้ลงมือทำได้
(ทั้งในวันที่เงื่อนไขในชีวิตเรา “พร้อม” และวันที่ “ไม่พร้อม”)
เราก็ไม่จะเจอกับคำว่า “ล้มเหลว” บ่อยๆ
.
มันจะช่วยให้เรามีกำลังใจเดินหน้า
ทำตามเป้าหมายที่เราวางไว้มากขึ้น
(แม้ว่าเราจะไม่ได้ตั้งเป้าหมายไว้สูงในกรณีนี้ก็ตาม)
.
บางคนอาจมองว่าแนวทางนี้
มันนำมาสู่การเปลี่ยนแปลงในชีวิต
ที่ “จับต้องได้” ค่อนข้างช้า
.
ผมเห็นด้วยนะครับมันว่าช้ากว่าจริงๆ
.
แต่ผมมองว่าการเปลี่ยนแปลงที่ช้ากว่า
ก็ยังดีกว่าการเปลี่ยนแปลงที่ไม่เกิดขึ้น
(เพราะเป้าหมายถูก “เท”) อยู่ดี
.
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากที่จะนำเสนอว่า
เวลาที่เราตั้งเป้าหมายในชีวิตของเรานั้น
เราไม่เพียงแค่ควรคำนึงถึงเพียงแค่
เวลาที่สถานการณ์ในชีวิตเรา “เอื้ออำนวย”
ต่อการลงมือทำตามเป้าหมายดังกล่าวเท่านั้น
.
…แต่เราควรนึกถึงช่วงเวลาที่
สถานการณ์ในชีวิตเรา
“ไม่เอื้ออำนวย” อีกด้วยครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.704790
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0033-295X.84.2.191
#จิตวิทยา #siamstr

2026-03-04 01:01:25 UTC

https://image.nostr.build/8ac7132a203947a476089fd551a5a512f9adb657c186a3dc201cc8845b9fc25c.jpg
“ชายแทร่”
“ผู้ชาย toxic”
“toxic masculinity”
.
ยิ่งวันเวลาผ่านไป
ผมก็ยิ่งเชื่อว่าหลายคน
คุ้นเคยกับคำเหล่านี้มากขึ้นเรื่อยๆ
.
ผู้ชายที่เข้าข่าย “ชายแทร่” มักจะมี
พฤติกรรมที่สะท้อนถึงคุณสมบัติดังเช่น…
.
มีอคติเชิงลบกับคนที่มีอัตลักษณ์ทางเพศต่างไปจากตนเอง (ผู้หญิง และ LGBTQ+)
มองว่าตัวเองเป็นคนสำคัญสูงลิ่ว
ไม่ค่อยมีความเข้าอกเข้าใจให้กับคนอื่น
กดขี่และ/หรือใช้ความรุนแรงกับผู้อื่นในความสัมพันธ์
ฯลฯ
.
แน่นอนครับว่าบุคคลที่มีลักษณะในข้างต้น
ไม่ใช่บุคคลที่ “น่าพึงประสงค์” เท่าไหร่นัก
.
คำถามสำคัญก็คือ
ในบรรดาผู้ชายที่มีอยู่ในสังคมเรานั้น
มีกี่คนที่เข้าข่าย “ชายแทร่” นี้?
.
ผลการศึกษาจากประเทศ New Zealand พบว่า
เกือบร้อยละ 90 ของผู้ชายไม่เข้าข่าย “ชายแทร่” ครับ
.
ผมยังไม่เคยเห็นการศึกษาลักษณะนี้
ในประเทศไทยก็จริง แต่ผมคาดเดาว่า
ผลลัพธ์คงมีแนวโน้มที่จะไม่แตกต่างไปจาก
กรณีของผู้ชาย New Zealand มากนัก
.
แต่ในที่สุดแล้ว ไม่ว่าผู้ชายประเภท “ชายแทร่”
จะคิดเป็นสัดส่วนเท่าไหร่ในสังคมไทยเราก็ตาม
คำถามที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ
พวกเราแต่ละคนมีความเป็น “ชายแทร่” อยู่ในตัวเองแค่ไหน?
.
นี่ไม่ใช่คำถามสำหรับผู้ชายเท่านั้นนะครับ
.
เพราะถ้าเราย้อนกลับไปอ่านข้างบน
เราจะเห็นได้ชัดเจนเลยครับว่า
ลักษณะความเป็น “ชายแทร่” นั้น
สามารถ apply ได้กับทุกๆคน
(ไม่ว่าจะอัตลักษณ์ทางเพศใดก็ตาม)
.
พอเราได้ตั้งคำถามกับตัวเองอย่างจริงจัง
เราก็อาจจะพบว่า
บางวัน เรามีความเป็น “ชายแทร่” เข้มข้นหน่อย
ในขณะที่บางวัน เรามีความเป็น “ชายแทร่” น้อยหน่อย
.
(อย่างตัวผมเองนั้น ผมพบว่า ในบางวัน
empathy ของผมก็ “หย่อนยาน” อย่างชัดเจน
ทั้งๆที่ผมทำงานเป็นนักจิตวิทยา!)
.
นี่คือเรื่องปกติครับ
.
การที่เราตั้งคำถามทบทวนตัวเองในเรื่องนี้
ไม่ใช่เพื่อที่เราจะตำหนิหรือต่อว่าตัวเอง
แต่เพื่อที่เราจะได้เริ่มต้นรับผิดชอบตัวเอง
และค่อยๆเปลี่ยนแปลงให้ตัวเรากลายเป็น
คนที่ดีขึ้นต่อไปในอนาคตครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1037/men0000547
#จิตวิทยา #siamstr

2026-02-28 03:50:51 UTC

https://image.nostr.build/32c8af57fd76bc2f15ba066232e7517b77f70fdc3ce76617060972dca29e013d.jpg
เวลาที่เราทำอะไรบางอย่างผิดพลาด
หลายคนก็จะมีความคิด
ที่ต่อว่าตัวเองอย่างรุนแรงภายในใจ
.
ความคิดเช่น
“ฉันมันโง่จริงๆ!”
“ฉันทำอย่างนั้นไปได้ยังไง!?”
“ฉันไม่น่าพูดออกไปแบบนั้นเลย!”
“ฉันมันไม่ได้เรื่อง!”
เป็นต้น
.
ความคิดเหล่านี้สามารถทำให้เรารู้สึก
ผิดหวังกับตัวเอง อับอาย โกรธตัวเอง
หรือแม้กระทั่งขยะแขยงตัวเองได้
.
มันทำให้เรารู้สึกราวกับว่า
ใจของเรากำลัง “ตกนรกทั้งเป็น”
.
…และหลายคนก็ตั้งใจที่จะส่งเสริมการ
“ลงโทษตัวเอง” ในลักษณะนี้อย่างต่อเนื่อง
.
เพราะพวกเขามองว่าตัวเองยัง
“ได้รับโทษ” ไม่เพียงพอสำหรับการให้อภัย
.
ถ้ามองในแง่หนึ่ง
สิ่งที่ผมเขียนมาในข้างต้นนี้
มันฟังดูมีเหตุผลนะครับ
.
มันสะท้อนถึงการรับผิดชอบต่อ
พฤติกรรมที่ผิดพลาดของตัวเองในอดีต
.
แต่ในทางปฏิบัติแล้ว
การ “ลงโทษตัวเอง” ภายในใจนั้น
หลายครั้ง…มันจะเกิดขึ้นแบบ “ไม่มีกำหนดสิ้นสุด”
.
มันให้อารมณ์ไม่ต่างอะไรกับ
คนที่ขโมยของตามร้านสะดวกซื้อ
ที่ถูกตัดสินลงโทษจำคุกตลอดชีวิต
.
บทลงโทษที่เกิดขึ้น
มันดูไม่ “สมน้ำสมเนื้อ”
กับความผิดที่ได้ทำลงไปเท่าไหร่นัก
.
ฉะนั้น หากเราคือคนหนึ่ง
ที่กำลัง “ลงโทษตัวเอง” อยู่ในใจ
คำถามสำคัญที่เราจะต้องตอบตัวเองให้ได้ก็คือ
.
บทลงโทษนี้มันเหมาะสม
กับความผิดที่เกิดขึ้นหรือเปล่า?
.
ถ้าความผิดนี้เกิดขึ้นกับคนอื่น
และเรามีอำนาจในการ “ลงโทษ” คนนั้น
เราจะหยิบยื่นบทลงโทษเดียวกัน
กับที่เรากำลังหยิบยื่นให้ตัวเองอยู่ไหม?
.
ถ้าคำตอบคือ “ไม่”
บางที นี่อาจเป็นสัญญาณว่า
เราควรจะต้องพิจารณาถึง
การ “ปล่อยตัวเองออกจากคุก” แล้วครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1038/s41598-025-21198-w
https://doi.org/10.1016/j.jadr.2025.100890
https://doi.org/10.1002/cpp.2586
#จิตวิทยา #siamstr

2026-02-26 00:49:25 UTC

https://image.nostr.build/582465557223f8033eb0bc586f40318a9e19a4f47720b855c188751529cba4cd.jpg
ยิ่งเราอายุมากขึ้นเท่าไหร่
หลายคนก็ยิ่งกลัวว่า
ตัวเองจะ “สมองเสื่อม” มากขึ้นเท่านั้น
.
ยิ่งพอเราเห็นว่าตัวเองเริ่ม “ขี้ลืม”
ความกลัวนั้นก็ยิ่งทวีคูณเข้าไปอีก
.
แต่ในความเป็นจริงแล้ว
สาเหตุหลักที่ทำให้การทำงาน
ของสมองเราถดถอยไม่ใช่อายุที่มากขึ้น
.
มันคือความเหนื่อยล้า ความเครียด
การนอนหลับที่ไม่เพียงพอ
และสุขภาพหัวใจที่อ่อนแอมากกว่า
.
ด้วยเหตุนี้ เวลาที่เราพบว่าตัวเอง
เริ่ม “ขี้ลืม” หนักๆ หนทางแก้ไขที่ “ตรงจุด”
อาจจะไม่ใช่การ “พุ่งเป้า” ไปที่สมองของเรา
.
การพักผ่อนให้เพียงพอ
การบริหารสุขภาพใจให้ดี
การทานอาหารให้มีประโยชน์
การออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ
.
…สิ่งเหล่านี้สามารถเป็นหนทางแก้ปัญหาที่ “ตรงจุด” มากกว่า
.
.
.
กล่าวโดยสรุปก็คือ
หากช่วงนี้ เราพบว่าตัวเอง “ขี้ลืม” บ่อยๆ
หรือหากเราต้องการจะดูแลตัวเอง
ไม่ให้ “สมองเสื่อม” ในอนาคต
สิ่งที่เราควรจะเช็คตัวเองก่อนเป็นอันดับแรกก็คือ
.
…เรานอนหลับเพียงพอไหม?
…เราทานอาหารที่มีสารอาหารครบถ้วนหรือเปล่า?
…เราออกกำลังกายสม่ำเสมอใช่ไหม?
…เราบริหารจัดการความเครียดได้ดีหรือไม่?
.
หากเราเคลียร์ตัวเองในประเด็นเหล่านี้ได้
เรามีโอกาสสูงที่จะไม่มีปัญหา “ขี้ลืม” หรือ “สมองเสื่อม” ในอนาคตครับ
อ้างอิง
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/pag0000928
https://doi.org/10.1016/j.neurobiolaging.2025.04.008
https://doi.org/10.48550/arXiv.2309.08809
#จิตวิทยา #siamstr

2026-02-24 02:46:03 UTC

https://image.nostr.build/a4d49317b85e6cff3f33bd51569f773652a2667b85b790ad6de2c043ce06d0f5.jpg
หลายคนไม่ชอบเวลาที่ตัวเองมีความรู้สึกวิตกกังวล
.
อันที่จริง หลายคนมองว่า มันจะดีมากๆเลยครับ
หากพวกเขาสามารถ “ออกคำสั่ง”
ให้ความวิตกกังวลของตัวเองเงียบหายไปได้
.
อย่างไรก็ตาม ความวิตกกังวลไม่ใช่ “ผู้ร้าย”
(แม้มันอาจสร้างความไม่สบายใจให้กับเราอยู่บ้างก็ตาม)
.
ความวิตกกังวลคือ “สัญญาณเตือน”
.
“สัญญาณเตือน” ให้เรารู้ว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญสำหรับเรา
(เช่น สุขภาพของเรา งานของเรา ความสัมพันธ์ของเรา)
.
มันช่วยให้เรา take action
ในการเตรียมตัว วางแผน และปกป้อง
สิ่งที่สำคัญนั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
(เมื่อเทียบกับกรณีที่เราไม่มี “สัญญาณเตือน” นี้)
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
ความวิตกกังวลที่เกิดขึ้นก่อนที่เราจะ
สอบวัดระดับภาษาอังกฤษ
คือ “สัญญาณเตือน” ที่กระตุ้นให้เรา take action
ในการฝึกฝนทักษะภาษาอังกฤษของตัวเองอย่างเป็นระบบ
.
เป็นต้น
.
หากเราได้ take action อย่างเหมาะสมแล้ว
เรามักจะพบว่า “สัญญาณเตือน” ในใจเราจะเงียบลงตามไปด้วย
.
มันอาจจะไม่ได้เงียบสนิททันทีนะครับ
แต่มันมักจะค่อยๆเสียงเบาลงทีละนิดๆ
.
ในทางกลับกัน
หากเราไม่ได้มีการ take action ที่เหมาะสม
หากเราเพียงแค่รู้สึกวิตกกังวล และคิดวนในจุดนั้นไปเรื่อยๆ
(เช่น คิดกังวลซ้ำๆอยู่ในใจว่า “ฉันต้องสอบไม่ผ่านแน่ๆเลย”)
“สัญญาณเตือน” ในใจเราก็มีแนวโน้มที่จะดังต่อไปเรื่อยๆเช่นกัน
.
มันจะกลายเป็นความทรมานใจที่ต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
.
สิ่งที่ผมได้หยิบมาเล่าให้ฟังในวันนี้
มันอาจไม่ใช่แนวทางในการรับมือ
กับความวิตกกังวลที่จะ “ได้ผล”
กับทุกๆคนในทุกๆกรณีก็จริง
.
แต่มันเป็นแนวทางที่เรียบง่ายและ “ได้ผล”
กับหลายๆคนในหลายๆกรณีอยู่เหมือนกัน
.
ผมหวังว่าบทความในวันนี้จะเป็นอีกหนึ่ง “ทางเลือก”
ที่เป็นประโยชน์สำหรับคนที่กำลังหาทาง
รับมือกับความวิตกกังวลของตัวเองอยู่นะครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.31887/DCNS.2002.4.3/tsteimer
https://doi.org/10.1038/s41598-022-23885-4
https://doi.org/10.1093/emph/eoab037
#จิตวิทยา #siamstr

2026-02-22 02:24:16 UTC

https://image.nostr.build/2d20cc1beda58c1a90741d8119942b35366da20ec4b271b9a547576130fe7261.jpg
ไม่ว่าจะในอดีตหรือในปัจจุบัน
สังคมเราล้วนเต็มไปด้วยผู้นำ
ที่มีพฤติกรรม “บกพร่องทางศีลธรรม”
.
แต่เราก็จะเห็นได้ว่า
ผู้คนจำนวนไม่น้อย
ตัดสินใจที่จะเดินตามผู้นำเหล่านี้
.
ทำไม?
.
บางคนบอกว่า…
.
เป็นเพราะผู้คนเหล่านั้น
มีความเชื่อที่สอดคล้องกับผู้นำดังกล่าว
.
บางคนบอกว่า…
.
เป็นเพราะผู้คนเหล่านั้น
ถูกผู้นำกล่าว “ล้างสมอง”
.
วันนี้ ผมอยากจะนำเสนออีกหนึ่งเหตุผลครับ
.
มันเป็นเหตุผลที่เรียบง่าย
จนหลายคนอาจไม่ได้นึกถึง
.
แต่มันก็เป็นเหตุผลที่สำคัญไม่แพ้เหตุผลอื่นๆ
.
หลายคนตัดสินใจเดินตาม
ผู้นำที่ “บกพร่องทางศีลธรรม”
เพราะพวกเขา “ไม่มีแรง”
ที่จะต่อต้านผู้นำเหล่านี้ครับ
.
ใช่แล้วครับ
การตัดสินใจที่จะไม่เดินตามผู้นำ
เป็นสิ่งที่ต้องใช้ “แรง” ครับ
.
เราต้องใช้ “แรง” ในการพิจารณา
และวิเคราะห์พฤติกรรมของผู้นำ
.
เราต้องใช้ “แรง” ในการตัดสินใจว่า
“ฉันจะไม่เดินตามผู้นำคนนี้แล้ว”
(และก็จะยิ่งใช้ “แรง” มากเป็นพิเศษ
หากคนรอบตัวตัดสินใจไม่เหมือนกับเรา)
.
หากเราเหน็ดเหนื่อยกับการเอาตัวรอด
ในชีวิตประจำวันของเรามากจนเรา
“ไม่มีแรง” เหลือสำหรับสิ่งเหล่านี้
เราก็มีแนวโน้มที่จะตัดสินใจ
เดินตามผู้นำโดย default ได้
.
นี่คือสาเหตุสำคัญข้อหนึ่ง
ที่ทำให้ผู้นำเผด็จการจำนวนมาก
ดูจะ “ประสบความสำเร็จ” ในประเทศ
ที่มีปัญหาเรื่องปากท้องอย่างรุนแรงนั่นเองครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1016/j.obhdp.2011.03.001
https://doi.org/10.3390/bs13090743
https://doi.org/10.1007/s11238-021-09802-7
https://doi.org/10.1007/s11238-021-09802-7
https://doi.org/10.1093/scan/nsad012
#จิตวิทยา #siamstr

2026-02-20 01:51:34 UTC

https://image.nostr.build/c6416977b3933ba2ea9ff90447ff13b6d3e1fdb30af29bc4aecfcb7308287004.jpg
เทคโนโลยีทุกวันนี้ช่วยให้การติดต่อสื่อสาร
เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ปลอดภัย และสะดวกสบาย
.
ถ้าเราอยากพูดคุยกับใคร
เราก็สามารถทำได้ง่ายๆ
.
ในขณะเดียวกัน
หากเราต้องการหลีกเลี่ยง
การติดต่อกับคนในชีวิตเรา
เราก็สามารถทำได้ง่ายๆเช่นกัน
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
เวลาที่เรามีประชุมผ่านทางซูม
(หรือ platform การประชุมออนไลน์อื่นๆ)
เราสามารถเข้าร่วมการประชุมนั้น
โดยไม่ต้องมีปฏิสัมพันธ์ใดๆ
กับคนในที่ประชุมได้อย่างง่ายดาย
.
…แค่ปิดกล้องและปิดไมโครโฟนของเราเท่านั้น
.
แต่ถ้าเป็นโลกสมัยก่อน
(สมัยที่ internet ยังไม่บูมแบบทุกวันนี้)
เวลาที่เรามีประชุม
ต่อให้เราจะไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว
แต่อย่างน้อย
การที่ตัวเรานั่งอยู่ในห้องประชุมนั้น
มันก็บีบให้เราต้องมีปฏิสัมพันธ์
กับคนในห้องประชุมบ้าง (ไม่มากก็น้อย)
.
เป็นต้น
.
เมื่อการ “หลีกเลี่ยง” ภายในความสัมพันธ์
กลายเป็นทางเลือกที่ง่ายขึ้น
เราก็มีแนวโน้มที่จะเลือก choice ดังกล่าวมากขึ้น
.
ยิ่งเราเลือก choice ดังกล่าวมากเท่าไหร่
ความกลัวที่จะ “หันหน้าเข้าหา” ในความสัมพันธ์ก็ยิ่งมากเท่านั้น
.
นี่ถือเป็นเรื่องที่สำคัญไม่น้อยเลยครับ
.
เพราะความสัมพันธ์ที่ “เติมเต็ม” จะเกิดขึ้นไม่ได้
หากเรา “หันหลัง” ให้อีกฝ่ายในความสัมพันธ์เพียงอย่างเดียว
.
ด้วยเหตุนี้ ไม่ว่าการ “หันหลัง” ให้กับผู้คน
ที่เราติดต่อด้วยในชีวิตประจำวันจะง่ายขึ้นแค่ไหน
แต่ผมก็ยังอยากจะเชิญชวนให้เรา
“หันหน้าเข้าหา” พวกเขาเหล่านี้อยู่ดี
.
…ต่อให้มันจะเป็นการ “หันหน้าเข้าหา” เพียงเล็กๆน้อยๆก็ตามครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1186/s40359-024-01755-0
https://doi.org/10.1016/j.chb.2015.11.053
https://doi.org/10.1093/geront/gnaa040
https://doi.org/10.3389/fpsyg.2023.1063146
#จิตวิทยา #siamstr

2026-02-18 02:21:36 UTC

https://image.nostr.build/69c975cdc749016b550215199bcf75eef33546d3874d0b98e4fcfd1f6af033ea.jpg
เวลาที่เราตั้งใจจะทำอะไรสักอย่างในชีวิต
(เช่น ตั้งใจจะออกกำลังกายทุกวัน
ฝึกภาษาต่างประเทศอย่างสม่ำเสมอ
ใช้เวลาสอนการบ้านลูกทุกสัปดาห์)
.
หลายคนจะคาดหวังให้ตัวเองทำ
สิ่งที่ตั้งใจนั้นได้สำเร็จโดยไม่พึ่งพา
“รางวัล” ที่เป็น “ปัจจัยภายนอก”
(เช่น คาดหวังให้ตัวเองออกกำลังกาย
โดยไม่ต้องพึ่งพาการดูซีรี่ย์
ระหว่างที่กำลังเดินอยู่บนลู่วิ่ง)
.
พวกเขามองว่าสิ่งที่ตั้งใจทำนั้น
มันคือ “รางวัล” ด้วยตัวมันเองอยู่แล้ว
(เช่น ออกกำลังกายและสมองหลั่งสารแห่งความสุข)
.
พวกเขามองว่า “รางวัล” ดังกล่าว…ก็ควรที่จะเพียงพอเช่นกัน
.
แต่ในความเป็นจริง
มันอาจจะไม่ได้เพียงพอเสมอไป
.
เพราะเวลาเราตั้งใจจะทำอะไรบางอย่าง
(เช่น ฝึกภาษาต่างประเทศอย่างสม่ำเสมอ)
เราจำเป็นต้องใช้พลังงาน
.
ทั้งในแง่ของการใช้พลังงาน
ในการลงมือทำสิ่งนั้น
และการใช้พลังงาน
เพื่อเข็นตัวเองให้ลงมือทำสิ่งนั้น
.
ข้อเท็จจริงก็คือ
พลังงานที่เรามีในแต่ละวัน…มันไม่เท่ากัน
.
บางวัน เราจะมีพลังงาน “เหลือเฟือ”
ในการทำสิ่งที่เราตั้งใจจะทำ
แต่บางวัน เราจะมีพลังงาน “ไม่เพียงพอ”
.
หากเราปฏิเสธการพึ่งพา “รางวัล”
ที่เป็น “ปัจจัยภายนอก” โดยสมบูรณ์
เราก็จะพบว่าตัวเองไม่สามารถ
ทำสิ่งที่ตั้งใจจะทำในวันที่เรามีพลังงานน้อยได้
.
มันไม่ต่างอะไรกับรถยนต์
ที่ปฏิเสธจะเติมน้ำมันเพิ่ม
เพราะมองว่าน้ำมันที่มีอยู่ในถัง
มันเพียงพอสำหรับการเดินทางเลยครับ
.
ถ้าน้ำมันที่มีอยู่ในถัง ณ ตอนนั้น
มันเพียงพอที่จะเดินทางถึงที่หมายได้
นั่นก็ถือว่าดีเลยครับ
.
แต่ถ้าน้ำมันที่มีอยู่ในถัง ณ ตอนนั้น
มันไม่เพียงพอที่จะเดินทางถึงที่หมาย
รถยนต์ของเราก็จะไปไม่ถึง “เส้นชัย”
.
มันคือสถานการณ์ที่ “ได้อย่างเสียอย่าง” จริงๆครับ
.
หากเราพึ่งพา “รางวัล” ที่เป็น “ปัจจัยภายนอก”
มันจะช่วยเพิ่มโอกาส
ที่เราจะสำเร็จในสิ่งที่เราตั้งใจทำได้มากขึ้น
.
แต่ถ้าเราจะเป็นสาย pure (ตัด “ปัจจัยภายนอก” ออกหมด)
เราก็มีสิทธิ “น้ำมันหมดถัง” ก่อนที่จะได้เหยียบ “เส้นชัย”
.
มันขึ้นอยู่กับเราเลยครับว่า เราจะให้ความสำคัญ
กับการเป็นสาย pure มากกว่าหรือการ maximize
โอกาสที่จะทำสิ่งที่ตั้งใจให้สำเร็จมากกว่าครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1016/j.jrp.2007.08.002
#จิตวิทยา #siamstr

2026-02-14 00:51:38 UTC

https://image.nostr.build/f9191440c9d97dafc6acdffe04a308ed248be7cf1c81098da501866e1f50af8d.jpg
เวลาที่เรารู้สึกอับอาย หรือรู้สึกว่าตัวเองดีไม่พอ
หลายคนจะรับมือกับความรู้สึกดังกล่าว
ด้วยการ “เหยียบย่ำ” คนอื่นในรูปแบบต่างๆ
.
ยกตัวอย่างเช่น
ใช้คำพูดล้อเลียนสิ่งที่เป็น “จุดด้อย” ของคนอื่น
เป็นต้น
.
การ “เหยียบย่ำ” คนอื่นอาจไม่ได้
ช่วยให้ตัวเราเองดีขึ้นก็จริง
.
แต่หลายคนก็หวังว่า
มันจะช่วยให้พวกเขา
รู้สึกดีกับตัวเองมากขึ้นบ้าง
.
(“อย่างน้อย ฉันก็จะไม่มีคนรอบตัวที่โดดเด่น
มาตอกย้ำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองดีไม่พอบ่อยๆ”)
.
คำถามสำคัญก็คือ…
.
การ “เหยียบย่ำ” คนอื่นมันช่วย
ให้เรารู้สึกโอเคขึ้นจริงๆหรือ?
.
หลายคนพบว่า “ไม่” ครับ
.
เพราะเวลาที่เรา “เหยียบย่ำ” คนอื่น
มันสามารถสร้างความรู้สึกผิดขึ้นมาในใจ
และ “หักล้าง” ความรู้สึกดีๆ
ที่เกิดจากการ “เหยียบย่ำ” คนอื่นลงได้
.
เพราะไม่ว่าเราจะ “ดึงคนอื่นลงต่ำ”
ผ่านการ “เหยียบย่ำ” ขนาดไหน
ตัวเราก็ยังคงอยู่ที่เดิม (ไม่ได้ “ขยับขึ้น”)
ส่งผลให้ความรู้สึกอับอายและดีไม่พอ
ไม่ได้จางหายไปได้เท่าไหร่นัก
.
เพราะตอนที่เรา “เหยียบย่ำ” คนอื่นอยู่นั้น
เรากำลังเพิกเฉยต่อความรู้สึกของเราเอง
(ความรู้สึกอับอาย ดีไม่พอ)
.
หนทางที่ดีกว่าที่จะช่วยให้เรารับมือกับ
ความรู้สึกอับอายหรือความรู้สึกดีไม่พอ
คือการรับฟังเสียงของความรู้สึกดังกล่าว
(โดยไม่ตัดสินตัวเอง)
.
มันจะช่วยให้เรารับรู้ได้ชัดเจนมากขึ้น
ว่าเราต้องการอะไร ส่งผลให้เราสามารถ
คิดต่อยอดได้ว่า มีอะไรที่เราสามารถทำได้
ในตอนนี้ที่จะช่วยเติมเต็มความต้องการดังกล่าวหรือไม่?
.
หรือในกรณีที่เรายังไม่สามารถ
เติมเต็มความต้องการนั้นได้ 100%
มีหนทางไหนอีกไหมที่จะช่วยให้เรา
เติมเต็มความต้องการนั้นได้ 90% ก็ยังดี?
.
หรือถ้า 90% มันไม่ไหว แล้ว 80% ล่ะ?
.
หรือ 50% ล่ะ? 20% ล่ะ? 5% ล่ะ?
.
หนทางนี้จะไม่ช่วยให้เรารู้สึกผิดต่อคนอื่น
หนทางนี้จะตอบโจทย์ความต้องการของเราได้ตรงจุด
.
มันอาจการันตีไม่ได้ว่าจะทำให้ความรู้สึก
อับอายหรือดีไม่พอหายไปได้โดยสมบูรณ์นะครับ
.
แต่มันเป็นหนทางที่ดีกว่าการ “เหยียบย่ำ” คนอื่นอย่างเห็นได้ชัดเลยครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.3390/bs13080633
https://doi.org/10.5964/ejop.2115
https://doi.org/10.1111/j.1467-6494.2008.00537.x
#จิตวิทยา #siamstr

2026-02-12 03:10:27 UTC

https://image.nostr.build/3cbe2122f6195383543001873688833a92b57fedbe4c942a56216ef01b767700.jpg
หนึ่งในสาเหตุที่ทำให้คู่รักขัดแย้งกันมากที่สุด
คือความแตกต่างระหว่าง
“พฤติกรรมนอกบ้าน” กับ “พฤติกรรมในบ้าน”
.
หลายคนเป็นคนที่ active กล้าตัดสินใจ
มีความเป็นผู้นำ รอบคอบรับผิดชอบ ฯลฯ ในที่ทำงาน
.
แต่พอพวกเขาอยู่ในบ้าน
พวกเขากลับกลายเป็นคนที่เรื่อยๆเฉื่อยๆ
ชอบตอบว่า “อะไรก็ได้” เมื่อถึงเวลาตัดสินใจ
สะเพร่าไม่ถี่ถ้วน ฯลฯ ซะอย่างนั้น!
.
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
.
มันเป็นเพราะพวกเขาเหล่านี้
มีนิสัยที่เสแสร้งอย่างนั้นหรือ?
.
ไม่เสมอไปครับ
.
เวลาที่เราอยู่ในที่ทำงาน เรามีบทบาทที่ชัดเจน
เรารู้ได้ (โดยที่ไม่ต้องเดา) ว่าคนอื่นคาดหวังอะไรจากเราบ้าง
เราได้รับ feedback อย่างรวดเร็วเวลาที่เรา “ทำผิด” และ “ทำถูก”
.
แต่พอเราอยู่บ้าน
บทบาท ความคาดหวัง และ feedback ที่เราได้รับ
มันไม่ได้ชัดเจนและรวดเร็วเท่าไหร่นัก
.
ไม่แปลกเลยครับที่เราจะตกอยู่ในภาวะ
“ทำอะไรไม่ถูก” หรือ “ไม่ชัวร์ว่าควรทำอะไรดี” เวลาที่เราอยู่บ้าน
.
…ส่งผลให้พฤติกรรมของเราตอนอยู่บ้าน
active น้อยกว่า เมื่อเทียบกับ
พฤติกรรมของเราในที่ทำงานได้
.
หากคู่รักเข้าใจในจุดนี้ คู่รักก็จะสามารถหาโอกาส
นั่งจับเข่าคุยกันในเรื่องของความคาดหวัง
ที่ต่างฝ่ายต่างมีต่อกันในบ้านให้เคลียร์มากขึ้นได้
.
มันจะช่วยลดความขัดแย้งระหว่างคู่รักในเรื่องนี้ได้ไม่น้อยเลยครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.5267/j.msl.2013.06.036
#จิตวิทยา #siamstr

2026-02-10 03:24:35 UTC

https://image.nostr.build/ff6fc0ae9b953629dcf305e11dd17f4ec28f3858b2c434c495e63020711108e0.jpg
“I don’t get lucky. I make my own luck.”
“ฉันไม่ได้เป็นคนที่โชคดี ฉันเป็นคนที่สร้างโชคให้เกิดขึ้นในชีวิตฉันเองต่างหาก”
.
นี่คือคำพูดของตัวละครที่ชื่อว่า
Harvey Specter ในซีรี่ย์ที่ชื่อว่า Suits
.
มันเป็นคำพูดที่โดนใจหลายคนที่ดูซีรี่ย์นี้ไม่น้อยเลยครับ
.
หลายคนมองว่าการ “สร้างโชค” นั้น
เกิดขึ้นจากการทำงานหนัก
ความรู้ และความสามารถ
.
ผมเห็นด้วยกับมุมมองดังกล่าวนะครับ
.
แต่ผมมองว่ามันยังมีหนึ่งหนทาง
ในการ “สร้างโชค” ที่หลายคนไม่ค่อยพูดถึงเท่าไหร่นัก
.
มันคือการสังเกตเห็น “โชค”
ที่ปรากฏอยู่ในชีวิตของเราครับ
.
เพราะถ้าเรามองไม่เห็น “โชค” ที่มีอยู่ในชีวิตเรา
เราก็จะไม่สามารถใช้ประโยชน์จาก “โชค” นั้นได้
ส่งผลให้เราฟันธงว่าชีวิตเรา “ไร้โชค” ตามลำดับ
.
แต่ในทางกลับกัน หากเรามองเห็น “โชค” ที่มีอยู่ในชีวิต
มันก็จะเปิดช่องให้เราสามารถใช้ประโยชน์จาก “โชค” นั้นได้
และทำให้ชีวิตเราดู “มีโชค” มากขึ้นตามลำดับ
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
สมมติว่าเราเจอกับญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง
และเราคาดการณ์ว่า เราจะต้องรู้สึกอึดอัด
ระหว่างที่พูดคุยกับญาติผู้ใหญ่คนนี้แน่ๆ
.
แต่พอถึงเวลาเข้าจริงๆ
เรากลับพบว่าบทสนทนาที่เกิดขึ้น
มันไม่ได้แย่อย่างที่คิด
.
สำหรับตัวอย่างนี้ เราอาจมองว่า
การอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องพูดคุย
กับญาติผู้ใหญ่คนดังกล่าว
ถือเป็นเหตุการณ์ที่ “โชคร้าย”
.
แต่ถ้าเราลองตั้งข้อสังเกตกับตัวเองว่า…
.
ทำไมเหตุการณ์นี้มันถึงไม่ได้อึดอัดอย่างที่คิด?
ฉันได้ทำอะไรลงไปในเหตุการณ์ครั้งนี้…ที่ช่วยให้สถานการณ์ไม่ย่ำแย่กันนะ?
.
ถ้าเราตอบคำถามเหล่านี้ได้
คำตอบที่เราได้ก็จะกลายเป็น “ขุมทรัพย์”
ที่เราสามารถหยิบมาใช้ในการรับมือกับญาติคนนี้
(หรือคนอื่นๆในชีวิตที่มีลักษณะคล้ายกับญาติคนนี้) ในอนาคตได้
.
…ชีวิตเราดู “โชคดี” ขึ้นมาเลยนะครับ
.
ฉะนั้น หากเราอยากจะ “สร้างโชค”
ให้เกิดขึ้นในชีวิตของเราล่ะก็
การหมั่นสังเกตเหตุการณ์ที่ “ไม่ได้แย่อย่างที่คิด”
ในชีวิตประจำวันของเราถือเป็น
สิ่งหนึ่งที่จะช่วยได้มากเลยครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1016/j.cpr.2024.102512
https://doi.org/10.1037/a0013316
#จิตวิทยา #siamstr

2026-02-08 04:01:29 UTC

https://image.nostr.build/b6e2d66e9e6ed8682bde07c8d25a83233f2928aca6b8a2668d569dd06035fc6d.jpg
เวลาที่เราเพิ่งจะรู้จักใครสักคน
มันปกติมากๆเลยครับที่เราจะอยาก
สร้างความประทับใจกับเขาคนนั้น
.
ปัญหาก็คือ…
.
เวลาที่เราต้องการจะสร้าง
ความประทับใจกับใครสักคนมากๆ
ในใจเราก็มีแนวโน้มที่จะ
เต็มไปด้วยความคิดดังต่อไปนี้
.
“เขาชอบฉันไหมนะ?”
“ฉันพูดแบบนี้ไป…มันโอเคหรือเปล่า?”
“เขาจะคิดกับฉันยังไง?”
ฯลฯ
.
มันเป็นความคิดที่โฟกัสอยู่กับตัวเรา
ไม่ใช่ตัวคนที่เรากำลัง
ทำความรู้จักเป็นครั้งแรกคนนั้น
.
มันทำให้เราใส่ใจคู่สนทนาของเราน้อยลง
.
…ซึ่งแน่นอนครับว่า
ทั้งหมดนี้ไม่เป็นผลดีต่อ
การสร้างความประทับใจแรกพบเท่าไหร่นัก
.
ในทางกลับกัน
หากเราเปลี่ยนโฟกัส
จากตัวเราไปเป็นคู่สนทนา
.
หากเราโฟกัสที่การรับฟังคู่สนทนา
หากเราโฟกัสที่การทำความเข้าใจคู่สนทนา
.
มันจะเป็นการ “ส่งสัญญาณ” ให้อีกฝ่าย
รับรู้ว่าเราให้คุณค่า/ความสำคัญกับเขา
.
…ซึ่งก็จะส่งผลให้เขามีแนวโน้มที่จะรู้สึก
ประทับใจในปฏิสัมพันธ์ที่มีกับเรามากขึ้นได้
.
พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ หลายๆครั้ง
ความประทับใจไม่ได้เกิดขึ้น
จากการที่เรา “โชว์” ตัวเองให้คนอื่นเห็น
แต่เกิดจากการที่เรา “ถอยหลัง”
และเปิดพื้นที่ให้คนอื่นมากขึ้นมากกว่าครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1111/jopy.12509
https://doi.org/10.1016/j.jrp.2022.104225
https://doi.org/10.1016/j.jesp.2008.10.009
#จิตวิทยา #siamstr

2026-02-06 02:42:55 UTC

https://image.nostr.build/4b3c9b14e6bd75dfcb44ada7a666136e6e3d31fd6ed790da7ee93068ffd1a006.jpg
เวลาที่เรากำลังตัดสินใจเรื่องใหญ่ๆในชีวิต
(เช่น ฉันจะตอบตกลงข้อเสนอเลื่อนตำแหน่งครั้งนี้หรือไม่?
ฉันจะเลิกกับแฟนที่กำลังคบอยู่ดีไหม?)
.
หลายคนจะนั่งบนโต๊ะพร้อมกับกระดาษ 1 แผ่น
และเขียน list ข้อดี-ข้อเสียของทางเลือกแต่ละทางที่มีอยู่
(เช่น ข้อดีของการตกลงรับข้อเสนอเลื่อนตำแหน่งมีอะไร?
ข้อเสียของการตกลงรับข้อเสนอเลื่อนตำแหน่งมีอะไร?)
.
ในหลายๆครั้ง พวกเขาจะพบว่า
ต่อให้พวกเขาจะ list ข้อดี-ข้อเสียเสร็จแล้ว
และต่อให้การทำแบบนี้จะช่วยให้พวกเขา
มองเห็นชัดเจนว่าทางเลือกไหนที่ “ดูดี” มากที่สุด
.
พวกเขาก็ยังไม่สามารถตัดสินใจได้อย่างหนักแน่นอยู่ดี
.
ทำไมมันถึงเป็นเช่นนั้น?
.
สาเหตุข้อหนึ่งก็คือ พวกเขาใช้เพียงแค่ “สมอง”
(เหตุผล ตรรกะ) ในการพิจารณาเรื่องดังกล่าว
.
พวกเขาไม่ได้หยิบเรื่องนี้มาเช็คกับ “ร่างกาย” ของตัวเอง
(เช่น ร่างกายฉันรู้สึกยังไงเมื่อฉันนึกถึงภาพ
ที่ตัวเองเลิกกับแฟนที่กำลังคบอยู่ในปัจจุบัน? โล่งใจ? เสียใจ? ฯลฯ)
.
มันไม่ต่างอะไรกับการที่เราเป็นเจ้าของบริษัท
และเรามีที่ปรึกษาอยู่ 2 คน (“สมอง” กับ “ร่างกาย”)
และเราถามความเห็นของที่ปรึกษาเพียง 1 คน (“สมอง”)
โดยที่ละเลยการพูดคุยกับที่ปรึกษาอีก 1 คน (“ร่างกาย”)
.
ที่ปรึกษาคนที่ถูกละเลย (“ร่างกาย”)
จึงพยายามส่งสัญญาณให้เจ้าของบริษัทอย่างเรา
หันมาเปิดช่องให้เขาทำหน้าที่บ้าง
(มันจึงทำให้เรายังไม่สามารถตัดสินใจได้อย่างหนักแน่นนั่นเอง)
.
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากจะนำเสนอว่า
ทุกครั้งที่เราจะตัดสินใจในเรื่องใหญ่ๆ
เราอย่ารับฟังเฉพาะเสียงของ “สมอง” เท่านั้น
แต่เราควรรับฟังเสียงของ “ร่างกาย” ด้วย
.
ผมไม่ได้มีเจตนาที่จะสื่อว่า
เราควรให้น้ำหนักกับเสียงของ “ร่างกาย”
มากกว่าเสียงของ “สมอง” นะครับ
.
แต่ผมมีเจตนาที่จะสื่อว่า
เราควรรับฟังทั้ง “สมอง” และ “ร่างกาย”
ก่อนที่เราจะตัดสินใจครับ
.
ฉะนั้น สำหรับบางเรื่อง
หลังจากที่เรารับฟังเสียของ “สมอง” และ “ร่างกาย” แล้ว
เราอาจจะเลือกเส้นทางที่สอดคล้องกับ “สมอง” ก็ได้
.
และในทางกลับกัน สำหรับบางเรื่อง
หลังจากที่เรารับฟังเสียของ “สมอง” และ “ร่างกาย” แล้ว
เราอาจจะเลือกเส้นทางที่สอดคล้องกับ “ร่างกาย” ก็ได้
.
ในที่สุดแล้ว ไม่ว่าเราจะตัดสินใจเลือกอะไร นั่นคือเรื่องรองครับ
.
เรื่องหลักก็คือ เราตัดสินใจเลือก…หลังจากที่เราได้รับฟัง
ที่ปรึกษาทั้ง 2 คน (ไม่ใช่ 1 คน) เรียบร้อยแล้วครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1016/j.geb.2004.06.010
https://doi.org/10.1186/s13030-020-00179-7
#จิตวิทยา #siamstr

2026-02-03 01:14:11 UTC

https://image.nostr.build/c0aa26b95db9971d751168ab893a3444c7139ee68c6a2bcfeb83ceb2704d1c43.jpg
เคยไหมครับ?
.
เรากำลังรู้สึกเหนื่อยล้าจากการทำงาน
และในใจเราก็เกิดความคิดขึ้นมาว่า
“ดีแค่ไหนแล้วที่มันเหนื่อยแค่นี้?”
.
เรากำลังรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่แฟนพูด
และในใจเราก็เกิดความคิดขึ้นมาว่า
“ฉันมันเรื่องเยอะเกินไปแล้วนะ”
.
เรากำลังรู้สึกกังวลจนนอนไม่หลับ
และในใจเราก็เกิดความคิดขึ้นมาว่า
“ทำไมฉันถึงอ่อนแอจังเลย?”
.
นี่คือตัวอย่างของการ “ปิดปาก”
ความรู้สึกของตัวเองในรูปแบบต่างๆ
.
แต่ไม่ว่าเราจะพยายามแค่ไหน
ตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่
เราจะไม่มีวัน “ปิดปาก” ความรู้สึกตัวเองได้โดยสมบูรณ์
.
มันจะดีกว่าไหมถ้าเราเลิก
พยายามทำสิ่งที่ “เป็นไปไม่ได้” นี้?
.
มันจะดีกว่าไหมถ้าเราหยุด
“ปัดตก” ความรู้สึกของตัวเอง
และหันมา “รับฟัง” ความรู้สึกของตัวเอง?
(โดยไม่จำเป็นต้อง “ตามใจ” ความรู้สึกของเราเสมอไป)
.
สำหรับผมแล้ว มันดีกว่า
อย่างไม่ต้องสงสัยเลยครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1016/j.brat.2009.05.007
https://doi.org/10.1186/s40479-022-00185-x
https://doi.org/10.1016/s0145-2134(02)00536-7
#จิตวิทยา #siamstr

2026-01-30 01:46:06 UTC

https://image.nostr.build/fff14723f76d745b360fce0b447ed880237f244b11ca9d3ca2b60d82f01df6be.jpg
Scammer ประเภทหนึ่งที่พบได้บ่อยๆคือ Romance Scammer
.
Romance Scammer คือ
มิจฉาชีพที่เข้ามาในชีวิตของเรา
ทำทีว่าตกหลุมรักกับเรา
จากนั้นก็หลอกเอาเงิน
(หรือผลประโยชน์อื่นๆ) จากเรา
.
การมีอยู่ของ Romance Scammer นี้
คือสาเหตุสำคัญที่ทำให้หลายคนตั้งกฎกับตัวเองว่า
“ฉันจะไม่ตามหาความรักในโลกออนไลน์เด็ดขาด”
.
อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกคนที่ยึดถือกฎเช่นนั้นในการใช้ชีวิต
.
ทุกวันนี้
หลายคนใช้ช่องทางออนไลน์
เป็นช่องทางสำคัญในการตามหา
ความรักความสัมพันธ์ที่จริงจัง
.
สำหรับคนกลุ่มหลังนี้
พวกเขาจะแยกความสัมพันธ์จริงๆ
ออกจากความสัมพันธ์แบบ
Romance Scammer ได้อย่างไร?
.
บทความวันนี้มีคำตอบครับ
.
.
.
# 1
.
Romance Scammer มักจะปฏิเสธ
การมีปฏิสัมพันธ์กับเราในโลกออฟไลน์
.
# 2
.
ในช่วงแรกของความสัมพันธ์
Romance Scammer มักจะแสดง
ความรัก ความสนใจ ความชื่นชม
ให้กับเราอย่างมหาศาล
เพื่อหวังให้เรา “ติดอกติดใจ”
ในตัว Scammer ให้เร็วที่สุด
.
# 3
.
เวลาที่เราสอบถามข้อมูลส่วนตัว
ของ Romance Scammer
เรามักจะได้คำตอบเพียงแค่เล็กน้อย
(หรือคำตอบที่ได้รับก็จะเต็มไปด้วยความคลุมเครือ)
.
# 4
.
เวลาที่ Romance Scammer
เล่าเรื่องของตัวเองให้เราฟัง
เราจะพบกับรายละเอียด
ที่ขัดแย้งกันเองในเรื่องราวที่ถูกเล่า
(เช่น เคยไปเที่ยวต่างประเทศ
แต่ไม่เคยมี passport มาก่อน)
.
# 5
.
หลายครั้ง ระหว่างที่เรากำลังพูดคุย
กับ Romance Scammer
ในใจเราก็จะเกิดความคิดขึ้นมาว่า
“ฉันรู้สึกว่ามันชักจะดีเว่อร์เกินจริงไปแล้วนะ!”
.
# 6
.
Romance Scammer มักจะพยายาม
ดึงเราออกมาจากครอบครัวและเพื่อนสนิท
(เพราะกลัวว่าคนใกล้ตัวเหล่านี้จะเตือน
ให้เราถอยห่างออกมาจาก Scammer)
.
# 7
.
และแน่นอนครับว่า หลังจากที่ Romance Scammer
ประเมินว่าเรา “ตกหลุมรัก” เข้าเต็มเปาแล้ว
การเอ่ยปากขอทรัพย์สินเงินทองจากเราก็จะเริ่มต้นขึ้น
.
.
.
ผมหวังว่าสิ่งที่ผมได้หยิบมานำเสนอในวันนี้
จะช่วยให้ทุกคนปลอดภัยจาก
Romance Scammer ได้มากขึ้นนะครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1093/iwc/iwad048
https://doi.org/10.1089/cyber.2016.0729
#จิตวิทยา #siamstr

2026-01-28 00:51:07 UTC

https://image.nostr.build/6929016f543e07da510614238347ceaf43ac2b1ed2a823818c1e4cbef8ee4806.jpg
ชีวิตเต็มไปด้วยความคลุมเครือ
ชีวิตเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน
ชีวิตเต็มไปด้วยความไม่ชัดเจน
.
ยกตัวอย่างเช่น
เราไม่รู้ว่าเราจะป่วยเป็นโรคร้ายแรงในยามแก่เฒ่าหรือเปล่า
เราไม่รู้ว่าแฟนของเราจะยังอยากคบกับเราต่อไปอีกนานแค่ไหน
เราไม่รู้ว่าเราจะยังมีงานทำในปีหน้าอยู่ไหม
เป็นต้น
.
ซึ่งความคลุมเครือของชีวิตเหล่านี้
สามารถทำให้เกิดความวิตกกังวล
ที่สร้างความปั่นป่วนภายในใจเราได้
.
…เว้นแต่เราจะเป็นคนที่สามารถเผชิญหน้าและ
รับมือกับความคลุมเครือของชีวิตได้เป็นอย่างดี
.
แต่เราจะพัฒนาให้ตัวเองกลายเป็นคนแบบนั้นได้อย่างไร?
.
ผลการศึกษาที่มีอยู่พบว่า
การอ่านนวนิยาย
สามารถช่วยเราในเรื่องนี้ได้ครับ
.
เพราะอะไร?
.
เพราะเวลาที่เราอ่านนวนิยาย
เนื้อเรื่องทั้งหมดมันจะไม่ถูก
เปิดเผยให้เรารับรู้ตั้งแต่หน้าแรก
.
หากเราต้องการจะรู้เนื้อเรื่องทั้งหมด
เราจะต้องทนอยู่กับ “ความไม่รู้” ให้ได้
และตั้งใจอ่านต่อไปเรื่อยๆ
.
มันให้ความรู้สึกเหมือนกับ
เรากำลังต่อจิ๊กซอว์
โดยที่นวนิยายแต่ละหน้า
จะหยิบยื่นจิ๊กซอว์ให้เราทีละชิ้นๆๆ
.
นวนิยาย (หรือ fiction ในรูปแบบอื่น เช่น ภาพยนตร์)
จึงถือเป็น “แบบฝึกหัด” ให้เราได้ฝึก
เผชิญหน้ากับความคลุมเครือ
ความไม่แน่นอน ความไม่ชัดเจน
.
ยิ่งได้ทำ “แบบฝึกหัด” นี้มากเท่าไหร่
เราก็ยิ่งรับมือกับความคลุมเครือ
ความไม่แน่นอน และความไม่ชัดเจน
ของชีวิตได้มากเท่านั้น
.
เรียกได้ว่า
นอกจากนวนิยายจะช่วยให้ชีวิตเรา
มีความเพลิดเพลินมากขึ้นแล้ว
มันยังสามารถช่วยเสริมความมั่นคงทางอารมณ์
ให้เราได้มากขึ้นอีกด้วยครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1080/10400419.2013.783735
https://doi.org/10.1111/j.1745-6924.2008.00073.x
#จิตวิทยา #siamstr

2026-01-26 02:44:11 UTC

https://image.nostr.build/761f0c573eba9e04eefbc0ac7320aead8d109533add593d1b5b1e068a83efec9.jpg
สำหรับหลายๆคน
การ “ยับยั้งชั่งใจ” ไม่ให้ตัวเองใช้จ่ายเกินตัว
คือหนึ่งในสิ่งที่ทำได้ยากที่สุด
.
โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่มี promotion เด็ดๆ
(เช่น Black Friday, 11-11) มาล่อตาล่อใจ
.
ต่อให้พวกเขาจะตั้งใจ “ยั้งมือ” ก็ตาม
แต่พอพวกเขารู้ตัวอีกที พวกเขาก็พบว่า
ตัวเองจ่ายเงินไปเรียบร้อยแล้ว
.
วันนี้ ผมมีเทคนิคเล็กๆน้อยๆ
สำหรับคนที่กำลังพยายามควบคุม
พฤติกรรมการใช้จ่ายของตัวเองมานำเสนอครับ
.
.
.
# 1
.
ทำให้การจ่ายเงินเป็นเรื่องที่ต้องใช้ความพยายามให้มากขึ้น
(เช่น จ่ายเงินด้วยเหรียญและธนบัตรเท่านั้น
ไม่ใช้บัตรเครดิต ไม่ใช้การโอน QR code)
.
วิธีนี้จะสร้าง “แรงเสียดทาน” เวลาที่เราจะใช้เงิน
ซึ่งช่วยลดโอกาสที่เราจะ “ตบะแตก” ขณะใช้จ่ายได้
.
# 2
.
ให้เราตั้งกฎกับตัวเองว่า
ก่อนที่เราจะซื้ออะไรสักอย่าง
เราจะต้องใช้เวลา 5 นาที
ในตอบคำถามกับตัวเองให้ได้ว่า
“ทำไมเราจึงไม่ควรซื้อสิ่งนี้?”
.
หากเราตอบคำถามข้อนี้กับตัวเองได้แล้ว
และเราพบว่าเรายังอยากซื้ออยู่ เราก็ซื้อได้
(แต่ถ้าเราพบว่าตัวเองไม่ได้อยากซื้อแล้ว เราก็ไม่ซื้อ)
.
วิธีนี้อาจไม่สามารถหยุดพฤติกรรม
“ช้อปแหลก” ได้ 100% นะครับ
แต่หลายคนจะพบว่า
การได้มีโอกาสตอบคำถามกับตัวเองในช่วง 5 นาทีนั้น
มันก็เพียงพอที่จะช่วยโน้มน้าวใจตัวเอง
ไม่ให้จ่ายเงินกับบางสิ่งบางอย่างได้
(ซึ่งก็ช่วย save เงินในกระเป๋าตังค์ได้ไม่น้อยแล้ว)
.
# 3
.
เวลาที่เราอยากซื้ออะไรสักอย่าง
แทนที่เราจะซื้อทันที ให้เราตั้งกฎกับตัวเองว่า
เราจะรออีกสัก 2-3 วันและเราค่อย
ตัดสินใจอีกทีว่าจะยังคงอยากซื้อสิ่งนั้นอยู่ไหม
.
ถ้าผ่านไป 2-3 วันและเรายังอยากซื้ออยู่
เราก็จะอนุญาตให้ตัวเองซื้อได้
แต่ถ้าวันเวลาผ่านไปและเราไม่ได้อยากซื้อแล้ว
(หรือแม้กระทั่งลืมไปแล้วว่าเราอยากซื้อสิ่งนั้น) เราก็จะไม่ซื้อ
.
.
.
ผมหวังว่าเทคนิคเล็กๆน้อยๆที่ผมหยิบมานำเสนอในวันนี้
จะเป็นประโยชน์กับทุกคนที่กำลังพยายามควบคุม
พฤติกรรมการ shopping ของตัวเองอยู่นะครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1016/j.jesp.2021.104189
https://doi.org/10.1016/j.joep.2015.04.003
https://doi.org/10.1371/journal.pone.0253938
#จิตวิทยา #siamstr

2026-01-24 01:48:42 UTC

https://image.nostr.build/1ba27d1cbaa67512de36ccce4ab2196ff6b580dfa18b9ed093ab583a2e29fdf7.jpg
เวลาที่ชีวิตของเราเจอกับความล้มเหลว
(เช่น สอบไม่ติดคณะที่ต้องการ
ไม่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งที่อยากได้
ถูกแฟนที่คบกันมานานบอกเลิก)
สิ่งที่เราพูดกับตัวเองในช่วงเวลาดังกล่าวมีความสำคัญมากๆเลยครับ
.
เราจะพูดกับตัวเองว่า
“ชีวิตของฉันมันล้มเหลว” ก็ได้
หรือเราจะพูดกับตัวเองว่า
“ฉันกำลังเจอกับความล้มเหลวในตอนนี้” ก็ได้
.
บางคนอาจมองว่า 2 ประโยคที่ผมเขียน
ไปในย่อหน้าข้างต้นมันก็เหมือนๆกัน
.
แต่ผมมองว่ามันแตกต่างมากเลยครับ
.
เพราะถ้าเราเปรียบเปรยชีวิตของตัวเอง
เป็นเหมือนกับนิยายสักเล่มล่ะก็…
.
ประโยคแรก (“ชีวิตของฉันมันล้มเหลว”)
คือการเอาเนื้อหา 1 เหตุการณ์มาเขียนเป็นนิยายทั้งเล่ม
.
ในขณะที่ประโยคต่อมา (“ฉันกำลังเจอกับความล้มเหลวในตอนนี้”)
คือการเอาเนื้อหาดังกล่าวมาเขียนเป็นนิยาย 1 บท (ไม่ใช่ทั้งเล่ม) เท่านั้น
.
ประโยคแรกจะทำให้เรารู้สึกหดหู่และหมดหวัง
ส่วนประโยคที่สองจะช่วยให้เรารู้สึกมีพลังและมีความหวัง
.
จริงอยู่ครับว่า คำพูดที่ปรากฏอยู่ในประโยคที่สอง
แทบจะไม่ต่างกับคำพูดที่ปรากฏอยู่ในประโยคแรก
.
แต่ความแตกต่างที่เล็กน้อยนี้
มันสามารถส่งผลได้อย่างมหาศาลเลยทีเดียว
.
ด้วยเหตุนี้ เมื่อไหร่ก็ตามที่เราเจอกับอุปสรรค
ปัญหา หรือความล้มเหลวในรูปแบบใดก็ตาม
ผมขอเชิญชวนให้เราพยายามมองเหตุการณ์นั้น
เป็น “นิยาย 1 บท” ไม่ใช่ “นิยายทั้งเล่ม” ครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1016/j.jesp.2020.103969
https://doi.org/10.1038/s41598-025-22647-2
https://doi.org/10.48550/arXiv.2305.02466
https://doi.org/10.3389/fdgth.2021.676742
#จิตวิทยา #siamstr

2026-01-22 02:36:37 UTC

https://image.nostr.build/3633e6feb96369b9e2c17b400f0c075c895e2515d2ee96130b3d1479ffde772b.jpg
ช่วงที่คู่รักเริ่มต้นความสัมพันธ์กันใหม่ๆ
สิ่งหนึ่งที่พวกเขาทำเป็นระยะๆ
คือการแสดงความชื่นชมให้แก่กันและกัน
.
ยกตัวอย่างเช่น
“เธอใส่กางเกงตัวนี้แล้วดูน่ารักดีนะ”
“ฉันชอบที่เธอใจเย็นระหว่างสอนฉันขับรถจัง”
“ขอบคุณที่เธอเลิกบุหรี่ให้ตามที่ฉันร้องขอนะ”
เป็นต้น
.
แต่พอพวกเขาคบกันไปได้สักระยะ
การแสดงความชื่นชมให้แก่กันและกันก็เริ่มลดลง
.
ด้วยเหตุผลเช่น…
“มันทำแล้วรู้สึกแปลกๆ”
“ต่อให้ไม่พูด แฟนก็รู้อยู่แล้วแหละ”
“แทนที่โฟกัสที่คำพูด โฟกัสที่การกระทำไม่ดีกว่าหรือ?”
เป็นต้น
.
อย่างไรก็ตาม
.
ดอกไม้ต้องการการรดน้ำอย่างสม่ำเสมอฉันใด
ความรักก็ต้องการคำชื่นชมอย่างสม่ำเสมอฉันนั้น
.
หากเราหยุดรดน้ำ ดอกไม้ของเราก็จะเหี่ยวเฉาลงเรื่อยๆ
.
เช่นเดียวกันครับ คู่รักที่หยุด “รดการชื่นชม” ให้กัน
ก็มีแนวโน้มที่จะรู้สึกโดดเดี่ยว (แม้จะยังคบกันแฟนอยู่)
รู้สึกว่าตัวเองเป็น “ของตาย” ในสายตาแฟน
รวมทั้งรู้สึกว่าแฟนไม่เห็นคุณค่าของตนได้
.
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากจะขอเชิญชวนให้เรา
หมั่นสังเกตสิ่งดีๆที่เกิดขึ้นกับแฟนในแต่ละวัน
(ต่อให้มันจะเป็นสิ่งเล็กๆน้อยๆก็ตาม)
และหยิบมา highlight ให้แฟนได้ยินกันครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1177/0956797610364003
https://doi.org/10.1177/02654075221131288
https://doi.org/10.1038/s41598-022-15650-4
#จิตวิทยา #siamstr

2026-01-20 00:43:07 UTC

https://image.nostr.build/14a43830ac8ee1a1b8fddb2af0468695e7a286d7689d3c52823c8ac5658b88a1.jpg
เวลาที่หลายคนตรวจสุขภาพประจำปี
พวกเขามักจะได้รับคำแนะนำจากคุณหมอ
ให้ “ทานอาหารที่ดีต่อสุขภาพ” มากกว่านี้
.
แต่พอถึงเวลาเข้าจริงๆ มันยากมากๆเลยครับ
ที่พวกเขาจะไม่เอื้อมมือไปหยิบ
ไอศกรีม เค้ก มันฝรั่งทอด ฯลฯ เข้าปาก
.
พอพวกเขาเห็นพฤติกรรมการกินของตัวเองแบบนี้
หลายคนก็จะชี้นิ้วกล่าวโทษตัวเอง
พร้อมกับบอกว่าตัวเองมีวินัยไม่มากพอ
.
คำถามคือ…แล้วพวกเขาต้องใช้วินัยมากขนาดไหนจึงจะ “มากพอ” กันนะ?
.
ผลการศึกษาที่มีอยู่พบว่า
พวกเขาจำเป็นต้องใช้วินัยในปริมาณ
ที่มากกว่าที่หลายคนคิดครับ
.
อันที่จริง พวกเขาอาจจะต้องใช้วินัยมากพอๆ
กับคนที่พยายามเลิกใช้สารเสพติดบางประเภทด้วยซ้ำ!
.
เพราะธรรมชาติของอาหาร ultra-processed
(เช่น ไอศกรีม เค้ก มันฝรั่งทอด) นั้น
มันส่งผลให้สมองเรามีอาการ “โหย”
อาหารเหล่านั้นจนยากที่ควบคุมตัวเองได้
.
มันไม่ต่างอะไรกับธรรมชาติของสารเสพติดบางประเภทเลยทีเดียว
.
มันจึงอาจกล่าวได้ว่า การปรับอาหารการกินของตัวเอง
ด้วยการลดอาหาร ultra-processed
ไม่ใช่เป็นแค่การ “เข็นครกไปข้างหน้า” เท่านั้น
แต่มันเป็นการ “เข็นครกขึ้นภูเขา”
ที่มี “แรงโน้มถ่วง” ในรูปแบบของธรรมชาติ
อาหาร ultra-processed เป็น “แรงต้าน” เพิ่มเข้ามาอีกด้วย
.
ดังนั้น
เราใจเย็นกับคนที่พยายามเลิกใช้สารเสพติดฉันใด
เราก็น่าจะใจเย็นกับตัวเองเมื่อเราพยายาม
ลดการทานอาหาร ultra-processed ฉันนั้นครับ
อ้างอิง
http://dx.doi.org/10.1136/bmj-2023-075354
https://doi.org/10.1016/j.appet.2022.106260
https://doi.org/10.1007/s40429-022-00431-w
https://doi.org/10.1186/s41155-024-00322-1
#จิตวิทยา #siamstr

2026-01-18 01:19:15 UTC

https://image.nostr.build/897f52fab960dc34a31d3ff7d2afd97d2ce975d727a7f8e70effdf24d577e7a4.jpg
หลายคนมีความเชื่อว่า “เป็นคนดี = น่าเบื่อ”
.
หลายคนมองว่า
คนที่จะ “ดูดี” ได้นั้น
จะต้องมีความ bad อยู่ในตัว
.
อย่างไรก็ตาม งานวิจัยที่มีอยู่…ไม่ได้ support
ความเชื่อ “เป็นคนดี = ไม่น่าดึงดูด” เท่าไหร่นัก
.
ผลการศึกษาพบว่า
ต่อให้จะเป็นคนๆเดียวกัน
แต่ความรู้สึกที่ผู้อื่นมีต่อคนๆนั้น
ในช่วงที่เขากำลังพูดความจริง
กับความรู้สึกที่ผู้อื่นมีต่อคนๆนั้น
ในช่วงที่เขากำลังพูดโกหก
.
…มันแตกต่างกันอย่างชัดเจน
.
กล่าวคือ เวลาที่เราพูดความจริง
เราจะ “ดูดี” ในสายตาคนอื่นมากกว่า
เมื่อเทียบกับเวลาที่เรากำลังพูดโกหกครับ
.
เพราะเวลาที่เราพูดความจริง
มันช่วย “ส่งสัญญาณ” ให้คนอื่น
รู้สึกปลอดภัยและไว้วางใจในตัวเรา
.
นอกจากนี้ เวลาที่เราพูดความจริง
มันยังทำให้คนอื่นมองว่าเราเป็น
คนที่มีความมั่นใจในตัวเองอีกด้วย
.
(มันให้อารมณ์ประมาณว่า
“ตัวฉันแบบที่เป็นอยู่นี้…มันดีพออยู่แล้ว
ฉันไม่จำเป็นต้องใช้คำโกหก
เพื่อเสริมแต่งให้ตัวเองดีพอ”)
.
กล่าวโดยสรุปก็คือ หากเราอยากเป็นคนที่ “มีเสน่ห์” ล่ะก็
เราต้องพร้อมที่จะเป็น “คนจริง” (ไม่ใช่ “คนโกหก”) ครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1016/j.jrp.2004.12.003
https://doi.org/10.1177/01461672231207567
#จิตวิทยา #siamstr

2026-01-16 01:14:16 UTC

https://image.nostr.build/6ece0451b50a76833551316da87d258a55e1a566dd011b659e143a692ab07e28.jpg
สิ่งหนึ่งที่สร้างความทุกข์ใจให้กับหลายๆคน
คือการที่พวกเขามักจะนึกถึงอนาคตล่วงหน้า
.
และเป็นการนึกถึงภาพอนาคตที่ “เลวร้าย” อย่างแรงอีกด้วย
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
ในการนำเสนองานกับหัวหน้าครั้งถัดไป
หัวหน้าจะ “ถามจี้” ในเรื่องที่ฉันไม่เชี่ยวชาญ
และฉันก็จะให้คำตอบกับหัวหน้าไม่ได้
ส่งผลให้หัวหน้าไม่พอใจ ต่อว่าฉันอย่างรุนแรง
พร้อมกับไล่ให้ฉันยื่นใบลาออกภายในวันถัดไปแน่ๆ
.
เป็นต้น
.
พวกเขาจะ replay ภาพอนาคต
ที่ “เลวร้าย” เหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมาในหัว
ส่งผลให้ใจพวกเขาปั่นป่วนทรมานไม่หยุด
(แม้พวกเขาจะรู้ว่าโอกาสที่เหตุการณ์
จะออกมา “เลวร้าย” มันมีไม่เยอะก็ตาม)
.
และไม่ว่าพวกเขาจะพยายาม “ออกคำสั่ง”
ให้ตัวเองหยุดนึกถึงภาพอนาคตที่ “เลวร้าย” นั้นขนาดไหน
สมองพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะ replay ภาพเหล่านั้นอยู่ดี
.
วันนี้ ผมมีแนวทางหนึ่งที่อาจจะช่วยแก้ไขปัญหา
“replay ภาพอนาคตที่เลวร้ายซ้ำไปมา” นี้ได้ครับ
.
อย่างแรก เราจะต้องทำความเข้าใจก่อนครับว่า
ทำไมสมองเราจึงไม่ยอมหยุด replay ภาพอนาคตเหล่านี้เสียที
.
สาเหตุที่เป็นไปได้ข้อหนึ่งก็คือ…
.
เพราะเรายังไม่มีทางออกที่ดีพอ
ในการรับมือกับภาพอนาคต
ที่ “เลวร้าย” ดังกล่าวนั่นเองครับ
.
ดังนั้น
หากเราหยิบภาพอนาคตที่ “เลวร้าย” นั้นมาดู
พร้อมตอบคำถามกับตัวเองให้ได้ชัดๆว่า
“ถ้าเหตุการณ์มันเลวร้ายได้แบบนั้นจริงๆ ฉันจะรับมือกับมันยังไง?”
.
…มันมีความเป็นไปได้พอสมควรเลยครับ
ที่สมองเราจะเริ่ม replay ภาพอนาคตที่ “เลวร้าย” นั้นน้อยลง
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
ก่อนที่ฉันจะนำเสนองานกับหัวหน้า
ฉันจะชวนเพื่อนร่วมงานที่เชี่ยวชาญ
ในเรื่องที่ฉันไม่ถนัดมานั่งอยู่ในห้องประชุมด้วย
หากหัวหน้า “ถามจี้” ฉันในเรื่องดังกล่าวขึ้นมาจริงๆ
ฉันก็จะเปิดโอกาสให้เพื่อนร่วมงานตอบข้อสงสัยในเรื่องนี้กับหัวหน้า
.
เป็นต้น
.
ผมหวังว่าสิ่งที่ผมหยิบมานำเสนอในวันนี้
จะเป็นประโยชน์กับทุกๆคนที่กำลังทุกข์ใจกับปัญหา
“replay ภาพอนาคตที่เลวร้ายซ้ำไปมา” นะครับ
อ้างอิง
https://psycnet.apa.org/record/2004-16375-004
https://psycnet.apa.org/doi/10.1016/S0065-2601(06)38002-1
https://psycnet.apa.org/fulltext/2008-01984-001.html
#จิตวิทยา #siamstr

2026-01-14 01:19:05 UTC

https://image.nostr.build/b5ad110311a275b9118cf09b2a6af178001d0d24dea51cc1a1b29f66b3e1940a.jpg
เวลาที่เราทุกข์ใจจากการสูญเสียบางสิ่ง
(เช่น งาน) หรือบางคน (เช่น สมาชิกในครอบครัว)
.
หนึ่งในคำปลอบใจที่หลายคนพยายาม
มอบให้กับเราด้วยความหวังดี
คือการชี้ชวนให้เรามองเห็นสิ่งที่เรายังมีอยู่ตอนนี้
(เช่น แม้สมาชิกในครอบครัวของเราจะจากไป
แต่เราก็มีคนอื่นๆในครอบครัวที่ยังมีชีวิตอยู่)
.
และในบางครั้ง พวกเขาเหล่านี้ก็จะพูดเสริมด้วยว่า
“เธอควรจะรู้สึกขอบคุณสำหรับสิ่งที่เธอยังมีอยู่นะ”
.
อย่างไรก็ตาม ความหวังดีเช่นนี้…ใช่ว่าจะนำมาสู่ผลลัพธ์ที่สวยงามเสมอไป
.
เพราะสำหรับคนที่กำลังทุกข์ใจอยู่นั้น
การถูกชี้ชวนให้รู้สึกขอบคุณในช่วงเวลานี้
มันไม่ต่างอะไรกับการที่เราเพิ่งถูกเลื่อย
หั่นแขนขาดไปข้างหนึ่งสดๆร้อนๆ
และมีคนมาบอกว่าเราควรจะรู้สึกขอบคุณ
ที่ตัวเองยังคงเหลือแขนอีกหนึ่งข้าง
(แทนที่จะส่งเสียงร้องโหยหวนกับความเจ็บปวด
กับบาดแผลที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานมานี้)
.
สำหรับคนที่กำลังทุกข์ใจอยู่นั้น
มันให้ความรู้สึกราวกับว่าความทุกข์ใจของพวกเขา
กำลังถูก “ปฏิเสธ” หรือ “ดูเบา” หรือ “ลดทอนความสำคัญ”
.
มันจึงกลายเป็นว่า นอกจากคนที่กำลังทุกข์ใจอยู่นี้
จะรู้สึกทุกข์ใจจากความสูญเสียที่เกิดขึ้นแล้ว
พวกเขายังทุกข์ใจจากการที่ความรู้สึกตัวเองถูกมองข้ามเพิ่มเติมอีกด้วย!
.
ผมมองว่า หากเราหวังดีกับคนที่กำลังทุกข์ใจ
และอยากให้ความหวังดีนั้นนำมาสู่ผลลัพธ์ที่ดีตามมาล่ะก็
แนวทางที่ดีกว่าคือการเปิดพื้นที่ให้กับความทุกข์ใจของเจ้าตัวเขาเสียก่อน
.
พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ
อย่าเพิ่งรีบชี้ชวนให้เจ้าตัวรู้สึกขอบคุณ
ในช่วงเวลาที่ใจของเขาไม่มี “ช่องว่าง”
สำหรับความรู้สึกดังกล่าว
(เพราะยังเต็มไปด้วยความทุกข์อยู่)
.
เมื่อเจ้าตัวได้สัมผัสกับความทุกข์ใจอย่างเต็มที่แล้ว
“ช่องว่าง” ในใจเขาก็จะค่อยๆเพิ่มขึ้น
และเปิดพื้นที่ให้กับความรู้สึกขอบคุณมากขึ้นเองครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1016/j.cpr.2010.03.005
https://doi.org/10.31744/einstein_journal/2023rw0371
https://doi.org/10.1007/s41042-023-00086-6
https://doi.org/10.1080/00207594.2011.632009
https://doi.org/10.1080/07481187.2017.1296505
https://doi.org/10.3390/su14148679
#จิตวิทยา #siamstr

2026-01-12 02:25:17 UTC

https://image.nostr.build/a8e069fd46c0fba27e9a5b3ea406df045d4aa39e1da16ea6d4028ab0e330ee9c.jpg
หนึ่งใน “หลุมพราง” ที่น่ากลัวที่สุด
ที่สามารถเกิดขึ้นได้กับคนๆหนึ่ง
คือการที่เขาคนนั้นมีความมั่นใจว่าตัวเองถูกต้อง
.
แม้ว่าในความเป็นจริงแล้ว
เจ้าตัวจะไม่ได้ถูกต้องอย่างที่คิดก็ตาม
.
เพราะเมื่อที่เรามีความมั่นใจเช่นนั้น
เรามักจะไม่ค่อย “เช็คตัวเอง”
.
หรือต่อให้เราจะ “เช็คตัวเอง”
เราก็มีแนวโน้มที่จะมองไม่เห็น “จุดบอด”
ของตัวเองได้ชัดเจนเท่าไหร่นัก
.
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องประเด็นทางการเมือง
ศาสนา การทำงาน ความสัมพันธ์ส่วนตัว
หรือเรื่องอะไรก็ตาม “หลุมพราง” ที่ว่านี้
ก็สามารถแผลงฤทธิ์กับเราได้เสมอ
.
ทำยังไงเราจึงจะปกป้องตัวเองจาก “หลุมพราง” นี้ได้?
.
สิ่งหนึ่งที่เราสามารถทำได้คือการเปิดช่องให้
คนที่มีใจหวังดีและมีสายตาที่เฉียบคม
ได้มีโอกาสให้ feedback กับเราอย่างสม่ำเสมอ
.
วิธีการนี้…ฟังดูไม่ยากเลยนะครับ
.
เพราะคนที่ต้อง “ลงแรง” ไม่ใช่ตัวเราด้วยซ้ำ
คนที่ “ลงแรง” คือคนที่ให้ feedback กับเรามากกว่า
.
อย่างไรก็ตาม แม้เราจะไม่ได้ “ลงแรง” เท่าไหร่นัก
แต่วิธีการดังกล่าวมัน “ทำใจยาก” อยู่ไม่น้อย
.
เพราะถ้าจะว่ากันโดยทั่วไปแล้ว
น้อยคนครับที่จะชอบเวลามีคนอื่นมาชี้นิ้วที่เรา
และบอกว่าเราขาดตกบกพร่องตรงนู้นตรงนี้ตรงนั้น
.
มันเหมือนกับเรากำลังถูกตัดสินว่า…เรา “ดีไม่พอ”
.
ซึ่งหากจะมองในแง่หนึ่ง เราก็ “ดีไม่พอ” จริงๆแหละครับ
(ไม่อย่างนั้น เราคงรับมือกับ “หลุมพราง” ได้ด้วยตัวเองไปแล้ว)
.
แต่ต่อให้เราจะ “ดีไม่พอ” ในบางเรื่อง
(หรือแม้กระทั่งหลายเรื่อง)
นั่นไม่ได้หมายความว่าเราจะ “ไม่มีค่า”
.
เพราะคุณค่าในความเป็นมนุษย์ของเรา
ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความรู้ความสามารถของเราครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1016/j.jesp.2006.05.011
https://doi.org/10.1016/j.tics.2006.11.001
https://doi.org/10.24602/sjpr.65.4_431
#จิตวิทยา #siamstr

2026-01-10 00:26:52 UTC

https://image.nostr.build/a5c4ff2ee37262a7791e9f1dc8025a22dec271f105ec7ac6bf9ce84a4cd4b0d1.jpg
เวลาที่เราพูดถึงแรงบันดาลใจ
หลายคนจะนึกถึงการวาดภาพความฝัน
ที่พวกเขาอยากจะทำให้เป็นจริง
.
ยกตัวอย่างเช่น
ภาพที่ตัวเองแต่งงานและมีครอบครัวที่น่ารัก
ภาพที่ตัวเองเติบโตในหน้าที่การงานจนอยู่ในบอร์ดบริหาร
ภาพที่ตัวเองได้เดินทางรอบโลก
เป็นต้น
.
พวกเขาจะโฟกัสกับภาพความฝันนั้นและใช้มันเป็นแรงผลักดัน
.
พวกเขาหวังว่าภาพความฝันที่สวยงามนี้
จะมีพลังเพียงพอในการกระตุ้นให้ตัวเอง
ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อใทำฝันให้เป็นจริงได้ในท้ายที่สุด
.
แต่ประสบการณ์ของหลายคนแสดงให้เห็นว่า
แม้ภาพความฝันจะมีพลังอยู่ไม่น้อย
แต่พลังที่ว่านี้ยังมีไม่มากพอสำหรับพวกเขาจริงๆ
.
พวกเขาจำเป็นต้องมีสิ่งอื่นมา “เสริมพลัง”
นอกจากภาพความฝันที่สวยงาม
.
แล้วสิ่งอื่นที่ว่านี้…คืออะไร?
.
สำหรับหลายๆคน มันคือภาพของชีวิตตัวเอง
หากพวกเขาทำฝันนั้นเป็นจริงไม่สำเร็จครับ
.
ยกตัวอย่างเช่น
ภาพที่ตัวเองไม่มีชีวิตครอบครัวในแบบที่วาดฝันไว้
ภาพที่ตัวเองล้มเหลวในหน้าที่การงาน
ภาพที่ตัวเองไม่ได้เดินทางไปที่ไหน
เป็นต้น
.
ถ้าภาพความฝันอันสวยงามทำหน้าที่
เป็น “สวรรค์” ให้พวกเขาอยาก “วิ่งไล่ตาม”
ภาพในตัวอย่างข้างต้นนี้ก็จะทำหน้าที่
เป็น “นรก” ให้พวกเขาอยาก “วิ่งหนีให้พ้น”
.
อันที่จริง หลายคนพบว่า
ภาพ “นรก” ของพวกเขานั้น
สามารถสร้างแรงจูงใจให้พวกเขา
active ในแต่ละวันได้มากกว่า
เมื่อเทียบกับภาพ “สวรรค์” เสียอีก!
.
ฉะนั้น สำหรับใครก็ตามที่กำลังมองหา
แรงบันดาลใจในการทำอะไรบางอย่างอยู่ล่ะก็
.
นอกจากเราจะค้นพบแรงบันดาลใจได้จากความสำเร็จแล้ว
ความล้มเหลวก็ถือเป็นอีกหนึ่งแหล่งแรงบันดาลใจชั้นดีอีกด้วยครับ!
อ้างอิง
https://doi.org/10.3389/fnhum.2020.00287
https://doi.org/10.3758/s13423-016-1158-7
https://doi.org/10.1016/j.econlet.2024.111555
#จิตวิทยา #siamstr

2026-01-08 01:52:56 UTC

https://image.nostr.build/b3d43ad27ce0a6f5a2b7dd2f2328a8aaaeef958b25f1c861de960a01c25d5a46.jpg
พวกเราหลายคนมีความเชื่อบางอย่าง
ที่พวกเรายึดถือในการใช้ชีวิต
.
ยกตัวอย่างเช่น
“ฉันต้องเข้มแข็งตลอดเวลา”
“ลึกๆแล้ว ทุกคนเป็นคนดี”
“ฉันเป็นคนไม่มีค่า”
เป็นต้น
.
การมีความเชื่อให้เรายึดถือ
อาจช่วยให้เราไม่รู้สึกเคว้งคว้างก็จริง
.
แต่การยึดถือความเชื่ออย่างเหนียวแน่น
สามารถทำให้เรามี “จุดบอด” ได้
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
หากเรายึดถือความเชื่อที่ว่า
“ฉันต้องเข้มแข็งตลอดเวลา”
อย่างเหนียวแน่น
.
มันอาจทำให้เราไม่ยอมรับ
ส่วนที่ “เปราะบาง” ของตัวเอง
(เช่น ความกลัว ความเจ็บปวด)
.
ซึ่งสามารถส่งผลให้เรา
connect กับคนอื่นได้ยากขึ้น
(เพราะคนอื่นก็จะไม่รู้จัก “ตัวตนที่แท้จริง” ของเราได้)
.
หรือในกรณีที่เรายึดถือความเชื่อว่า
“ลึกๆแล้ว ทุกคนเป็นคนดี” อย่างเหนียวแน่น
.
มันก็สามารถทำให้เราประมาทและ
ขาดความระมัดระวังเวลาที่อยู่กับคนอื่น
.
ซึ่งอาจนำมาสู่อันตรายและ
ความเสียหายกับตัวเราได้
(เช่น ถูกคนที่คิดว่าเป็นเพื่อนโกง)
.
เป็นต้น
.
ทั้งหมดนี้…ผมไม่ได้ต้องการจะสื่อว่า
เราไม่ควรมีความเชื่อใดใดเลย
หรือความเชื่อที่ผมยกตัวอย่าง
มาในข้างต้นเป็นความเชื่อที่ “ผิด” นะครับ
.
แต่สิ่งที่ผมต้องการจะสื่อก็คือ
ความเชื่อของเราก็ไม่ต่างอะไรกับ
“แว่นตา” ที่เราสวมใส่ครับ
.
หากเราไม่ต้องการให้ “แว่นตา” ของเรา
บดบังโลกที่เรามองเห็นโดยสมบูรณ์
เราก็ไม่ควรสวม “แว่นตา” ดังกล่าวอย่างเหนียวแน่นเกินไป
(แม้มันจะเป็น “แว่นตา” ที่ “ถูกต้อง” ก็ตาม) ครับ
#จิตวิทยา #siamstr

2026-01-06 07:55:32 UTC

https://image.nostr.build/c887faa4e2abb57508b09a90f4e4c7554fa8d98a72862babc9b72f7d06f921e2.jpg
เวลาที่เราหวังดีกับใครสักคน
เราก็จะอยากให้ความช่วยเหลือกับเขา
.
แต่ในหลายๆครั้ง แม้เราจะหวังดีกับเขา
(และเขาก็รับรู้ถึงความหวังดีของเรา)
แต่สุดท้ายแล้ว ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นมันกลับไม่ได้ “สวยงาม”
.
ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น…กลายเป็นทั้งเรา (ที่เป็นฝ่ายช่วยเหลือ)
และเขา (ที่เป็นฝ่ายรับความช่วยเหลือ) ต่างรู้สึกแย่ด้วยกันทั้งคู่
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
เราเห็นว่าเพื่อนของเรากำลังทุกข์ใจ
ที่จับได้ว่าแฟนตัวเองนอกใจ (อีกแล้ว)
.
เราเป็นห่วงเพื่อน
เราหวังดีกับเพื่อน
.
เราก็เลยเดินเข้าไปหาเพื่อนและ
แนะนำให้เพื่อน “รีบๆเลิกกับมันซะ!”
.
แต่แทนที่เพื่อนจะเลิกกับแฟนทันที
เพื่อนกลับมีปากเสียงกับเรา ส่งผลให้ในที่สุด
เรากับเพื่อนทะเลาะกันยกใหญ่ซะอย่างงั้น
.
เป็นต้น
.
ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ได้?
.
เวลาที่เราเห็นคนๆหนึ่งกำลังหิวข้าว
และเราเสนอตัวที่จะทำอาหารให้เขาทาน
.
ถ้าจะให้ดีที่สุด ก่อนที่เราจะลงมือทำอาหาร
เราควรถามเจ้าตัวเขาก่อนว่า เขาอยากทานอะไร
.
ไม่อย่างนั้น สมมติว่าเราทำกระเพราหมูสับให้คนๆนั้น
แต่เจ้าตัวเป็นชาวมุสลิมที่ไม่ทานเนื้อหมูขึ้นมา
อาหารที่เราลงแรงทำไปให้ (ด้วยความหวังดี) ก็จะ “เสียเปล่า” ได้
.
และยิ่งถ้าเราพยายาม “ยัดเยียด” กระเพราหมูสับ
เผลอๆ มันอาจจะจุดชนวนให้เราขัดแย้ง
กับคนที่เราอยากจะช่วยเหลืออีกด้วย!
.
การให้ความช่วยเหลือคนอื่นก็ไม่ต่างกันเลยครับ
.
การมีความหวังดีต่อเพื่อนมนุษย์มันคือสิ่งที่สวยงามนะครับ
.
แต่ในหลายๆครั้ง
เพียงแค่ความหวังดีอย่างเดียว
มันไม่เพียงพอจริงๆครับ
.
ในหลายๆครั้ง
การเข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรคือ
สิ่งที่ “ขาดไม่ได้” เลยครับ
.
ฉะนั้น หากเราจะย้อนกลับไปที่ตัวอย่างในข้างต้น
.
ผมมองว่า…
.
เราสามารถสื่อสารกับเพื่อนได้ครับว่า
เราเป็นห่วงเพื่อน
.
เราสามารถสื่อสารกับเพื่อนได้ครับว่า
เราไม่พอใจที่แฟนเพื่อนทำกับเพื่อนแบบนี้
.
เราสามารถสื่อสารกับเพื่อนได้ครับว่า
เราอยากจะช่วย support เพื่อน
.
นอกจากนี้ ผมก็อยากจะเชียร์ให้
เราถามเพื่อนต่อไปด้วยครับว่า
.
ณ ตอนนี้ เพื่อนต้องการอะไร
มีอะไรที่เราพอจะทำเพื่อช่วย
support เพื่อนในขณะนี้ได้บ้าง
.
ผมมองว่า หากเราทำแบบนี้
มันน่าจะ “สวยงาม” ขึ้นเยอะเลยครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1002/pon.3896
https://doi.org/10.1017/S1041610217000898
https://doi.org/10.1017/S1930297500001558
#จิตวิทยา #siamstr

2026-01-04 04:25:44 UTC

https://image.nostr.build/0aa76b98fcf6e641f1d4d4f0417bb838e9c1c85d8a7a521a6f40b5e921afd63a.jpg
ในแต่ละวัน หลายคนจะเจอกับงาน
ที่ต่อคิวเรียงแถวให้พวกเขาเข้าไปทำเต็มไปหมด
.
ไม่ว่าจะเป็นการตอบอีเมลลูกค้า
การนำเสนองานกับเจ้านาย
การประเมินผลงานของลูกน้อง
ฯลฯ
.
งานบางอย่าง…เราใช้เวลาเพียงแค่แป๊บเดียวก็ทำเสร็จแล้ว
(เช่น การจัดเอกสารที่อยู่บนโต๊ะให้เป็นระเบียบเรียบร้อย)
.
งานบางอย่าง…เราต้อง “ต่อสู้” กับมันอยู่นานกว่าจะเสร็จได้
(เช่น การพูดคุยให้คำปรึกษากับลูกน้องในทีมที่ทำงานติดขัด)
.
เมื่อต้องเลือกระหว่างงานประเภทแรกกับงานประเภทหลัง
หลายคนจะเลือกงานประเภทแรกโดยอัตโนมัติ
.
เพราะมันเป็นงานที่ “ทำแล้วรู้สึกดี”
.
ลองนึกภาพดูนะครับ
.
สมมติว่าวันนี้
เรามีงานต้องทำ 10 อย่าง
8 อย่างคืองานประเภทแรก
2 อย่างคืองานประเภทหลัง
.
ถ้าเราเลือกทำงานประเภทแรกก่อน
เราใช้เวลาและพลังงานเพียงนิดเดียว
ก็ทำให้งานของวันนี้เสร็จไปแล้วถึง 80%!
.
มันทำให้เรารู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่ productive
.
คำถามสำคัญก็คือ หากเราตัดสินใจแบบนี้
เราจะพูดว่าวันนี้คือวันที่ productive ได้จริงๆหรือ?
.
เราอาจจะทำงานประเภทแรกได้เสร็จเต็มไปหมด
แต่มันคืองานที่มี impact และความสำคัญมากน้อยเพียงใด?
.
ในหลายๆกรณี เราจะพบว่า
แม้งานประเภทแรกจะ “ทำเสร็จได้ง่าย”
แต่มันไม่ได้มีความสำคัญหรือมี impact เท่าไหร่นัก
.
อันที่จริง หลายๆครั้ง เราพบว่างานประเภทแรกบางอย่าง
(เช่น การจัดเรียงปากกาบนโต๊ะทำงานให้เรียงสีตามสายรุ้ง)
แทบจะไม่มี impact หรือความสำคัญเลยด้วยซ้ำ!
.
มันจึงกลายเป็นว่า เราจะดู busy แต่เราไม่ได้ productive
.
ถ้าเราต้องการให้วันทำงานของเรา productive จริงๆ
เราควรจะโฟกัสงานที่มี impact หรือความสำคัญสูงๆ
แม้งานเหล่านี้อาจจะไม่ได้ “ทำเสร็จได้ง่าย” เท่าไหร่นักก็ตาม
.
แต่ก็นะครับ…ของแบบนี้มัน “พูดง่ายแต่ทำยาก”
.
เพราะธรรมชาติของงานที่มี
impact หรือความสำคัญสูงๆนั้น
มักจะไม่ค่อย “ทำแล้วรู้สึกดี” เท่าไหร่นัก
.
อย่างไรก็ตาม
มันมีเทคนิคที่จะช่วยให้งานเหล่านี้
“ทำแล้วรู้สึกดี” ได้อยู่เหมือนกันครับ
.
เทคนิคที่ว่านี้คือการหยิบงานดังกล่าว
มาหั่นออกมาเป็นขั้นตอนเล็กๆหลายๆขั้น
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
หากเราจะพูดคุยให้คำปรึกษากับลูกน้องในทีมที่ทำงานติดขัด
.
ขั้นตอน # 1 เราต้องหาวัน เวลา และสถานที่ที่เหมาะสมก่อน
(ต้องเป็นช่วงวันเวลาที่ลูกน้องกับตัวเราสะดวก
และต้องเป็นสถานที่ที่มีความเป็นส่วนตัวสักหน่อย)
.
ขั้นตอน # 2 เราจะเปิดโอกาสให้ลูกน้องเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
.
ขั้นตอน # 3 เราจะพูดสะท้อนกลับไปให้ลูกน้องฟังว่า
ในความเข้าใจของเรานั้น เราเข้าใจว่าลูกน้องเผชิญกับอุปสรรคอะไรอยู่
(เพื่อเป็นการเช็คว่าเราเข้าใจลูกน้องถูกต้องหรือไม่)
.
ขั้นตอน # 4 เราจะถามลูกน้องว่า ลูกน้องต้องการให้เราช่วยเหลืออะไรบ้าง
.
ขั้นตอน # 5 เราจะพิจารณาว่า สิ่งที่ลูกน้องต้องการให้เราช่วยนั้น มันเป็นไปได้มากน้อยแค่ไหน
.
ขั้นตอน # 6 สำหรับความช่วยเหลือที่เราสามารถมอบให้ลูกน้องได้นั้น
เราก็จะมอบให้ แต่สำหรับความช่วยเหลือที่เราไม่สามารถมอบให้ลูกน้องได้
เราก็จะบอกกับลูกน้องว่าเราช่วยไม่ได้ และชวนลูกน้องพูดคุยว่า
มีอะไรอย่างอื่นที่พอจะ “ทดแทน” ความช่วยเหลือที่เรามอบให้ไม่ได้บ้างหรือเปล่า
.
เป็นต้น
.
การหยิบงานมาหั่นเป็นขั้นตอนเล็กๆนี้
มันช่วยให้เรา “รู้สึกดี” ได้ง่ายขึ้นเยอะเลยครับ
.
เพราะเดิมที เราต้องทำงานนั้นทั้งหมดเสียก่อน
มันถึงจะเรียกได้ว่า “ทำเสร็จ” ได้
แต่พอเราหยิบงานนั้นมาหั่นเป็นขั้นตอนเล็กๆแล้ว
เพียงแค่การทำขั้นตอน # 1 เสร็จ
เราก็พอจะเรียกว่าเรา “ทำเสร็จ” ได้แล้ว
.
นอกจากนี้ การหยิบงานมาหั่นเป็นขั้นตอนเล็กๆ
มันยังช่วยให้รู้สึกว่าเรา “เอื้อมถึง” ได้ง่ายขึ้นอีกด้วย
.
ผมหวังว่าสิ่งที่ผมหยิบมาแบ่งปันในวันนี้
จะเป็นประโยชน์กับทุกๆคนที่ต้องการ
เห็นตัวเอง productive (ไม่ใช่แค่ busy) นะครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.3389/fpsyg.2018.01087
https://psycnet.apa.org/doi/10.1017/S1930297500007518
#จิตวิทยา #siamstr

2026-01-02 00:48:46 UTC

https://image.nostr.build/02918551c8e50be0cd1fc1aeec2a19d67d24d51786aff48d3b933bb43bf0f8b9.jpg
เมื่อเทียบกับ
ยุคสมัยของพ่อแม่
ยุคสมัยของปู่ย่าตายาย
หรือยุคสมัยของทวด
.
ชีวิตของพวกเราทุกวันนี้
มีความสะดวกสบายสุดๆเลยครับ
.
การเดินทางของเราดีขึ้น
การติดต่อสื่อสารของเราดีขึ้น
การรักษาพยาบาลของเราดีขึ้น
.
หากบรรพบุรุษเราได้มาเห็นว่า
ชีวิตของเราทุกวันนี้เป็นอย่างไร
.
บรรพบุรุษเราคงจะคิดว่า
ชีวิตของเรามีความสุขน่าดู
.
แต่ความจริงมันไม่ได้เป็นอย่างนั้น
.
ต่อให้ชีวิตของเราจะมี
ความสะดวกสบายมากขึ้นมหาศาล
เราก็ยังคงหนีความทุกข์ไม่พ้นอยู่ดี
.
เพราะมนุษย์เราเป็นสิ่งมีชีวิตที่ปรับตัวเก่ง
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
ในสมัยที่การเดินทางยังลำบาก
สมองเราก็จะมองว่าการเดินเท้า
เป็นระยะเวลา 10 กิโลเมตรใน 1 วัน
คือเรื่องปกติและไม่ใช่เรื่องทุกข์อะไร
.
เราจะรู้สึกทุกข์ก็ต่อเมื่อมีเหตุ
ที่ทำให้เราต้องลำบากกว่า
การเดินเท้า 10 กิโลเมตรภายใน 1 วันเท่านั้น
.
แต่สำหรับทุกวันนี้
การเดินทางมีความสะดวกสบายมากขึ้น
สมองของเราก็เลยปรับตัวและมองว่า
การเดินทางด้วยรถยนต์ รถไฟ จักรยานยนต์คือเรื่องปกติแทน
.
ดังนั้น อะไรก็ตามที่ผิดไปจาก “ปกติ” ในยุคปัจจุบัน
(เช่น มีเหตุให้ต้องเดินทางด้วยเท้าเปล่า
เป็นระยะทาง 10 กิโลเมตรใน 1 วัน)
ก็จะสามารถสร้างความทุกข์ให้เราได้
.
เป็นต้น
.
หากมองดูเผินๆ การทำงานของสมองเรานี้
มันดู “หวังร้าย” กับเราเหมือนกันนะครับ
.
เพราะแทนที่มันจะปล่อยให้เรามีความสุข
มันกลับทำตัวเป็น “ก้างขวางคอ” และ
“หาเรื่อง” ทำให้เราเป็นทุกข์ซะอย่างนั้น
.
แต่จริงๆแล้ว สมองเราไม่ได้ “หวังร้าย” กับเราเลยครับ
.
ลองนึกดูนะครับว่า
หากสมองเราไม่มีความสามารถ
ในการปรับตัวให้เข้ากับ
บริบทต่างๆในชีวิตเราเลย
ชีวิตของเราจะเป็นอย่างไร
.
ใช่ครับ เราจะรู้สึกพึงพอใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
.
แต่ในขณะเดียวกัน
หากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น
(เช่น รถที่เรากำลังขับ
ไม่สามารถเร่งความเร็ว
เกิน 30 กิโลเมตรต่อชั่วโมงได้)
.
เราก็จะไม่รู้ตัวเช่นกัน
(เพราะสมองเรายังคงมองว่า
ตราบใดที่เราเดินทางได้เร็วกว่า
10 กิโลเมตรภายใน 1 วัน
นั่นก็คือเรื่องที่ดีอยู่)
.
และพอเราไม่รู้ตัว เราก็จะไม่ได้ลงมือ
take action อย่างเหมาะสม
(เช่น ยังคงขับรถของเราต่อไป
ไม่รีบจอดข้างทางเพื่อเช็คว่าเกิดอะไรขึ้น)
ซึ่งอาจนำมาสู่ผลลัพธ์ที่อันตรายได้
(เช่น รถพังขณะที่กำลังขับอยู่บนทางด่วน)
.
ฉะนั้น อย่าโมโหที่สมองเรามีธรรมชาติการทำงานแบบนี้เลยครับ
.
และสำหรับคนที่อยากจะ “บริหารจัดการ”
ธรรมชาติของสมองตัวเองให้ “ได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง”
.
(กล่าวคือ ยังคงความสามารถ
ในการปรับตัวเข้ากับบริบทในชีวิต
โดยไม่ให้ตัวเองเป็นทุกข์ง่ายเกินไป)
.
สิ่งหนึ่งที่พวกเขาสามารถทำได้ก็คือ
การจงใจพาตัวเองไปเผชิญกับ
“ความยากลำบาก” ทีละเล็กทีละน้อยครับ
.
ยกตัวอย่างเช่น
แทนที่จะนั่งรถมอเตอร์ไซค์เข้าไปในซอย 1 กิโลเมตร
เราเลือกที่จะเดินเท้าในช่วง 1 กิโลเมตรนั้นเอง
เป็นต้น
.
หากเราทำแบบนี้ สมองเราก็จะคุ้นชิน
กับ “ความยากลำบาก” มากขึ้น
ทำให้เราสามารถ enjoy กับชีวิต
ในโลกยุคปัจจุบันได้โดยที่เราเองก็จะ
ไม่เป็นทุกข์ง่ายเกินไปเช่นกันครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1037/0003-066x.61.4.305
https://doi.org/10.1016/j.joep.2017.02.014
https://doi.org/10.1016/j.jenvp.2015.11.004
#จิตวิทยา #siamstr

2025-12-31 02:47:25 UTC

https://image.nostr.build/3b2960c516787dae327f797b6d07b3d44f3342ed0875e5b7cb0173757d6abe58.jpg
หลายคนจะรู้สึกผิด
เวลาที่พวกเขาเห็นว่าตัวเอง
กำลังรู้สึกอิจฉาคนอื่น
.
ยกตัวอย่างเช่น
อิจฉาเพื่อนที่มีแฟนดี
อิจฉาน้องที่ได้รับการยอมรับจากคนในบ้าน
อิจฉาหัวหน้าที่ประสบความสำเร็จในการทำงาน
เป็นต้น
.
พวกเขารู้สึกผิดเพราะพวกเขามองว่า
ความรู้สึกอิจฉาในใจพวกเขานั้น
มันคือ “หลักฐาน” ว่าพวกเขาเป็นคนไม่ดี
.
อย่างไรก็ตาม ผมไม่ได้มองแบบนั้นครับ
.
ผมมองว่าความรู้สึกอิจฉาดังกล่าว
มันคือ “เข็มทิศ” ที่ชี้ให้พวกเขาเห็นว่า
ตัวเองให้ความสำคัญกับอะไรมากกว่า
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
พวกเขาอิจฉาเพื่อนที่มีแฟนดี
เพราะการมีแฟนที่ดีคือเรื่องสำคัญสำหรับพวกเขา
.
พวกเขาอิจฉาน้องที่ได้รับการยอมรับจากคนในบ้าน
เพราะการได้รับการยอมรับจากครอบครัวคือเรื่องสำคัญสำหรับพวกเขา
.
พวกเขาอิจฉาหัวหน้าที่ประสบความสำเร็จในการทำงาน
เพราะความสำเร็จในหน้าที่การงานคือเรื่องสำคัญสำหรับพวกเขา
.
เป็นต้น
.
การที่เรารู้ว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญสำหรับเรา
(ผ่านความรู้สึกอิจฉา) ไม่ได้ทำให้เราเป็นคนแย่เลยครับ
.
อันที่จริง นี่คือเรื่องดีด้วยซ้ำครับ
เพราะมันช่วย “ชี้นำ” ให้เรารู้ว่า
เราจะขยับชีวิตตัวเองไปในทิศทางไหนดี
.
ยกตัวอย่างเช่น
ขยับตัวเองไปในทิศทางที่จะเจอแฟนดีๆ
ขยับตัวเองในทิศทางที่จะได้รับการยอมรับจากครอบครัว
ขยับตัวเองในทิศทางที่จะประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน
เป็นต้น
.
สิ่งที่จะ “ฟันธง” ว่าเราเป็นคนแย่คือ
สิ่งที่เรา “ลงมือทำ “เพื่อให้ได้มา
ซึ่งสิ่งที่สำคัญนั้นมากกว่าครับ
.
ยกตัวอย่างเช่น
อยากได้แฟนดีๆ ก็เลยยุแยงให้เพื่อนเลิกกับแฟน
อยากได้รับการยอมรับจากที่บ้าน ก็เลยใส่ร้ายป้ายสีน้อง
อยากประสบความสำเร็จในการทำงาน ก็เลยเลื่อยขาเก้าอี้หัวหน้า
เป็นต้น
.
ฉะนั้น อย่ารู้สึกผิดที่เรามีความอิจฉาอยู่ในใจเลยครับ
.
ถ้าเราจะรู้สึกผิดจริงๆ ขอให้เรารู้สึกผิด
กับ “การกระทำ” ของเรา (มากกว่า “ความรู้สึก” ของเรา) ครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1007/s13164-021-00548-3
https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.731451
https://doi.org/10.1007/s11031-011-9235-8
https://doi.org/10.1037/0033-2909.133.1.46
#จิตวิทยา #siamstr

2025-12-29 01:01:28 UTC

https://image.nostr.build/21e1ac91205c169cd8231bb7279525a01b687f4851eee2fb928f48436e1c622a.jpg
หลายคนไม่มีปัญหากับการรักคนอื่น
แต่พอเป็นเรื่องของการรักตัวเอง
.
…พวกเขากลับ “ไปไม่เป็น”
.
มันไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากรักตัวเองนะครับ
แต่พวกเขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงจริงๆ
.
สำหรับกรณีเช่นนี้ ผมมองว่า “ก้าวแรก”
ของการเริ่มต้นรักตัวเองคือการสังเกตดู
ช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่กับคนที่พวกเขารัก
(เช่น ลูก แฟน พี่น้อง พ่อแม่)
.
สังเกตและลองตั้งคำถามดูครับว่า
“ถ้ามองในสายตาของคนนอก
คนนอกเขาจะรู้ได้ยังไงว่าฉันรักคนๆนี้?”
.
หนึ่งในคำตอบที่ทรงพลังมากที่สุดก็คือ…
.
แม้ในช่วงเวลาที่คนๆนี้
ทำตัว “ไม่น่ารัก” กับพวกเขา
แต่พวกเขาก็ยังคงรักคนๆนี้อยู่
.
และพวกเขาก็ไม่ได้รักคนๆนี้เพียงแค่ “ลมปาก” เท่านั้น
แต่พวกเขายังรักคนๆนี้ผ่าน “การกระทำ” ด้วย
.
ยกตัวอย่างเช่น
แม้ลูกจะใช้คำพูดตวาดเสียงดังใส่
แต่พอฝนเริ่มตกในนาทีต่อมา
พวกเขาก็ยังคงกางร่มบังฝนให้ลูกอยู่ดี
เป็นต้น
.
สำหรับคนที่อยากจะ “รักตัวเองให้เป็น”
แต่ไม่แน่ใจว่าจะเริ่มต้นทำสิ่งนี้ได้ยังไง
.
การทำสิ่งดีๆให้ตัวเอง (แม้เราจะมองว่าตัวเอง “ไม่คู่ควร” กับสิ่งดีๆเหล่านี้ก็ตาม) ถือเป็น “ก้าวแรก” ที่ไม่เลวเลยครับ
อ้างอิง
https://psycnet.apa.org/doi/10.1080/15298860309032
https://doi.org/10.1192/apt.bp.107.005264
https://psycnet.apa.org/record/1999-04037-000
#จิตวิทยา #siamstr

2025-12-27 02:33:03 UTC

https://image.nostr.build/7a707bb485397b31e98cf52fe7ec298287ed18bee1f1ce849756584a103578f6.jpg
เคยไหมครับ?
.
เราเจอกับปัญหาในชีวิต
เราพยายามคิดๆๆๆๆอยู่นาน
แต่เราก็คิดไม่ออกเสียที?
.
(เช่น
จะเลิกกับแฟนดีไหม
จะเลือกสมัครงานที่ไหนดี
จะนำเสนอสินค้าให้ถูกใจลูกค้ายังไง
เป็นต้น)
.
ในสถานการณ์แบบนี้ เราจะทำยังไงดี?
.
สิ่งที่ผมกำลังจะบอกต่อไปนี้
อาจฟังดู “กำปั้นทุบดิน” หน่อยนะครับ
.
แต่ในสถานการณ์แบบนี้
สิ่งที่ดีที่สุดที่เราสามารถทำได้
คือการหยุดคิดครับ
.
หยุดคิดและพาตัวเองไปทำอย่างอื่น
.
ปล่อยให้ความคิดของเรา
ได้ล่องลอยแบบไร้จุดหมาย
โดยที่ไม่ต้องกังวลว่าเราจะ “คิดออก” เมื่อไหร่
.
สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ
ในหลายๆครั้ง พอเราหยุดคิด
“คำตอบ” มันกลับโผล่เข้ามาในหัวเรา
อย่างง่ายดายซะอย่างงั้น
.
เพราะเมื่อเราหยุดใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง
นั่นเท่ากับเรากำลัง “เปิดช่อง” ให้สมองส่วนอื่น
(ที่ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของเรา)
ทำงานได้อย่างเต็มที่มากขึ้นนั่นเองครับ
.
แน่นอนครับว่าการทำแบบนี้
มันอาจไม่สามารถการันตีได้ว่า
เราจะคิดออกในท้ายที่สุด
.
แต่อย่างน้อย มันก็เป็นหนทางที่เรา
จะได้ใช้ “พลังสมอง” ของเรา
(ทั้งสมองส่วนที่เราควบคุมได้และควบคุมไม่ได้)
ในการขบคิดอย่างเต็มที่ที่สุดแล้วครับ
.
ฉะนั้น เมื่อไหร่ก็ตามที่เราคิดอะไรไม่ออก
แทนที่เราจะพยายาม “เอาหัวชนกำแพง” ต่อไปเรื่อยๆ
การเก็บเรื่องนั้น “เข้าไปในลิ้นชัก” สักหน่อย
อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่าก็ได้นะครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.3389/fpsyg.2016.01076
https://psycnet.apa.org/doi/10.1207/s15326934crj1601_13
https://doi.org/10.48550/arXiv.1610.02484
#จิตวิทยา #siamstr

2025-12-25 02:48:33 UTC

https://image.nostr.build/9f4d25b3b93af151ab9f49606ed7a24cef4c4cb4db1ae7adabf1154c4d4e1c06.jpg
ทุกวันนี้ พ่อแม่หลายคนจะพูดแซวๆกันว่า
พวกเขาให้ tablet ช่วยเป็น “พี่เลี้ยง” ให้กับลูกของตัวเอง
.
(ถ้าเป็นช่วงเวลาก่อนที่จะมี tablet
ทีวีก็ถือเป็น “พี่เลี้ยง” ประจำยุคสมัยนั้น)
.
แต่ไม่ว่าอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์จะก้าวหน้าไปขนาดไหน
“พี่เลี้ยง” คนหนึ่งที่ช่วยดูแลลูกของหลายๆบ้านมาตลอด
(แต่อาจจะไม่ถูกพูดถึงบ่อยนัก) คือสัตว์เลี้ยงครับ
.
สัตว์เลี้ยงไม่เพียงแค่ตอบโจทย์เด็กๆ
ในด้านความสนุกสนานเท่านั้น
แต่ยังสามารถตอบโจทย์ในเรื่อง…
.
การสอนให้เด็กๆมีความรับผิดชอบ
(เช่น ต้องให้อาหารในทุกๆวัน)
มีความเข้าอกเข้าใจผู้อื่น
(เช่น ต้อง “อ่านภาษากาย” ของสัตว์เลี้ยง
เพื่อจะได้รู้ว่าเขาไม่ชอบให้สัมผัสบริเวณไหน)
แถมยังช่วยเด็กๆในด้านอารมณ์ความรู้สึกอีกด้วย
(เช่น น้องหมาเดินมานอนหมอบใกล้ๆเวลารู้สึกเสียใจ)
.
ซึ่งในเรื่องของผลกระทบของสัตว์เลี้ยง
ที่มีต่ออารมณ์ความรู้สึกของเด็กๆนั้น
มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ผลกระทบในระยะสั้นเท่านั้น
แต่มันยังสามารถส่งผลในระยะยาวจนถึงวัยผู้ใหญ่ได้เลยทีเดียว
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
เด็กที่กอดสัตว์เลี้ยงบ่อยๆจะ “ซึมซับ” ความรู้สึกปลอดภัย
ความรู้สึกอบอุ่นที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น
ส่งผลให้เขามี “ต้นทุนทางใจ” ที่ช่วยให้
การสานสัมพันธ์กับคนอื่นเป็นไปได้ง่ายขึ้นในอนาคต
.
เด็กที่ใกล้ชิดกับสัตว์เลี้ยงมีแนวโน้มที่จะโตขึ้นมา
และมีความเข้าอกเข้าใจในผู้อื่นตอนที่เขาเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
เพราะเขาคุ้นชินกับการเข้าใจความรู้สึกและ
ความต้องการของสัตว์เลี้ยง (ซึ่งสื่อสารด้วยคำพูดไม่ได้) มาเยอะ
ฉะนั้น พอเขามีปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน
(ซึ่งสื่อสารด้วยคำพูดได้) มันยิ่งง่ายขึ้นที่เขาจะ
เข้าใจความรู้สึกและความต้องการของผู้อื่น
.
เป็นต้น
.
ด้วยเหตุนี้
มันจึงไม่น่าแปลกใจที่ครอบครัวจำนวนมากจะพูดกับลูกว่า
สัตว์เลี้ยงภายในบ้านไม่ได้เป็นเพียงแค่สัตว์เลี้ยงเท่านั้น
แต่ยังเป็นเหมือนกับ “พี่” หรือ “น้อง” ของลูกอีกด้วยครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.3390/bs12040109
https://doi.org/10.3390/ijerph14030234
https://doi.org/10.3390/ani15081143
https://doi.org/10.3390/ijerph14050490
https://doi.org/10.1186/s12887-024-05049-7
https://doi.org/10.3390/ijerph16050758
https://doi.org/10.54254/2753-7064/7/20230887
#จิตวิทยา #siamstr

2025-12-21 01:06:48 UTC

https://image.nostr.build/ec4f5ddbc392ff9d564018ac8f4caf8f45d9d951f7625c9f2dac8b43efe4c897.jpg
หลายคนกลัวที่จะรักใครสักคนอย่างเต็มที่
.
เพราะเมื่อพวกเขาทุ่มเทความรักอย่างเต็มที่
มันเปิดช่องให้พวกเขาเจ็บปวดได้เต็มที่เช่นกัน
.
พวกเขาต้องการปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวดนั้น
พวกเขาจึงตัดสินใจที่จะไม่รักใครแบบ “ใส่สุด” อีก
.
มันเป็นการตัดสินใจที่ “ปลอดภัย” นะครับ
แต่มันก็ทำให้พวกเขา connect กับคนอื่นได้ยาก
.
และเมื่อพวกเขา connect กับคนอื่นได้ยาก
ความสัมพันธ์ก็มีโอกาสที่จะ “ไปรอด” น้อยลง
.
มันจึงยิ่งเป็นการตอกย้ำกับพวกเขาเข้าไปใหญ่ว่า
“นี่ไงล่ะ! ความรักมันเป็นเรื่องที่เจ็บปวดนะ!
ฉันยิ่งต้องปกป้องตัวเองให้เข้มเลยแหละ!”
.
มันทำให้พวกเขายิ่งไม่กล้ารักคนอื่นแบบ “ใส่สุด” มากขึ้น
พวกเขาจึง connect กับคนอื่นยากยิ่งกว่าเดิม
ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขา “ไปรอด” ยากเข้าไปอีก
.
พวกเขาก็เลยยิ่งอยากปกป้องตัวเองเข้าไปใหญ่!
.
ทั้งหมดนี้มันกลายเป็นเป็นวังวนความเจ็บปวด
(ที่มีสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากการที่เจ้าตัว
พยายามปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวดนั้น)
.
“หนทาง” ที่จะออกจากวังวนนี้ได้คือ
การเลิกพยายามปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวด
และเริ่มต้น “ใส่สุด” กับความรักมากขึ้นทีละเล็กทีละน้อย
.
จริงอยู่ครับว่าการตัดสินใจเช่นนี้
มันอาจทำให้เราเจ็บปวดได้
.
แต่มันก็เปิดโอกาสให้เราสามารถ
connect กับคนอื่นได้อย่างเต็มที่ด้วย
.
และถ้าเราโชคดี เราก็อาจจะพบว่า
connection ที่เรามีกับคนอื่นนั้น
มัน “คุ้มค่า” กับความเสี่ยงที่จะเจ็บปวด…ก็เป็นได้
.
ในทางกลับกัน
หากเราเลือกที่จะปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวด
นอกจากเราจะไม่สามารถทำได้แล้ว
เรายังโดดเดี่ยวตัวคนเดียวอีกด้วย
.
เราอาจไม่มีสิทธิ์หลีกหนีจากความเจ็บปวดได้ก็จริง
แต่เรามีสิทธิ์เลือกได้ว่าเราจะอ้าแขนต้อนรับความโดดเดี่ยวหรือไม่ครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1038/s41598-025-24119-z
https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.609232
https://doi.org/10.1177/02654075241244821
#จิตวิทยา #siamstr

2025-12-19 04:41:24 UTC

https://image.nostr.build/b12e8784fd3cd58d3c336abced35b6985c938b3fbbd6f70227234d046d216f20.jpg
เวลาที่หลายคนถูกคนอื่น “ล้ำเส้น”
(เช่น เอาเปรียบเรื่องการทำงาน
ใช้คำพูดล้อเลียนรูปร่างหน้าตา)
.
…พวกเขาไม่ชอบนะครับ
แต่พวกเขาก็ลังเลที่จะ “โต้กลับ”
(เช่น ปฏิเสธที่จะทำงานที่ถูกโยนมาให้
สื่อสารให้อีกฝ่ายรู้ว่าตัวเองไม่โอเคกับคำล้อเลียน)
.
เพราะพวกเขามองว่าการ “โต้กลับ” นั้น
มัน “รุนแรงเกินไป” หรือ “ไม่เหมาะสม”
.
แน่นอนครับว่า
การ “โต้กลับ” แบบ “รุนแรงเกินไป” นั้น
มันมีอยู่จริงและมันสามารถเกิดขึ้นได้
(เช่น “โต้กลับ” เมื่อถูกอีกฝ่ายโยนงาน
ให้เราทำด้วยการโยนงานเราให้อีกฝ่ายทำบ้าง
หรือการ “โต้กลับ” เมื่ออีกฝ่ายใช้คำล้อเลียนเรา
ด้วยการใช้คำด่าทอหยาบคายกลับไป)
.
แต่มันมีความแตกต่างระหว่าง
การ “โต้กลับ” แบบ “รุนแรงเกินไป” กับ
การ “โต้กลับ” แบบ “ยืนหยัดเพื่อตัวเอง” อยู่ครับ
.
การ “ยืนหยัดเพื่อตัวเอง” จะมุ่งเน้นให้อีกฝ่าย
หยุด “ล้ำเส้น” เรา (จากเดิมที่ “ล้ำเส้น” เรา)
ในขณะที่ถ้ามัน “รุนแรงเกินไป”
เราจะกลายเป็นคนที่ “ล้ำเส้น” อีกฝ่ายเสียเอง
.
นี่ถือเป็น “ไม้บรรทัด” ที่เราสามารถใช้วัดได้ว่า
เรากำลัง “รุนแรงเกินไป” หรือ “ไม่เหมาะสม” หรือเปล่า
.
หากการ “โต้กลับ” ของเราไม่ได้จบลง
ที่ตัวเราไป “ล้ำเส้น” อีกฝ่าย
(เพียงแค่ให้อีกฝ่ายหยุด “ล้ำเส้น” เรา) ล่ะก็
ขอให้มั่นใจได้ในเบื้องต้นเลยครับว่า
สิ่งที่เราได้ทำลงไปนั้นมันไม่ได้
“รุนแรงเกินไป” หรือ “ไม่เหมาะสม” แน่นอนครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.3389/fpsyg.2025.1610807
https://doi.org/10.5812/ircmj.21096
https://doi.org/10.1186/s12889-025-22512-x
#จิตวิทยา #siamstr

2025-12-17 03:57:32 UTC

https://image.nostr.build/d9accd90ed6364b1b75e1883825f537967460d7663c16d00c93de87e5c89c560.jpg
ผมเชื่อว่าคนไทยเราคุ้นเคยกับ
เรื่อง “พ่อแม่รังแกฉัน” เป็นอย่างดี
.
มันคือเรื่องราวของพ่อแม่
ที่ตามใจลูกไปหมดทุกอย่าง
ส่งผลให้ลูก “เสียคน” ในท้ายที่สุด
.
“พ่อแม่รังแกฉัน” อาจจะเกี่ยวข้อง
กับการเลี้ยงลูกเป็นหลักก็จริง
แต่เราสามารถนำ “พ่อแม่รังแกฉัน”
มาต่อยอดในความสัมพันธ์อื่นๆได้ด้วย
.
ยกตัวอย่างเช่น
ในบริบทของการทำงาน หากเราเป็นหัวหน้าทีม
และเรารายล้อมไปด้วยคนที่ say yes กับเราไปหมด
(เหมือนพ่อแม่ที่ตามใจลูกไปหมด)
มันอาจส่งผลให้เรากลายเป็นหัวหน้าทีมที่แย่ได้
เป็นต้น
.
อีกหนึ่งแง่มุมที่ “พ่อแม่รังแกฉัน”
สามารถถูกนำมาต่อยอดได้
คือแง่มุมของการใช้ generative AI
(เช่น ChatGPT, Gemini) ในชีวิตของเราครับ
.
ทุกวันนี้ เวลาที่เราต้องการหาข้อมูล
หรือเวลาที่เรามีปัญหาส่วนตัวและต้องการคำปรึกษา
หลายคนเริ่มหันมาใช้ AI กันมากขึ้น
.
ซึ่งลักษณะสำคัญอย่างหนึ่งของ AI ก็คือ
มันมักจะ “อวย” หรือ “คล้อยตาม” เราเสียเยอะ
.
พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ เรากำลังตกอยู่ในสถานการณ์
เดียวกันกับหัวหน้าที่รายล้อมไปด้วยคน
ที่พร้อมจะ say yes เต็มไปหมด (อย่างที่ผมกล่าวไว้ในข้างต้น) นั่นเอง!
.
แล้วเราจะรับมือกับสถานการณ์ “AI รังแกฉัน” นี้ยังไงดี?
.
หนึ่งในวิธีรับมือที่ง่ายที่สุดก็คือ
ทุกครั้งที่เราคุยกับ AI ให้เรา “ทิ้งท้าย” การพูดคุย
ด้วยการป้อนคำสั่งให้ AI วิพากษ์วิจารณ์
(หรือแม้กระทั่ง “ตั้งใจขยี้ช่องโหว่”)
ในทุกสิ่งที่เราคุยกันมาอย่างตรงไปตรงมาครับ
.
สิ่งที่ผมพิมพ์มานี้…อาจฟังดูน่ากลัวนะครับ
.
แต่ในที่สุดแล้ว ต่อให้ AI จะวิพากษ์วิจารณ์
“เนื้อหา” หนักขนาดไหน แต่นิสัย “ชอบอวย” ของ AI
ก็จะทำให้ AI เลือกใช้คำพูดที่ “ฟังง่าย” สำหรับเราอยู่ดี
.
อันที่จริง
หากจะเทียบกันระหว่าง “AI รังแกฉัน”
กับ “หัวหน้าที่เจอแต่คน say yes” ล่ะก็
สถานการณ์ “AI รังแกฉัน” ยังนับว่า
แก้ไขได้ง่ายกว่าพอสมควรเลยครับ
.
เพราะในกรณีของ AI นั้น
หากเราป้อนคำสั่งให้ AI วิพากษ์วิจารณ์
เจ้า AI ก็จะวิพากษ์วิจารณ์
(อย่างมีศิลปะในการใช้คำพูด)
.
แต่ในกรณีของหัวหน้านั้น
ต่อให้หัวหน้าจะบอกให้คนรอบตัว
วิพากษ์วิจารณ์อย่างตรงไปตรงมา
คนรอบตัวก็ใช่ว่าจะยอมคล้อยตามเสมอไป
.
หรือแม้ว่าคนรอบตัวจะยอมคล้อย
พวกเขาก็ใช่ว่าจะวิพากษ์วิจารณ์
ด้วยคำพูดที่ “ฟังง่าย” แบบ AI ได้!
.
ด้วยเหตุนี้
ผมจึงอยากเชิญชวนให้พวกเรา
หันมาป้องกันไม่ให้ “AI รังแก”
ด้วยการหมั่นป้อนคำสั่งให้ AI วิจารณ์
เราอย่างตรงไปตรงมาเสมอๆครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.48550/arXiv.2102.09692
https://doi.org/10.48550/arXiv.2103.02381
https://doi.org/10.48550/arXiv.2212.06823
#จิตวิทยา #siamstr

2025-12-15 02:25:25 UTC

https://image.nostr.build/70a80824049e92070e29c87f6c9247620d2006b81780e1f64a9f10eed7bab806.jpg
พวกเราหลายคนอยากได้รับการยอมรับจากคนอื่น
พวกเราหลายคนอยากพักผ่อน
พวกเราหลายคนอยากให้คนอื่นยื่นมือเข้ามาช่วย
.
แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมรับได้
แบบเต็มปากเต็มคำว่า
ตัวเองมีความต้องการเหล่านี้
.
เพราะอะไร?
.
เพราะหลายคนตัดสินตัวเอง
พวกเขามองว่าความต้องการเหล่านี้
มัน “ไม่เหมาะสม” “ฟังดูเด็กน้อย” ฯลฯ
.
พวกเขาพยายามออกคำสั่งให้ใจตัวเองหยุดต้องการสิ่งเหล่านี้
.
และเมื่อพวกเขาพบว่า
พวกเขาไม่สามารถบังคับใจตัวเองได้
พวกเขาก็เลือกที่จะเมินเฉยต่อความต้องการเหล่านั้น
.
นี่ถือเป็น “ระเบิดเวลา” ครับ
.
เพราะไม่ว่าพวกเขาจะพยายามเมินเฉย
ต่อความต้องการตัวเองขนาดไหน
แต่ในที่สุดแล้ว ความต้องการดังกล่าวก็ไม่ได้หายไป
.
อันที่จริง ยิ่งพวกเขาไม่สนใจ
ความต้องการตัวเองมากเท่าไหร่
ความต้องการนั้นก็จะยิ่งพยายาม
“แสดงตัว” ออกมาในรูปแบบต่างๆ
(เช่น รู้สึกหงุดหงิด รู้สึกเหนื่อย รู้สึกเคว้งคว้าง) มากเท่านั้น
.
การ “แสดงตัว” ในช่วงแรกอาจจะ
ออกมาในรูปแบบที่ “เบา” สักหน่อย
(เช่น รู้สึกเหนื่อยล้าในบางวัน)
.
แต่หากพวกเขายังคงยืนยันที่จะ
เมินเฉยต่อความต้องการตัวเอง
การ “แสดงตัว” ก็จะเริ่มเพิ่มดีกรี
ความเข้มข้นมากขึ้นเรื่อยๆ
(เช่น ไม่มีแรงที่จะทำอะไร แม้กระทั่งลุกจากเตียงนอน)
.
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากนำเสนอว่า
เราอย่าตัดสินความต้องการของตัวเองกันเลยครับ
.
ยอมรับการมีอยู่ของความต้องการตัวเอง
ตั้งใจฟังความต้องการดังกล่าว
และหาทางเติมเต็มความต้องการนั้นให้เป็นจริง
(เท่าที่จะทำได้ภายใต้ข้อจำกัดของชีวิต ณ ขณะนั้น) กันดีกว่าครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.3389/fpsyg.2025.1619308
https://doi.org/10.3389/fpsyg.2022.920908
https://doi.org/10.4081/ripppo.2020.442
#จิตวิทยา #siamstr

2025-12-13 02:05:28 UTC

https://image.nostr.build/6255a95864d2e32b30851c8be050867c2a9a9648d5ecb13d0d89d817bf9601c2.jpg
จากประสบการณ์ที่ผมได้มีโอกาสพูดคุย
กับผู้ชายที่รับบท “คุณพ่อ” และ “สามี” มาหลายคน
สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตเห็นก็คือ
.
พวกเขาจะมองว่า หน้าที่หลักของตัวเองคือ
“การเงิน” และ “ความปลอดภัย” ของครอบครัว
.
มันคือมุมมองสไตล์ “ช้างเท้าหน้า” ที่คนไทยเราคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี
.
ฉะนั้น
เราจึงเห็นพวกเขาทุ่มเทเวลาและพลังงาน
จำนวนมากไปกับเรื่องเหล่านี้
.
พวกเขาทำงานหนัก
เช็คว่าลูกนอนหลับดีไหมกลางดึก
ซ่อมประตูบ้านให้ใช้งานได้
ฯลฯ
.
ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องที่ดีนะครับ
(โดยเฉพาะเมื่อเราเทียบกับผู้ชาย
ที่ไม่มีความรับผิดชอบต่อครอบครัว)
.
ปัญหาที่เกิดขึ้นกับผู้ชาย (บางส่วน)
ที่มีความรับผิดชอบเหล่านี้ก็คือ
พวกเขาโฟกัสกับการทำหน้าที่ในเรื่อง
“การเงิน” และ “ความปลอดภัย”
มากจนไม่มีพื้นที่ให้กับสิ่งอื่นๆเลย
.
…รวมถึงความใกล้ชิดกับคนในครอบครัวด้วย
.
มันจึงทำให้ในบางครั้ง
ผู้ชายกลุ่มนี้ก็จะเกิดคำถามขึ้นมาในใจว่า
“นี่ฉันกำลังเหนื่อยไปเพื่ออะไร?”
.
พวกเขาเข้าใจในเชิงเหตุผลแหละครับว่า
พวกเขากำลังเหนื่อยเพื่อครอบครัวที่พวกเขารัก
.
แต่ด้วย “ระยะห่าง” ที่พวกเขามีกับครอบครัว
มันจึงเป็นเรื่องยากที่พวกเขาจะสัมผัส
ถึง “ความรัก” ภายในครอบครัวนั้นได้
.
นี่คือจุดบอดของการยึดในหน้าที่และความรับผิดชอบ
เรื่อง “การเงิน” และ “ความปลอดภัย” มากเกินไป
.
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากที่จะเชิญชวนว่า…
.
การเป็น “สามี” หรือ “คุณพ่อ” ที่มี
ความรับผิดชอบนั้นเป็นเรื่องที่ดีครับ
.
แต่อย่าลืมเป็น “สามี” หรือ “คุณพ่อ”
ที่ใกล้ชิดกับสมาชิกภายในบ้านด้วยนะครับ
.
มันจะช่วยให้เรามีพลังที่จะ “สู้เพื่อครอบครัว” ได้อีกเยอะเลยล่ะครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.3390/children10081357
https://doi.org/10.1093/wbro/lkae009
https://doi.org/10.1017/gmh.2024.70
#จิตวิทยา #siamstr

2025-12-09 01:12:25 UTC

https://image.nostr.build/f4899c50a5890efb951bbb57f8ad69e0417c089ace52c12700dc4b46bbdddb16.jpg
หนึ่งในความรู้สึกที่ “รับได้ยาก” มากที่สุดคือความรู้สึกอับอาย
.
มัน “รับได้ยาก” จนถึงขั้นที่คนไทยเรา
พูดกันบ่อยๆเลยครับว่า
“อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี”
.
อย่างไรก็ตาม หากวันหนึ่ง นักวิทยาศาสตร์คิดค้นยา
ที่สามารถกำจัดความรู้สึกอับอายให้หายไปได้ขึ้นมาล่ะก็…
.
ผมจะยังไม่แนะนำให้เราหยิบยานั้นมาทานครับ
.
เพราะความรู้สึกอับอายมีหน้าที่ที่สำคัญอยู่
.
มันช่วยให้เรารู้ว่าสิ่งที่เราได้พูดหรือทำไปนั้น
มันผิดพลาดตรงไหน มันจะปรับปรุงแก้ไขให้ดีขึ้นได้ยังไง
.
ฉะนั้น หากเราไม่สามารถรู้สึกอับอายได้
นั่นก็หมายความว่าเราไม่สามารถเรียนรู้และเติบโตได้เช่นกัน!
.
อย่างไรก็ตาม ผมไม่ได้กำลังเสนอให้เรา “กัดฟันทน”
กับความรู้สึกอับอายโดยไม่ทำอะไรเพิ่มนะครับ
.
แบบนั้น…ก็ไม่ดีเช่นกัน
.
ถ้าเราเพียงแค่ “กัดฟันทน” อยู่กับความรู้สึกอับอายเฉยๆ
ความรู้สึกอับอายนั้นก็จะเข้มข้นอยู่ในใจเราไปเรื่อยๆ
.
เพราะการ “กัดฟันทน” เฉยๆนั้นไม่ได้ช่วยให้เราเกิดการเรียนรู้
(ว่าความรู้สึกอับอายนั้นกำลังพยายามบอกอะไรกับเราอยู่)
.
สิ่งที่ผมต้องการจะนำเสนอก็คือ เมื่อไหร่ก็ตามที่เรารู้สึกอับอาย
เราอย่าปฏิเสธมัน อย่าวิ่งหนีจากมัน อย่า “กัดฟันทน” อยู่กับมันเฉยๆ
.
…ให้เราตั้งคำถามกับมันด้วยความอยากรู้ว่า “เธออยากจะบอกอะไรกับฉัน” แทน
.
หลังจากที่เราได้ยินคำตอบจากมัน
และตั้งใจที่จะเอาคำตอบของมันไปปฏิบัติในอนาคตแล้ว
เราก็จะพบว่า ความรู้สึกอับอายนั้น
มันจะค่อยๆลดระดับความเข้มข้นในใจเราลงโดยอัตโนมัติเลยครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.3389/fpsyg.2025.1678930
https://doi.org/10.2307/1131080
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/37190524/
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0022-3514.85.4.594
#จิตวิทยา #siamstr

2025-12-07 01:27:53 UTC

https://image.nostr.build/92e41097cd44f8968ee554e766b124ad0b988e82372f28535bee2b8131d3f466.jpg
เวลาที่หลายคนมีความรัก
พวกเขาคาดหวังให้อีกฝ่าย “ทุ่มเท”
ให้กับความรักนี้ในระดับที่เท่ากันกับตัวพวกเขาเอง
.
มันเป็นความคาดหวังที่ไม่น่าแปลกใจนะครับ
.
เพราะโดยทั่วไปแล้ว
เราคงไม่อยากเป็น “เดอะแบก”
ที่คอยให้ๆๆ (ส่วนแฟนก็คอยรับๆๆ)
อยู่ฝ่ายเดียวในความสัมพันธ์เท่าไหร่นัก
.
แต่ต่อให้เราไม่ใช่ “เดอะแบก” ในความสัมพันธ์
การคาดหวังให้อีกฝ่าย “ทุ่มเท” ในระดับที่พอๆกับเรานั้น
ก็ยังสามารถสร้างปัญหาให้เกิดขึ้นได้…
.
…หากเรา “ล็อกเป้า” ไว้ในใจอย่างเหนียวแน่นว่า
เราอยากจะเห็นพฤติกรรมอะไรจากอีกฝ่ายบ้าง
.
เพราะมันอาจทำให้เรามองข้ามความ “ทุ่มเท” อื่นๆของอีกฝ่าย
(ที่ไม่ตรงกับสิ่งที่เรา “ล็อกเป้า” ไว้ในใจว่าอยากจะเห็น) ได้
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
เราเคยเสนอตัวว่าจะช่วยแฟนทำงาน
เพราะตอนนั้นเราเห็นว่าแฟนกำลังป่วย
.
ฉะนั้น พอเรากำลังป่วย เราก็คาดหวัง
อยากให้แฟนเสนอตัวช่วยเราทำงานบ้าง
และพอแฟนไม่ได้ทำเช่นนั้น
มันก็ทำให้เรารู้สึกผิดหวังในตัวแฟน
.
มันทำให้เรามองว่าตัวเองเป็น “เดอะแบก”
ที่ “ทุ่มเท” ให้กับแฟนมากกว่าที่แฟน “ทุ่มเท” ให้กับเรา
.
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เรามองข้ามไปก็คือ…
.
แม้แฟนจะไม่ได้ช่วยเราทำงานในวันนั้น
แต่แฟนรับผิดชอบงานบ้าน
และการดูแลลูกในช่วงที่เรากำลังป่วยทั้งหมด
(ซึ่งปกติแล้ว สิ่งเหล่านี้จะเป็นความรับผิดชอบ
ร่วมกันระหว่างเรากับแฟนมาโดยตลอด)
.
เป็นต้น
.
แน่นอนครับ ผมไม่ได้กำลังบอกว่า
การคาดหวังพฤติกรรมบางอย่างจากแฟน
(เช่น การเสนอตัวช่วยทำงานในยามที่เราเจ็บป่วย)
เป็นเรื่องที่ “ผิด” นะครับ
.
อันที่จริง หากเรามีความต้องการที่ชัดเจนเช่นนั้น
ผมสนับสนุนให้เราสื่อสารความต้องการดังกล่าวกับแฟนด้วยซ้ำ
.
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ผมไม่สนับสนุนคือการฟันธงทันทีทันใดว่า
การที่แฟนไม่ได้ทำตามที่เรา “ล็อกเป้า” ไว้ในใจนั้น
มันคือการที่แฟนไม่ได้ “ทุ่มเท” ให้กับความสัมพันธ์นี้มากเท่ากับเราครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1177/00332941221092659
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33981270/
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30893363/
#จิตวิทยา #siamstr

2025-12-05 01:20:10 UTC

https://image.nostr.build/4afeb9fc71c9bb0b1737eb23a9733c7d2f130e560777b1c3531c6a74bae773bf.jpg
ตอนที่เรายังเป็นนักเรียนนักศึกษา
วันที่เรา “สอบติด” โรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยที่ต้องการได้สำเร็จ
เราอาจจะใช้เวลาในวันนั้นไปกับการเฉลิมฉลองก็จริง
.
แต่เรารู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
.
เพราะหากเรา “หย่อนยาน”
หลังจากที่ “สอบติด” มากเกินไป
ในที่สุดแล้ว เราก็อาจถูกเชิญออกได้
.
พอเราเข้าสู่วัยทำงาน วันที่เรา “ได้งาน” ใน
บริษัทหรือองค์กรหรือหน่วยงานที่ต้องการได้สำเร็จ
เราอาจจะใช้เวลาในวันนั้นไปกับการเฉลิมฉลองก็จริง
.
แต่เราก็รู้อีกเช่นกันว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
.
เพราะหากเรา “หย่อนยาน”
หลังจากที่ “ได้งาน” มากเกินไป
ในที่สุดแล้ว เราก็อาจถูกเชิญออกได้
.
ในทางกลับกัน พอเป็นเรื่องของความรัก
หลายคนกลับมีมุมมองที่แตกต่างจากเรื่องการเรียน/การทำงาน
.
เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับหลายๆคนก็คือ
ทันทีพวกเขาตกลงเป็นแฟน/หมั้นหมาย/แต่งงาน
พวกเขาจะเกิดความคิดขึ้นมาในใจว่า
.
“เอาล่ะ! ฉันถึงเส้นชัยแล้ว ฉันผ่อนคลายได้แล้ว ฉันไม่ต้องพยายามอีกแล้ว”
.
มันทำให้พวกเขา “ปล่อยจอย” ในความสัมพันธ์อย่างแรง
และกลายเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาความสัมพันธ์ในเวลาต่อมา
.
ทั้งๆที่ในความเป็นจริงแล้ว
ความรักก็ไม่ต่างอะไรกับ
การเรียนหรือการทำงานเลยครับ
.
วันที่เรา “ได้มา” ไม่ใช่วันที่เรา “ถึงเส้นชัย”
แต่มันคือจุดเริ่มต้นของความพยายามอย่างต่อเนื่องมากกว่าครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1111/jmft.12007
https://doi.org/10.1037/pspp0000492
https://doi.org/10.1007/s41042-023-00089-3
#จิตวิทยา #siamstr

2025-12-04 00:11:38 UTC

https://image.nostr.build/b1a3cf29819d96165d445121bddf2c5c6ac1b095d6885e4e1f023f42026401d8.jpg
หลายคนให้ความสำคัญกับการ “พึ่งพาตัวเอง” เป็นอย่างมาก
.
พวกเขามองว่าการขอความช่วยเหลือจากคนอื่น
ถือเป็นการกระทำที่ “อ่อนแอ” “ไร้ความสามารถ” “เป็นภาระคนอื่น”
.
ซึ่งหากจะมองในแง่หนึ่ง
มุมมองลักษณะนี้…ถือว่ามีประโยชน์ไม่น้อยเลยครับ
.
แต่จะเกิดอะไรขึ้น…หากว่าวันหนึ่ง
พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่พวกเขา
ไม่สามารถ “เอาอยู่” ได้ด้วยตัวคนเดียว?
.
คำว่า “อ่อนแอ” “ไร้ความสามารถ” “เป็นภาระคนอื่น”
อาจกลายเป็นกำแพงที่ขวางกั้นไม่ให้พวกเขาขอความช่วยเหลือจากคนอื่น
.
พวกเขาอาจพยายามฝืนที่จะ
“เอาให้อยู่” ด้วยตัวเองคนเดียวให้ได้…ทั้งๆที่มันเป็นไปไม่ได้
.
ส่งผลให้ความเสียหายที่เกิดขึ้นจากการฝืนนั้น
มีความรุนแรงกว่า เมื่อเทียบกับกรณีที่พวกเขา
ตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากคนอื่นตั้งแต่แรก
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
เราพยายามที่จะทำงานทุกอย่างภายในทีมด้วยตัวเอง
(แม้ว่างานบางส่วนจะเป็นงานที่เราไม่คุ้นเคย
เพราะหัวหน้าทีมเพิ่งจะมอบหมายงาน
ดังกล่าวให้เราทำเป็นครั้งแรกก็ตาม)
.
เราไม่อยากแม้แต่จะเอ่ยปากขอคำปรึกษา
จากเพื่อนร่วมทีมหรือหัวหน้าทีม
เพราะเราไม่ต้องการ “รบกวนคนอื่น”
.
ในที่สุด งานที่เราทำก็เกิดข้อผิดพลาด
ส่งผลให้บริษัทสูญเสียเงินเป็นจำนวนมาก
และทำให้ทุกคนในทีมอดได้โบนัสประจำปีไป
.
มันจึงกลายเป็นว่าความพยายามของเรา
ที่จะไม่ “รบกวนคนอื่น” กลับส่งผลให้เรา “รบกวนคนอื่น” ซะอย่างนั้น!
.
ในทางกลับกัน หากเราเลือกที่จะ
“รบกวนคนอื่น” ตั้งแต่แรก
ข้อผิดพลาดก็จะไม่เกิดขึ้น และทุกคนในทีม
ก็จะได้โบนัสประจำปีกันถ้วนหน้า
.
เป็นต้น
.
ด้วยเหตุนี้ แม้ผมจะมองเห็นประโยชน์
ของการ “พึ่งพาตัวเอง” แต่ถ้าเรายึดติดกับ
การ “พึ่งพาตัวเอง” มากจนทำให้เรามองว่า
การขอความช่วยเหลือจากคนอื่นคือการการกระทำที่
“อ่อนแอ” “ไร้ความสามารถ” “เป็นภาระคนอื่น” ล่ะก็
.
มันอาจจะนำมาสู่ผลเสียมากกว่าผลดี…ก็เป็นได้ครับ!
อ้างอิง
https://doi.org/10.1007/s00127-022-02361-4
https://doi.org/10.1002/erv.3052
https://doi.org/10.1037/prj0000138
#จิตวิทยา #siamstr

2025-12-02 00:54:19 UTC

https://image.nostr.build/df0a2a6ddd59185d3360eb2746c01ff911697b0d12f151a66d29870d5c87d077.jpg
หนึ่งสิ่งที่น่ากลัวมากที่สุด
สำหรับหลายๆคนคือความล้มเหลว
.
ไม่ว่าความล้มเหลวนั้นจะเป็นเรื่อง
การเรียน การทำงาน ความรัก หรือเรื่องอะไรก็ตาม
.
มันทำให้พวกเขาตัดสินใจที่จะ “ไม่ลงมือทำ”
.
เพราะถ้าพวกเขา “ไม่ลงมือทำ” พวกเขาก็จะไม่ล้มเหลว
.
แต่ถ้ามองในมุมหนึ่ง การ “ไม่ลงมือทำ” เลยนั้น
มันก็คือความล้มเหลวในรูปแบบหนึ่งอยู่ดี!
.
ดังนั้น การรับมือกับความกลัวล้มเหลว
ด้วยการ “ไม่ลงมือทำ” จึงไม่ใช่คำตอบ
.
แล้วอะไรกันนะ…ที่จะเป็นคำตอบ?
.
แน่นอนครับว่า…คำตอบก็คือการ “ลงมือทำ” (แม้จะยังไม่หายกลัวก็ตาม)
.
เวลาที่เรา “ลงมือทำ” เราอาจจะไม่สามารถ
การันตีความสำเร็จได้ก็จริง แต่อย่างน้อยที่สุด
มันจะป้องกันไม่ให้เราล้มเหลวจากการ “ไม่ลงมือทำ” ได้!
.
แต่การเริ่มต้น “ลงมือทำ” โดยที่ยังมีความกลัวปกคลุมอยู่ในใจนั้น…มันไม่ใช่เรื่องง่าย
.
ดังนั้น หากเราจะเริ่มต้น “ลงมือทำ”
ขอให้เราเริ่มต้นกับเรื่องที่น่ากลัวน้อยที่สุดก่อน
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
เรากลัวที่จะนำเสนองานต่อหน้าลูกค้า
.
เรากลัวที่จะมี spotlight ฉายเข้ามา
เรากลัวที่จะถูกคนอื่นจับจ้อง
เรากลัวว่าคนอื่นจะมองเราแย่หากเราพูดผิด
.
เราเลย “ปัด” ให้เพื่อนร่วมทีมทำสิ่งนี้มาโดยตลอด
.
และไม่ใช่แค่การนำเสนองานกับลูกค้าเท่านั้นนะครับ
ทุกครั้งที่เราเข้ามานั่งอยู่ในห้องประชุม
แทบจะไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเรากำลังนั่งอยู่
เพราะเราจะนั่งเงียบๆมาโดยตลอด
.
แต่เราไม่อยากถูกความกลัวครอบงำจิตใจในเรื่องนี้อีกแล้ว
.
แต่ถ้าจะให้เราเริ่มต้นด้วยการนำเสนองาน
ต่อหน้าลูกค้าในการประชุมครั้งต่อไปเลย
มันก็มากเกินกว่าที่เรารับมือไหว (ในตอนนี้)
.
ฉะนั้น เราอาจจะเริ่มต้นด้วยการพูดทักทาย
คนที่เข้ามาร่วมประชุมสัก 2-3 ประโยค
ก่อนที่การประชุมจะเริ่มเข้าสู่ “เนื้อหา” ดูก่อน
.
นี่ถือเป็นก้าวแรกของเรา
.
ถ้าเราทำก้าวแรกได้แล้ว
เราค่อยคิดว่าก้าวที่สองของเรา
(ซึ่งท้าทายมากกว่าก้าวแรกนิดหนึ่ง)
จะเป็นอะไรต่อไป
.
มันอาจจะฟังดูเป็นการเริ่มต้นที่ “ง่ายเว่อร์” นะครับ
(แม้คนที่รู้สึกกลัวหลายคนก็อาจจะยังมองว่ามัน “ง่าย” อยู่ดี)
.
แต่นั่นแหละครับคือสิ่งที่ผมต้องการ!
.
ผมต้องการให้การเริ่มต้น
มันง่ายมากจนทำให้เราคิดว่า
“ง่ายแบบนี้…ฉันต้องทำแล้วแหละ!”
.
ผมต้องการให้เกิดการ “ลงมือทำ” ก้าวแรก
.
เพราะถ้าเรามีก้าวแรก ก้าวที่สองก็มีโอกาสที่จะตามมา
และถ้าก้าวที่สองตามมา ก้าวที่สามก็จะมีโอกาสตามมาอีก
.
และตามด้วยก้าวที่สี่ ก้าวที่ห้า ก้าวที่หก ฯลฯ
.
และเมื่อเวลาผ่านไป เราก็จะเริ่มสังเกตเห็นว่า
ยิ่งเราได้ “ลงมือทำ” ไปหลายๆก้าว
ความกลัวมันจะเริ่มมีอิทธิพลในใจเราน้อยลงเรื่อยๆ
.
จนกระทั่งวันหนึ่ง พอเรารู้ตัวอีกที
เราก็อาจจะกลายเป็นคนที่นำเสนองาน
ต่อหน้าลูกค้าได้เป็นร้อยเป็นพันแบบสบายๆแล้ว!
.
กล่าวโดยสรุปก็คือ…
.
ถ้าเรากลัวล้มเหลว ทางออกของเราไม่ใช่การ “ไม่ลงมือทำ”
แต่คือการเริ่มต้น “ลงมือทำ” มากขึ้นทีละเล็กทีละน้อยมากกว่าครับ!
#จิตวิทยา #siamstr
อ้างอิง
https://doi.org/10.1007/BF03000093
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/11553-011
https://doi.org/10.1111/1467-6494.7105003
https://doi.org/10.1177/0146167204271420

2025-12-02 00:52:57 UTC

หนึ่งสิ่งที่น่ากลัวมากที่สุด
สำหรับหลายๆคนคือความล้มเหลว
.
ไม่ว่าความล้มเหลวนั้นจะเป็นเรื่อง
การเรียน การทำงาน ความรัก หรือเรื่องอะไรก็ตาม
.
มันทำให้พวกเขาตัดสินใจที่จะ “ไม่ลงมือทำ”
.
เพราะถ้าพวกเขา “ไม่ลงมือทำ” พวกเขาก็จะไม่ล้มเหลว
.
แต่ถ้ามองในมุมหนึ่ง การ “ไม่ลงมือทำ” เลยนั้น
มันก็คือความล้มเหลวในรูปแบบหนึ่งอยู่ดี!
.
ดังนั้น การรับมือกับความกลัวล้มเหลว
ด้วยการ “ไม่ลงมือทำ” จึงไม่ใช่คำตอบ
.
แล้วอะไรกันนะ…ที่จะเป็นคำตอบ?
.
แน่นอนครับว่า…คำตอบก็คือการ “ลงมือทำ” (แม้จะยังไม่หายกลัวก็ตาม)
.
เวลาที่เรา “ลงมือทำ” เราอาจจะไม่สามารถ
การันตีความสำเร็จได้ก็จริง แต่อย่างน้อยที่สุด
มันจะป้องกันไม่ให้เราล้มเหลวจากการ “ไม่ลงมือทำ” ได้!
.
แต่การเริ่มต้น “ลงมือทำ” โดยที่ยังมีความกลัวปกคลุมอยู่ในใจนั้น…มันไม่ใช่เรื่องง่าย
.
ดังนั้น หากเราจะเริ่มต้น “ลงมือทำ”
ขอให้เราเริ่มต้นกับเรื่องที่น่ากลัวน้อยที่สุดก่อน
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
เรากลัวที่จะนำเสนองานต่อหน้าลูกค้า
.
เรากลัวที่จะมี spotlight ฉายเข้ามา
เรากลัวที่จะถูกคนอื่นจับจ้อง
เรากลัวว่าคนอื่นจะมองเราแย่หากเราพูดผิด
.
เราเลย “ปัด” ให้เพื่อนร่วมทีมทำสิ่งนี้มาโดยตลอด
.
และไม่ใช่แค่การนำเสนองานกับลูกค้าเท่านั้นนะครับ
ทุกครั้งที่เราเข้ามานั่งอยู่ในห้องประชุม
แทบจะไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเรากำลังนั่งอยู่
เพราะเราจะนั่งเงียบๆมาโดยตลอด
.
แต่เราไม่อยากถูกความกลัวครอบงำจิตใจในเรื่องนี้อีกแล้ว
.
แต่ถ้าจะให้เราเริ่มต้นด้วยการนำเสนองาน
ต่อหน้าลูกค้าในการประชุมครั้งต่อไปเลย
มันก็มากเกินกว่าที่เรารับมือไหว (ในตอนนี้)
.
ฉะนั้น เราอาจจะเริ่มต้นด้วยการพูดทักทาย
คนที่เข้ามาร่วมประชุมสัก 2-3 ประโยค
ก่อนที่การประชุมจะเริ่มเข้าสู่ “เนื้อหา” ดูก่อน
.
นี่ถือเป็นก้าวแรกของเรา
.
ถ้าเราทำก้าวแรกได้แล้ว
เราค่อยคิดว่าก้าวที่สองของเรา
(ซึ่งท้าทายมากกว่าก้าวแรกนิดหนึ่ง)
จะเป็นอะไรต่อไป
.
มันอาจจะฟังดูเป็นการเริ่มต้นที่ “ง่ายเว่อร์” นะครับ
(แม้คนที่รู้สึกกลัวหลายคนก็อาจจะยังมองว่ามัน “ง่าย” อยู่ดี)
.
แต่นั่นแหละครับคือสิ่งที่ผมต้องการ!
.
ผมต้องการให้การเริ่มต้น
มันง่ายมากจนทำให้เราคิดว่า
“ง่ายแบบนี้…ฉันต้องทำแล้วแหละ!”
.
ผมต้องการให้เกิดการ “ลงมือทำ” ก้าวแรก
.
เพราะถ้าเรามีก้าวแรก ก้าวที่สองก็มีโอกาสที่จะตามมา
และถ้าก้าวที่สองตามมา ก้าวที่สามก็จะมีโอกาสตามมาอีก
.
และตามด้วยก้าวที่สี่ ก้าวที่ห้า ก้าวที่หก ฯลฯ
.
และเมื่อเวลาผ่านไป เราก็จะเริ่มสังเกตเห็นว่า
ยิ่งเราได้ “ลงมือทำ” ไปหลายๆก้าว
ความกลัวมันจะเริ่มมีอิทธิพลในใจเราน้อยลงเรื่อยๆ
.
จนกระทั่งวันหนึ่ง พอเรารู้ตัวอีกที
เราก็อาจจะกลายเป็นคนที่นำเสนองาน
ต่อหน้าลูกค้าได้เป็นร้อยเป็นพันแบบสบายๆแล้ว!
.
กล่าวโดยสรุปก็คือ…
.
ถ้าเรากลัวล้มเหลว ทางออกของเราไม่ใช่การ “ไม่ลงมือทำ”
แต่คือการเริ่มต้น “ลงมือทำ” มากขึ้นทีละเล็กทีละน้อยมากกว่าครับ!
อ้างอิง
https://doi.org/10.1007/BF03000093
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/11553-011
https://doi.org/10.1111/1467-6494.7105003
https://doi.org/10.1177/0146167204271420
#จิตวิทยา #siamstr
https://image.nostr.build/df0a2a6ddd59185d3360eb2746c01ff911697b0d12f151a66d29870d5c87d077.jpg

2025-11-30 02:35:28 UTC

https://image.nostr.build/b195360010862d24ea22c44fe70213056247f78f57e98d359731c47f504623f6.jpg
หลายๆคนยกความสุขไปไว้ในอนาคต
.
ยกตัวอย่างเช่น
“ในวันที่ฉันได้รับ promotion ฉันก็จะมีความสุข”
“ในวันที่ฉันแต่งงาน ฉันก็จะมีความสุข”
“ในวันที่ฉันสอบติดคณะสาขาที่ต้องการ ฉันก็จะมีความสุข”
เป็นต้น
.
การยกความสุขไปไว้ในอนาคตเช่นนี้
มีประโยชน์ในแง่ของการกระตุ้น
ให้เรามี “แรงใจ” ในบรรลุเป้าหมายที่เราตั้งเอาไว้
.
แต่ถ้ามองในแง่ของการมีชีวิตที่มีความสุขแล้ว
หลายครั้ง การทำเช่นนี้จบลงที่การ “หลอกตัวเอง”
(โดยที่ตัวเราเองก็อาจจะไม่ได้ตั้งใจ)
.
เพราะในวันที่เราบรรลุเป้าหมายที่เราตั้งเอาไว้ได้
(เช่น วันที่เราได้รับการเลื่อนตำแหน่ง)
ใจเราก็มีแนวโน้มที่จะตั้งเป้าหมายใหม่ให้เราวิ่งไล่ตามต่อ
.
มันจึงกลายเป็นว่า
แม้ในวันที่เราบรรลุเป้าหมายได้สำเร็จ
ความสุขก็ยังคงเป็นเรื่องของอนาคตอยู่ดี!
.
เราจะแก้ปัญหานี้กันยังไงดี?
เราจะแก้ปัญหานี้ด้วยการใช้ชีวิตแบบไม่มีเป้าหมายดีไหม?
.
ผมมองว่านั่นไม่ใช่คำตอบครับ
.
เพราะหากเราไม่มีเป้าหมายเลย
มันจะทำให้ชีวิตเราล่องลอยไร้จุดหมาย
.
…ซึ่งก็สร้างความทุกข์ให้กับเราได้เช่นกัน
.
ถ้าอย่างนั้น…
.
เราแก้ปัญหานี้ด้วยการหยิบเป้าหมายใหญ่ๆนั้น
(เช่น การได้รับเลื่อนตำแหน่ง)
มาซอยให้กลายเป็นเป้าหมายที่มีขนาดเล็กลง
เพื่อที่เราจะได้มีความสุข “ระหว่างทาง”
ที่กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่เป้าหมายใหญ่นั้นดีไหม?
.
ยกตัวอย่างเช่น
ก่อนที่จะเราจะได้รับเลื่อนตำแหน่ง
เราเริ่มจากการตั้งเป้าที่จะเป็นพนักงาน
ที่ทำงานได้โดดเด่นประจำไตรมาสก่อน
เป็นต้น
.
ผมมองว่านี่คือทางเลือกที่ดีกว่า
การใช้ชีวิตแบบไร้เป้าหมายนะครับ
.
แต่ผมมองว่า “รายละเอียด” ของ
เป้าหมายขนาดเล็กนั้นมีความสำคัญมาก
.
เพราะต่อให้เราจะหยิบเป้าหมายขนาดใหญ่
มาซอยลงเป็นเป้าหมายขนาดเล็กแล้ว
ผลลัพธ์ที่ออกมาก็อาจจะไม่ได้สวยงามก็ได้
หาก “รายละเอียด” ของเป้าหมายขนาดเล็กนั้นไม่เหมาะสม
.
แล้ว “รายละเอียด” ของเป้าหมายที่เหมาะสมนั้น…มีอะไรบ้าง?
.
ผมมองว่า “รายละเอียด” ที่เด่นๆมีอยู่ 2 จุดด้วยกันครับ
.
จุดแรก
หากเราต้องการที่จะมีความสุขได้ในทุกๆวัน
เป้าหมายขนาดเล็กนี้ก็ควรจะเป็น “เป้าหมายรายวัน”
(ไม่ใช่รายปี รายครึ่งปี รายไตรมาส ฯลฯ)
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
การเป็นพนักงานดีเด่นประจำไตรมาส
เป็นเป้าหมายที่มีขนาดเล็กกว่า
การได้รับเลื่อนตำแหน่งก็จริง
แต่มันยังไม่ใช่ “เป้าหมายรายวัน”
.
ในทางกลับกัน หากเราตั้งเป้าว่า
เราจะปิดการขายกับลูกค้า
ให้ได้ 3 คนก่อนเลิกงานวันนี้
นี่ถือเป็น “เป้าหมายรายวัน”
.
เป็นต้น
.
จุดที่สอง
หากเราต้องการที่จะมีความสุขได้ในทุกๆวัน
เป้าหมายขนาดเล็กนี้ก็ควรจะเป็น
สิ่งที่เราทำสำเร็จได้ด้วยตัวเอง
(ไม่พึ่งพาปัจจัยภายนอก เช่น คนอื่นๆ สภาพอากาศ)
.
เพราะต่อให้เราจะมี “เป้าหมายรายวัน”
แต่หากเราไม่สามารถบรรลุเป้าได้ในทุกๆวัน
(เพราะปัจจัยภายนอกไม่เอื้ออำนวย)
เราก็คงจะไม่สามารถมีความสุขในทุกๆวันได้
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
การปิดการขายกับลูกค้าให้ได้ 3 คน
ก่อนเลิกงานวันนี้เป็น “เป้าหมายรายวัน” ก็จริง
แต่นี่คือเป้าหมายที่เราไม่สามารถ
ทำสำเร็จได้ด้วยตัวเองคนเดียว
(เพราะถ้าลูกค้าเลือกที่จะไม่ซื้อ ทุกอย่างก็จบ)
.
ในทางกลับกัน หากเราตั้งเป้าไว้ว่า
เราจะนำเสนอสินค้ากับลูกค้าในรูปแบบที่
น่าสนใจ เป็นมิตร และมีข้อมูลครบถ้วนถูกต้อง
นี่คือเป้าหมายที่เราสามารถทำสำเร็จด้วยตัวเองได้
.
เป็นต้น
.
ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า สิ่งที่ผมได้นำเสนอในวันนี้
จะเป็นประโยชน์กับทุกๆคนที่ต้องการขยับความสุขตัวเอง
จาก “อนาคตที่แสนไกล” มาอยู่ใน “ทุกๆวันของชีวิต” นะครับ
อ้างอิง
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0033-2909.125.2.276
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/1089-2680.9.2.111
https://doi.org/10.1037//0022-3514.76.3.482
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-29 03:33:22 UTC

https://image.nostr.build/19b9dda4b58b3eca04819089d2e29fdb82a2be9f09d632330bc441ce6f55f7f8.jpg
สำหรับหลายๆคน
การยอมรับว่าตัวเอง “ไม่รู้”
คือหนึ่งในเรื่องที่พวกเขาทำได้ยากที่สุด
.
แต่สำหรับคนจำนวนไม่น้อย
คำว่า “ไม่รู้” คือเครื่องมือที่ทรงพลัง
ในการ “ชักใย” ความสัมพันธ์
ให้เป็นไปในทิศทางที่ตัวเองต้องการ
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
เวลาที่เราทำงานอยู่ในทีม
และหัวหน้ามีงานเพิ่มเติมเข้ามา
คำว่า “ฉันไม่รู้ ฉันทำไม่เป็น”
สามารถกลายเป็นเครื่องมือสำคัญ
ที่ช่วยให้เราไม่ต้องแบกรับ
ความรับผิดชอบในงานที่เพิ่มเข้ามาได้
.
หรือเวลาที่เราอยู่กับแฟน และเราบอกแฟนว่า
“ฉันไม่รู้ ฉันรีดเสื้อตัวนี้ให้เนี๊ยบไม่เป็น”
มันก็สามารถช่วยให้เรา “เอาตัวรอด”
ในเรื่องการทำงานบ้านได้สบายๆ
.
เป็นต้น
.
ซึ่งแน่นอนครับว่า หากเราใช้ชีวิตอยู่กับ
คนที่ “ไม่รู้” ในลักษณะนี้ไปได้สักระยะ
เราก็จะเริ่มรู้สึกหนักอึ้งมากขึ้นเรื่อยๆ
เพราะอีกฝ่ายก็จะใช้คำว่า “ไม่รู้”
ในการโยนภาระ หน้าที่ ความรับผิดชอบ
มาให้เราแบกมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง
.
ตอนแรกๆ เราอาจจะไม่มีปัญหา
กับการเป็น “เดอะแบก” นี้ก็จริง
แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปสักพัก
และสิ่งที่ต้องแบกเริ่มมีมากขึ้น
ในที่สุดแล้ว เราก็จะถึงขีดจำกัด
ที่ทำให้เราไม่สามารถเป็น
“เดอะแบก” ไปมากกว่านี้ได้อีก
.
ซึ่งพอถึงจุดนั้น เราก็มีโอกาสที่จะ
ระเบิดอารมณ์รุนแรงกับอีกฝ่ายได้
(หากเราเลือกที่จะเป็น “เดอะแบก” เงียบๆมาโดยตลอด)
.
ภาพของการระเบิดอารมณ์อย่างรุนแรงนี้ไม่ใช่สิ่งที่หลายคนอยากให้เกิดขึ้น
.
แต่เราจะป้องกันไม่ให้สถานการณ์
“บานปลาย” ไปในลักษณะนั้นได้อย่างไร
หากอีกฝ่ายยังคงมุ่งมั่นที่จะใช้คำว่า “ไม่รู้”
เป็นข้ออ้างในการหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบอย่างไม่ลดละ?
.
ในสถานการณ์เช่นนี้ ผมมองว่าการยืนหยัดให้
อีกฝ่ายแบกรับความรับผิดชอบคือกุญแจสำคัญครับ
.
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะพยายามบอกว่าตัวเอง “ไม่รู้” แค่ไหน
เราก็ต้องยืนหยัดให้เขาแบกรับความรับผิดชอบให้ได้
.
ซึ่งถ้าอีกฝ่ายเขา “ไม่รู้” จริงๆ (ไม่ใช่ “ไม่รู้” แค่ลมปาก)
เราไม่ต้องให้เขาแบกรับความผิดชอบเต็ม 100% ก็ได้นะครับ
(เพราะเขาอาจจะแบกรับมันไม่ไหว)
เราอาจจะเริ่มจากการให้เขาแบกรับสัก 5% หรือ 10% ก่อน
.
หรือถ้าการแบกรับในระดับ 5%
มันยังเยอะเกินไปสำหรับเขา
(เพราะเขา “ไม่รู้” แบบสุดขั้วจริงๆ)
อย่างน้อย เราก็ต้องยืนหยัดให้เขาแบกรับสัก 1% ก็ยังดี
.
แนวทางที่ผมกำลังนำเสนออยู่นี้
อาจจะไม่ใช่แนวทางที่ทำให้คนที่เป็น “เดอะแบก”
สบายขึ้นมาได้แบบทันทีทันใดก็จริง
.
แต่มันเป็นการ “สื่อสาร” (ผ่านการกระทำของเรา)
ให้ฝ่ายที่ “ไม่รู้” เริ่มต้นเห็นว่า นับจากนี้ไป
สมการ “ไม่รู้ = ไม่ต้องทำ” จะไม่สามารถใช้งานได้อีกแล้ว
.
ยิ่งไปกว่านั้น การที่เราค่อยๆยืนหยัด
ให้อีกฝ่ายเขาเริ่มแบกรับทีละเล็กทีละน้อยนี้
ยังจะเป็น “ดักคอ” ไม่ให้อีกฝ่ายใช้คำว่า
“ไม่รู้” หรือ “ทำไม่เป็น” มาเป็นเหตุผลในการหลีกเลี่ยงอีกด้วย
.
เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ เราก็จะค่อยๆยืนหยัด
ให้อีกฝ่ายเขาแบกรับความรับผิดชอบมากขึ้นเรื่อยๆ
(เช่น ทีละ 1%) จนกระทั่งเราสามารถปลดแอก
ตัวเองจากการเป็น “เดอะแบก” ได้ในที่สุดครับ!
อ้างอิง
https://doi.org/10.1111/cpsp.12216
https://psycnet.apa.org/record/2015-05780-000
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-28 02:16:32 UTC

https://image.nostr.build/9d8df43912f74286f646f1a27ea391361f9f30a1ee7b0745233226aac2af3b54.jpg
หลายคนมีความรู้สึกไม่พึงพอใจกับ
งานที่ทำอยู่หรือความสัมพันธ์ที่มีอยู่ในปัจจุบัน
.
บางคนรู้สึกไม่พอใจนิดๆหน่อยๆ
บางคนรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก
.
อย่างไรก็ตาม
ในวันที่พวกเขาสูญเสียงานหรือความสัมพันธ์ดังกล่าวไป
พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกช็อก เสียใจ เคว้งคว้างอยู่ดี
.
ใจพวกเขาเริ่มโหยหางานหรือความสัมพันธ์นั้น
.
เพราะถ้าพวกเขาสามารถกลับมา
มีงานหรือความสัมพันธ์นั้นได้
ความรู้สึกช็อก เสียใจ เคว้งคว้าง
ที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ก็จะหายไป
.
แต่มันก็มีความเป็นไปได้เหมือนกันครับว่า
หากพวกเขา “สมหวัง” และได้งาน
หรือความสัมพันธ์นั้นกลับมาจริงๆ
แม้ความรู้สึกช็อก เสียใจ เคว้งคว้างจะทุเลาลง
แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปสักพัก
ความรู้สึกไม่พึงพอใจก็จะกลับมาด้วยเช่นกัน!
.
เราอยากให้ประวัติศาสตร์กลับมาซ้ำรอยแบบนี้จริงๆหรือ?
.
สิ่งที่ผมอยากจะนำเสนอก็คือ
ในช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้
มันอาจจะให้ความรู้สึกว่าชีวิตเรากำลังเกิดวิกฤติก็จริง
แต่ในอีกแง่หนึ่ง มันก็เป็นโอกาสด้วย
.
มันคือโอกาสที่เราจะได้พาตัวเอง
ไปเจอกับงานหรือความสัมพันธ์ใหม่
ที่สามารถ “ตอบโจทย์” สิ่งที่ทำให้เรารู้สึก
ไม่พึงพอใจในงานหรือความสัมพันธ์เก่าได้
.
แน่นอนครับ ผมไม่ได้กำลังบอกว่า
การกลับไปหางานหรือความสัมพันธ์เก่า
คือทางเลือกที่แย่เสมอไป
.
เพราะมันก็มีความเป็นไปได้เหมือนกันครับว่า
หลังจากที่ชีวิตเราเจอการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้แล้ว
สิ่งที่เคยทำให้เรารู้สึกไม่พึงพอใจในงานหรือ
ความสัมพันธ์เก่านั้นมันอาจจะคลี่คลายไปแล้วก็ได้
.
แต่ถ้ามันยังไม่คลี่คลาย การ U-turn กลับไปหา
งานหรือความสัมพันธ์เดิมมันจะไม่ต่างอะไร
กับการหนีเสือปะจระเข้เลยครับ
(ความรู้สึกช็อก เสียใจ เคว้งคว้างจะหายไป
แต่จะมีความไม่พึงพอใจเข้ามาแทนที่)
.
มันจะดีกว่าไหมหากเราหนีจาก “เสือ” และหันไปหาสิ่งที่ดีกว่า “จระเข้”?
.
ใช่ครับ ชีวิตของเราแต่ละคนล้วนมีข้อจำกัด
ในที่สุดแล้ว เราอาจจะไม่มีสิ่งที่ดีกว่า “จระเข้” รออยู่…ก็เป็นไปได้
.
แต่เราจะรู้ได้ยังไงว่าชีวิตเราไม่มี
สิ่งที่ดีกว่า “จระเข้” รออยู่
ถ้าเราไม่ได้ลองหาดูสักตั้งเสียก่อน?
.
บางคนอาจจะรู้สึกกลัวกับการมองหา
เพราะพวกเขากลัวว่า หากตัวเองมองหา
และค้นพบว่าไม่มีสิ่งที่ดีกว่ารออยู่
มันจะเป็นการเสียเวลาเปล่า
.
แต่ผมไม่ได้มองแบบนั้น
.
เพราะถ้าเราฟันธงว่าไม่มีสิ่งที่ดีกว่า “จระเข้” รออยู่
(โดยที่ไม่ได้ยังลองหาจริงๆจังๆก่อน)
มันมีโอกาสที่เราจะรู้สึกค้างคาใจ
.
แต่ในทางกลับกัน
หากเราได้ลงแรงค้นหาดูก่อน
แม้เราจะไม่เจอสิ่งที่ดีกว่า “จระเข้” ในท้ายที่สุด
แต่กระบวนการค้นหาของเรานั้น
มันจะช่วยเคลียร์ความรู้สึกค้างคา
ไม่ให้ตามหลอกหลอนเราในใจได้
.
ฉะนั้น ต่อให้เราจะ “คว้าน้ำเหลว”
ในการค้นหาสิ่งที่ดีกว่า “จระเข้”
แต่เชื่อได้เลยครับว่ามันจะไม่ใช่
การ “กลับบ้านมือเปล่า” แน่นอนครับ
อ้างอิง
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/10397-000
https://psycnet.apa.org/record/2004-21666-000
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-27 01:28:28 UTC

https://image.nostr.build/2fe49c60a735167fee058def370e5394eae79943d50eb2fa51e0260954108478.jpg
การมีแผนในอนาคตร่วมกัน
(เช่น แผนที่จะย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน
แผนที่จะแต่งงาน แผนที่จะมีลูก)
คือเรื่องปกติของคู่รัก
.
แต่สำหรับบางคน แผนในอนาคต
ได้กลายเป็นเครื่องมือในการชักใย
ให้อีกฝ่ายทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ
.
ยกตัวอย่างเช่น
สัญญากับแฟนว่าจะคุยกับผู้ใหญ่เพื่อขอหมั้น
เพื่อให้แฟนมองข้ามเหตุการณ์ที่ตัวเองคิดจะนอกใจแฟน
เป็นต้น
.
มันทำให้ฝ่ายที่ถูกชักใยรู้สึกดีใจ
กับภาพอนาคตที่สวยงามนั้น
ส่งผลให้ฝ่ายที่ถูกชักใยเลือก
ที่จะ “ตามใจ” แฟนตัวเอง
(เช่น มองข้ามเหตุการณ์ที่คิดจะนอกใจ)
.
ประเด็นสำคัญก็คือฝ่ายที่วาดภาพหรูนั้น
เขาเพียงแค่ “ขายผ้า (ภาพ) เอาหน้ารอด” เท่านั้น
.
เขาไม่ได้มีเจตนาที่จะ “ลงมือทำ” ให้ภาพ
อนาคตดังกล่าวเป็นจริงขึ้นแม้แต่นิดเดียว
ดังนั้น เมื่อฝ่ายที่ถูกชักใยมีการ “ทวง”
(เช่น “ผ่านมานานแล้วนะ ทำไมเธอถึงยังคุยกับผู้ใหญ่เสียที”)
ฝ่ายที่วาดภาพหรูก็จะบ่ายเบี่ยงไปเรื่อยๆ
.
…ซึ่งสามารถนำมาสู่ความขัดแย้งในเวลาต่อมาได้
.
และที่ตลกร้ายก็คือ บ่อยครั้ง ฝ่ายที่วาดภาพหรู
จะแก้ไขความขัดแย้งครั้งใหม่นี้ด้วยการ
วาดภาพอนาคตที่สวยงามภาพใหม่ขึ้นมาอีก!
.
มันจึงกลายเป็น loop ที่มีลักษณะดังต่อไปนี้
.
ขัดแย้ง => ให้คำสัญญาที่สวยงาม => ไม่ลงมือทำ => มีการทวง => ขัดแย้ง => ให้คำสัญญาที่สวยงาม (อีกแล้ว)
.
ฝ่ายที่ถูกชักใยจึงได้แต่รอ รอ และก็รอ
รอด้วยความหวัง…ซึ่งในที่สุดก็จบลงด้วยการ “รอเก้อ” อยู่เรื่อยไป
.
การรอคอยด้วยความหวัง
(ด้วยตัวมันเอง)
ไม่ใช่เรื่องที่เลวร้ายนะครับ
.
แต่ถ้ามันเป็นการรอคอย
แบบที่อีกฝ่ายมีแต่ “คำสัญญา”
(แต่ไม่มีการ “ลงมือทำ”)
ติดต่อกันต่อเนื่องเป็นเวลานานล่ะก็
.
นี่อาจเป็นสัญญาณว่าคนๆนี้ไม่ “ควรค่า” แก่การรอคอยของเรา…ก็เป็นได้ครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1037/a0021857
https://doi.org/10.1111/pere.70028
https://psycnet.apa.org/doi/10.1017/jrr.2014.8
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-25 01:16:43 UTC

https://image.nostr.build/9d4223b2b6ce59b5d871184347af2e6cf36ff7ce3ef7c0afeb14f19ea8ecbf24.jpg
ทุกวันนี้ หลายคนรู้สึกหมดไฟ
.
พวกเขาไม่ได้หมดไฟเพราะปัญหาในชีวิตตัวเอง
ถาโถมเข้ามาจนพวกเขารับไม่ไหวนะครับ
.
แต่พวกเขาหมดไฟเพราะพวกเขาเป็นห่วงคนรอบตัว
.
เวลาที่พวกเขาเห็นว่าคนรอบตัวเผชิญกับปัญหา
ใจของพวกเขาจะรีบกระโจนอยากเข้าไปช่วยเหลือ
.
เพราะพวกเขาไม่ต้องการเห็นคนรอบตัวทรมานกับปัญหาเหล่านั้น
.
ด้วยเหตุนี้ ความทุกข์ที่คนรอบตัวเผชิญ
จึงกลายเป็นความทุกข์ของพวกเขาไปด้วย
.
พวกเขาเข้าใจ (ในเชิงตรรกะ) ครับว่า
พวกเราสามารถช่วยเหลือกันและกันได้
แต่ไม่มีใครที่จะแบกรับความทุกข์แทนกันได้
.
แต่ถึงกระนั้น ใจพวกเขาก็ยังคงอยากที่จะ
“แบกรับความทุกข์แทน” คนรอบตัวในชีวิตพวกเขาอยู่ดี
.
คุณผู้อ่านรู้จักคนที่มีลักษณะเหมือน
กับที่ผมเขียนไว้ในข้างต้นไหมครับ?
.
(หรือในบางกรณี คนๆนั้นก็อาจจะเป็นตัวคุณผู้อ่านเอง…ก็เป็นได้)
.
ความท้าทายสำคัญสำหรับคนที่ผมเขียนถึงในข้างต้นก็คือ
.
เราจะบริหารจัดการใจตัวเองอย่างไร
ให้สามารถเป็นห่วงและช่วยเหลือคนรอบตัวได้
โดยไม่ถูกความทุกข์ใจถาโถมเข้ามาจนรับมือไม่ไหว?
.
สิ่งหนึ่งที่อาจจะช่วยเราได้ในเบื้องต้น
คือการ “ขีดเส้น” กับตัวเองให้ชัดเจนครับ
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
เราจะอนุญาตให้ตัวเองรู้สึกเป็นห่วงและ
ช่วยเหลือผู้คนในชีวิตของเราอย่างเต็มที่
.
แต่เราก็จะ “ขีดเส้น” ไว้ว่า
นับตั้งแต่ 19.00 น เป็นต้นไป (จนถึงเวลานอน)
เราจะหยุดคิดถึงคนอื่นและจะใช้เวลาดังกล่าว
ในการทำเฉพาะสิ่งที่ “เห็นแก่ตัวเอง” เท่านั้น
(เช่น อ่านนิยาย เล่นเกม เล่นดนตรี วาดรูป)
.
เป็นต้น
.
ตอนแรกๆที่เราเริ่มต้น “ขีดเส้น”
เราอาจจะพบว่า พอถึงเวลาจริงๆ
ใจเราก็ยังคงนึกเป็นห่วงคนอื่น
สมองเราก็ยังคงคิดหาหนทางที่จะช่วยคนอื่น
สองมือเราก็ยังลงมือทำนู่นนี่นั่นเพื่อคนอื่นอยู่ดี
.
หากเรา “ติดขัด” ในลักษณะนี้
ผมขอเสนอให้เราลองเริ่มต้น “ขีดเส้น”
เป็นช่วงระยะเวลาสั้นๆก่อนครับ
.
ยกตัวอย่างเช่น
เริ่มต้นด้วยการ block เวลานาน 30 นาที
ของแต่ละวันให้ “เวลาเห็นแก่ตัวเอง”
(แทนที่จะเริ่มต้น “ขีดเส้น” วันละเป็นชั่วโมงๆ)
เป็นต้น
.
พอเราเริ่มคุ้นชินกับช่วงระยะเวลาดังกล่าว
เราก็ค่อยๆขยายช่วงเวลานั้นให้นานขึ้นทีละนิดๆ
(เช่น จาก 30 นาทีเป็น 1 ชั่วโมง
จาก 1 ชั่วโมงเป็น 2 ชั่วโมง
จาก 2 ชั่วโมงเป็น 4 ชั่วโมง เป็นต้น)
.
ในที่สุดแล้ว เราอาจจะยังอดไม่ได้ที่
จะรู้สึกเป็นห่วงคนอื่นหรอกนะครับ
(และเอาเข้าจริงๆ ต่อให้เราจะสามารถ “ดีดนิ้ว”
และบังคับให้ตัวเองกลายเป็นคนที่ไม่ห่วงใครเลย
(นอกจากตัวเอง) ได้จริงๆ หลายคนก็คง
ไม่อยากเห็นตัวเองกลายเป็นคนแบบนั้นอยู่ดี)
.
แต่ด้วยแนวทางที่ผมนำเสนอในวันนี้
มันอาจจะช่วยให้เรากลายเป็นคน
ที่แคร์คนอื่น (โดยที่ตัวเองไม่หมดไฟ) ได้ครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1016/j.burn.2017.06.003
https://doi.org/10.1080/07317115.2022.2090879
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-24 01:03:56 UTC

https://image.nostr.build/b3d45b8d31df25d2fa02a2a996f8a015773f70eca016f9d40378a019b3f0599a.jpg
ทุกวันนี้ หลายคนมีสิ่งที่
พวกเขา “ต้องทำ” เป็นจำนวนมาก
.
(เช่น รายงานที่ “ต้อง” เขียน
การบ้านที่ “ต้อง” ทำให้เสร็จ
“ต้อง” ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ)
.
…แต่พวกเขาไม่ได้ “อยากทำ” สิ่งเหล่านั้น
.
เพราะอะไร?
.
เพราะสิ่งเหล่านั้นไม่ได้ “มีความสำคัญ”
ในความรู้สึกของพวกเขาเท่าไหร่นัก
.
พวกเขาอาจจะเข้าใจ (ในเชิงตรรกะ)
ว่าสิ่งเหล่านั้น “มีความสำคัญ” นะครับ
.
…แต่พวกเขาไม่ได้ “รู้สึก” ว่าสิ่งเหล่านั้น “มีความสำคัญ”
.
คำถามสำคัญก็คือ
ทำยังไงเราถึงจะ “รู้สึก” ได้ว่า
สิ่งที่เรา “ต้องทำ” เหล่านี้ “มีความสำคัญ”?
.
ผมมองว่าหนทางหนึ่งที่จะช่วยให้เราตอบคำถามข้อนี้ได้
คือการที่เราจะต้องชัดเจนกับตัวเองให้ได้ก่อนว่า
“ชีวิตที่เราอยากจะมี” นั้นมันมีรูปร่างหน้าตาในรายละเอียดยังไง
.
ถ้าเราสามารถดีดนิ้ว 1 ทีและ “เสก” ให้ชีวิตเรา
เป็นไปในลักษณะที่เราต้องการในทุกๆด้านได้
.
…เราจะอยู่ที่ไหน?
…ใครคือคนที่จะอยู่ในชีวิตเราบ้าง?
…เวลาที่พวกเขาเหล่านั้นนึกถึงเรา พวกเขาจะรู้สึกยังไง?
…ในแต่ละวัน ตั้งแต่ตื่นนอนจนเข้านอน เราจะทำอะไรบ้าง?
.
หากเราสามารถตอบคำถามในข้างต้น
ได้อย่างละเอียดและชัดเจน
สิ่งต่อไปที่เราควรจะถามตัวเองต่อก็คือ
.
สิ่งที่เรา “ต้องทำ” เหล่านี้กำลังช่วยให้เรา
ขยับเข้าไปใกล้ “ชีวิตที่เราอยากจะมี” หรือไม่?
.
ถ้าสิ่งเหล่านี้ช่วย พวกมันช่วยได้ยังไง?
=> คำตอบนี้คือ “กุญแจ” ที่สามารถช่วยให้เรา
“รู้สึก” ว่าสิ่งที่เรา “ต้องทำ” นี้ “มีความสำคัญ” ได้
.
แต่ถ้าเราตั้งคำถามกับตัวเองและพบว่า
สิ่งที่เรา “ต้องทำ” เหล่านี้มันไม่ได้ช่วย
ให้เราขยับไปใกล้ “ชีวิตที่เราอยากจะมี” ล่ะ?
.
นั่นอาจเป็นสัญญาณว่า
สิ่งที่เรา “ต้องทำ” เหล่านี้
อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เรา “ควรทำ” ก็เป็นได้ครับ!
อ้างอิง
https://doi.org/10.1146/annurev-psych-072420-122921
https://doi.org/10.1007/s10869-022-09817-z
https://doi.org/10.1111/j.2044-8295.1992.tb02429.x
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-23 01:53:43 UTC

https://image.nostr.build/7033aa34bcbad6783e91b1fafeb585f89ebb9041af4b8697f3953a9450e5f646.jpg
คุณผู้อ่านคุ้นเคยกับพฤติกรรมผัดวันประกันพรุ่งไหมครับ?
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
เรามีรายงานที่ต้องเขียน
แต่เราก็บอกกับตัวเองว่า
“ไว้ค่อยเขียนก็แล้วกัน”
.
พอเรารู้ตัวอีกที
deadline การส่งรายงาน
ก็ใกล้เข้ามามากๆแล้ว
ทำให้เราต้องรีบเขียนรายงานให้เสร็จ
แม้ว่า “คุณภาพ” ของรายงานจะแย่ก็ตาม
.
เป็นต้น
.
พวกเราแต่ละคนล้วนมีสาเหตุ
ที่อยู่เบื้องหลังการผัดวันประกันพรุ่ง
ที่แตกต่างกันออกไป
.
สำหรับหลายๆคน
ความกลัวคือสาเหตุสำคัญ
ที่ทำให้พวกเขาผัดวันประกันพรุ่ง
.
พวกเขาไม่ได้กลัวว่าตัวเอง
จะทำงานที่ผัดผ่อนได้ไม่ดีนะครับ
.
อันที่จริง
พวกเขามั่นใจมากๆด้วยว่า
หากพวกเขาได้ลงมือทำ
งานดังกล่าวจะออกมาดีแน่นอน
.
สิ่งที่พวกเขากลัวก็คือ
หลังจากพวกเขาทำงานดังกล่าวเสร็จ
คนอื่นก็จะมองเห็นว่าผลงานของพวกเขา “มีคุณภาพ”
ส่งผลให้พวกเขาตกอยู่ท่ามกลาง spotlight จากคนอื่น
.
การที่คนอื่นฉาย spotlight มาที่พวกเขา
และคาดหวังว่าพวกเขาจะ “ทำได้ดี”
ต่อไปในอนาคตได้เรื่อยๆนี่แหละครับ…คือสิ่งที่พวกเขากลัว
.
พวกเขากลัวว่าความสำเร็จของพวกเขาในวันนี้
จะนำมาสู่ความคาดหวัง (จากคนอื่น) ที่เพิ่มขึ้น
ในระดับที่ “เกินมนุษย์” มากขึ้นเรื่อยๆ
.
จนกระทั่งวันหนึ่ง ความคาดหวังนั้นก็จะสูงลิ่ว
จนพวกเขาไม่มีทางที่จะ “ตอบโจทย์” ความหวังดังกล่าวได้
.
มันจะกลายเป็นวันที่คนอื่นๆรู้สึกผิดหวังกับพวกเขา
.
พูดง่ายๆก็คือ พวกเขาแคร์คนอื่นมากๆ
พวกเขาจึงกลัวว่าตัวเองจะไม่สามารถ
ตอบสนองต่อความคาดหวังที่คนอื่นมี
(ในระดับที่สูงเสียดฟ้า) ในอนาคตได้นั่นเอง
.
แต่ข้อสังเกตข้อหนึ่งก็คือ
การที่พวกเขาแคร์คนอื่นมากๆนี้
มันกำลัง “ขวางทาง” ไม่ให้พวกเขา
มีชีวิตที่ประสบความสำเร็จได้
เต็มตามศักยภาพของตัวเอง
.
พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ
พวกเขาแคร์คนอื่นมาก
จนละเลยการแคร์ตัวเอง
.
ถ้าพวกเขาไม่ได้สนใจเรื่องการพยายาม
“ตอบโจทย์” ความคาดหวังของคนอื่นที่สูงลิ่ว
พวกเขาก็คงจะหยุดผัดวันประกันพรุ่ง
และมีชีวิตที่ประสบความสำเร็จ
เต็มศักยภาพของตัวเองได้มากกว่านี้
.
แต่ทีนี้ พวกเขาจะเริ่มต้นโอเค
กับการ “ทำให้คนอื่นผิดหวัง” ยังไงดี?
.
เริ่มจากการ “ทำให้คนอื่นผิดหวัง” ในเรื่องเล็กๆน้อยๆ
(ที่ไม่ได้ “ขวางทาง” ความสำเร็จของตัวเอง) ก่อนครับ
.
ยกตัวอย่างเช่น
เริ่มปฏิเสธที่จะช่วยคนอื่นทำงานเล็กๆน้อยๆ
บางงานในช่วงเวลาที่ตัวเอง “งานล้นมือ”
(จากที่ก่อนหน้านี้เคยตอบตกลง
ให้ความช่วยเหลือกับทุกๆงาน
ไม่ว่าจะงานเล็กหรืองานใหญ่ก็ตาม)
เป็นต้น
.
ช่วงแรกๆที่พวกเขาเริ่มต้น “ทำให้คนอื่นผิดหวัง”
มันอาจจะรู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่นัก
(ต่อให้มันจะเป็นการ “ทำให้คนอื่นผิดหวัง” ในเรื่องเล็กๆก็ตาม)
.
แต่หากพวกเขายังคงเดินหน้า “ทำให้คนอื่นผิดหวัง”
ในเรื่องเล็กๆอย่างต่อเนื่องไปสักพัก พวกเขาจะเริ่มค้นพบว่า
ความรู้สึกไม่สบายใจนั้น มันค่อยๆลดระดับความเข้มข้นลงเรื่อยๆ
.
ถ้าพวกเขารักษา momentum นี้ต่อไปได้เรื่อยๆ
วันหนึ่ง พวกเขาก็จะตื่นขึ้นมา และพบว่าปัญหา
การผัดวันประกันพรุ่งของตัวเองได้หายไปแล้ว
.
เพราะพวกเขาไม่ได้ “แคร์คนอื่นจนขวางทางตัวเอง” อีกต่อไปแล้วครับ!
อ้างอิง
https://doi.org/10.1207/s15327752jpa4701_4
https://doi.org/10.1007/s10942-012-0153-9
https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2013.04.384
https://awspntest.apa.org/doi/10.24193/jebp.2023.2.11
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-22 01:03:30 UTC

https://image.nostr.build/d8827e61e5123f0913194ef498fc3c29fa117cc89e44033a4af8689c7f595472.jpg
หลายคนกลัวการมาพูดคุยกับนักจิตวิทยา
.
พวกเขาไม่ได้กลัวว่าจะถูกคนอื่นมองว่า “บ้า”
พวกเขาไม่ได้กลัวว่าจะถูกนักจิตวิทยาตัดสิน
.
แต่พวกเขากลัวว่า
การมาคุยกับนักจิตวิทยา
จะเหนี่ยวนำให้พวกเขาสัมผัสกับ
อารมณ์ความรู้สึกในใจอย่างเข้มข้น
.
…และพวกเขาไม่มั่นใจว่า
พวกเขาจะรับมือกับคลื่น
อารมณ์ความรู้สึกที่เข้มข้นนั้นได้
.
พวกเขามองว่าคลื่นอารมณ์ความรู้สึกนั้น
มันเปรียบได้กับน้ำปริมาณมหาศาลที่ถูกกักเก็บไว้ในเขื่อน
.
ทันทีที่เขื่อนถูกเปิด
น้ำภายในเขื่อนก็จะไหลทะลักออกมา
ส่งผลให้พวกเขา “จมน้ำ” อย่างรวดเร็ว
.
ยิ่งพวกเขาหลีกเลี่ยงอารมณ์
ความรู้สึกดังกล่าวนานเท่าไหร่
พวกเขายิ่งกลัวที่จะเผชิญกับมัน
ตอนที่คุยกับนักจิตวิทยามากเท่านั้น
.
ตั้งแต่สมัยที่ผมยังเป็นนักจิตวิทยาฝึกหัดจนถึงวันนี้
ผมได้มีโอกาสพบผู้รับบริการจำนวนมาก
ที่มีความกลัวในเรื่องที่ผมกล่าวถึงในข้างต้นนี้
.
สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตเห็นก็คือ
หากผู้รับบริการตั้งใจที่จะเผชิญหน้า
กับอารมณ์ความรู้สึกของตัวเอง
(พร้อมกับ “ให้เวลา” กับการทำสิ่งนี้อย่างเพียงพอ)
.
…ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ “จมน้ำ” ครับ!
.
อันที่จริง ผู้รับบริการหลายคน
ถึงกับเอ่ยปากออกมาด้วยซ้ำว่า
“มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดเลยนะ!”
.
เพราะอะไร?
.
เพราะโดยทั่วไปแล้ว ความกลัวมักจะไม่ได้
“ฉายภาพ” สิ่งที่จะเกิดขึ้นจริงๆให้เราเห็น
.
ความกลัวมักจะ “ฉายภาพ” worst-case scenario แบบสุดขั้วให้เราเห็น
.
แน่นอนครับว่า worst-case scenario มันสามารถเกิดขึ้นได้จริง
.
(เช่น กลัวว่าจะสอบตกและก็สอบตกจริงๆ
กลัวว่าแฟนจะนอกใจและแฟนก็นอกใจจริงๆ
กลัวว่าจะถูกไล่ออกและก็ถูกไล่ออกจริงๆ เป็นต้น)
.
แต่สำหรับกรณีที่เราจะ “จมน้ำ”
เพราะถูกคลื่นอารมณ์ความรู้สึกที่เข้มข้น
ถาโถมเข้ามาจน “ท่วม” นั้น
.
…ผมยังไม่เคยเห็นว่ามันเกิดขึ้นจริงๆเลยครับ
.
ยิ่งถ้าเราค่อยๆเผชิญหน้ากับอารมณ์
ความรู้สึกของตัวเองแบบทีละนิดๆๆด้วยล่ะก็
แทบจะเรียกได้ว่าตัดโอกาส
สำหรับ worst-case scenario ไปได้โดยสมบูรณ์
.
และสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ
ไม่ว่าคลื่นอารมณ์ความรู้สึกในใจเราจะรุนแรงแค่ไหน
การที่เราสามารถทำหน้าที่เป็น “เขื่อน” ที่กักเก็บ
มันไว้ได้มาโดยตลอดคือหลักฐานที่สะท้อนให้เห็นว่า
เรา “แข็งแกร่ง” เพียงพอสำหรับอารมณ์ความรู้สึกในใจเรา
.
มันจึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลยครับ
ที่พอผู้รับบริการของผมได้หันมาเผชิญหน้า
กับอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองเต็มๆแล้ว
พวกเขาก็จะได้ค้นพบว่าตัวเอง “เอาอยู่” กันทุกคนเลยครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1037/ccp0000315
https://doi.org/10.1348/135910707x251180
https://doi.org/10.1016/j.brat.2014.04.006
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/20723886/
https://doi.org/10.1348/135910702169349
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-20 03:58:43 UTC

https://image.nostr.build/e9b3a2c1f1a53af6939249a4ddd12c606ab32480051c0b03b2f4304aab8795ac.jpg
คู่รักจำนวนมากพบว่า พอพวกเขามีลูก
ความรักที่พวกเขามีให้กันก็ดูจะลดน้อยถอยลงไป
.
ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น?
.
เพราะเมื่อพวกเขาเป็นพ่อแม่
พวกเขาก็เปรียบเหมือนกับคน
ที่มีงาน full time เพิ่มขึ้นมาเต็มๆ
.
(โดยเฉพาะในช่วงที่ลูกยังเล็กมากๆ)
.
ไม่ว่าจะเป็นการหาอาหารให้ลูกกิน
การอาบน้ำให้กับลูก
การสอนการบ้านให้กับลูก
การดูแลลูกในยามเจ็บป่วย
การรับมือกับลูกตอนที่ลูกงอแง
ฯลฯ
.
พ่อแม่จำนวนมากพบว่า
หลังจากที่พวกเขาจัดการ “เรื่องของลูก” เสร็จ
พวกเขาก็แทบจะไม่เหลือเวลาและพลังงาน
สำหรับ “กันและกัน” อีกแล้ว
.
หลายคนจึงอยู่ในจุดที่ “ยอมรับสภาพ”
.
กล่าวคือ พวกเขาทำใจยอมรับแล้วว่า
ความรักระหว่างกันคือ “ราคาที่ต้องจ่าย”
เพื่อแลกมากับการมีลูกน้อย
.
อย่างไรก็ตาม มันไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้นเสมอไป
.
เพราะข่าวดีก็คือ
การรักษา connection ระหว่างคู่รักให้คงอยู่
ไม่ใช่สิ่งที่ต้องใช้เวลาหรือพลังงานจำนวนมากเลยครับ
.
เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆไม่กี่นาทีในแต่ละวัน
ก็เพียงพอที่จะช่วยให้สายสัมพันธ์ระหว่างคู่รักไม่ขาดสะบั้นแล้ว
.
ยกตัวอย่างเช่น
การโอบกอดกันก่อนที่จะแยกกันไปทำงาน
การเขียนโน้ตน่ารักๆบนกระดาษ post-it ที่แปะให้อีกฝ่ายเห็น
การนั่งชงเครื่องดื่มร้อนๆกินด้วยกันหลังจากที่ลูกเข้านอน
เป็นต้น
.
คู่รักจำนวนมากพบว่า สิ่งเล็กๆน้อยๆเหล่านี้
ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาต้องคิดขึ้นมาใหม่ให้ปวดหัวเลยด้วยซ้ำ
.
เพราะหลายอย่างเป็นสิ่งที่พวกเขาเคยทำในอดีต (ก่อนมีลูก) อยู่แล้ว
.
เพียงแค่ว่า พอพวกเขามีลูก
พวกเขาก็หยุดทำสิ่งเหล่านี้ไปหมด
เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่มีเวลาและพลังงาน
สำหรับ “ความ romantic” เหล่านี้อีกแล้ว
.
ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้นะครับ
เพราะการดูแลลูกคือสิ่งที่กิน
เวลาและพลังงานมหาศาลจริงๆ
.
อย่างไรก็ตาม มันมีความแตกต่างระหว่าง
“ไม่มีเวลาสำหรับความ romantic อีกแล้ว” กับ
“ไม่มีเวลาสำหรับความ romantic มากเท่าอดีต”
.
สำหรับพ่อแม่หลายคน
พวกเขายังพอจะมีเวลาให้ “กันและกัน” ในปัจจุบัน
แต่พวกเขาอาจจะมี “ภาพจำ” ของการทำ
สิ่งใหญ่ๆที่ romantic ให้ “กันและกัน” ในอดีตอยู่
(เช่น วางแผน surprise วันเกิดให้แฟนแบบใหญ่โต)
.
พวกเขาจึงอาจจะมองข้ามการทำ
สิ่งเล็กๆน้อยๆให้ “กันและกัน” ไป
ส่งผลให้ความ romantic ที่มีกับแฟน
แห้งเหือดไปโดยสมบูรณ์
(ทั้งๆที่มันไม่จำเป็นต้องเหือดแห้งถึงเพียงนั้น)
.
ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า
สิ่งที่ผมได้หยิบมานำเสนอในวันนี้
จะเป็นส่วนเล็กๆที่ช่วยให้คู่รัก
หันมาใส่ใจ (ไม่ใช่มองข้าม)
ในสิ่งเล็กๆน้อยๆกันมากขึ้นนะครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1111/j.1475-6811.2009.01230.x
https://doi.org/10.1111/jmft.70051
https://doi.org/10.1016/j.midw.2018.02.022
https://doi.org/10.1177/0146167212454548
https://doi.org/10.1037/a0013969
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-18 01:28:05 UTC

https://image.nostr.build/74ff657cace85ec1482bca63b52483833a10740e6cfe116b4794a276039541fb.jpg
หลายคนมองว่าตัวเอง “ดีไม่พอ”
.
“ดีไม่พอ” ในเรื่องรูปร่างหน้าตา
“ดีไม่พอ” ในเรื่องความสามารถ
“ดีไม่พอ” ในเรื่องนิสัยใจคอ
.
พวกเขาหวังว่า สักวันหนึ่ง
พวกเขาจะเจอใครสักคน
ที่รักพวกเขาอย่างที่พวกเขาเป็น
.
…และวันนั้น พวกเขาก็จะ “ดีพอ”
.
อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่พวกเขา
ยังมองว่าตัวเอง “ดีไม่พอ”
มันยากจริงๆครับที่คนอื่น
จะรู้สึก “ดึงดูด” กับพวกเขาได้
.
พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ
การหวังว่าคนอื่นจะเข้ามาในชีวิต
และช่วยให้เรา “ดีพอ” นั้น
มันไม่ใช่หนทางที่ “ได้ผล” เท่าไหร่นัก
.
หนทางที่ดีกว่าคือการ “ดีพอ” ให้ได้โดยไม่ต้องพึ่งคนอื่น
.
แต่หลายคนก็จะเกิดคำถามขึ้นมาในใจว่า
.
“แล้วฉันจะดีพอด้วยตัวเองได้ยังไงล่ะ?
ฉันรู้นะว่าจริงๆแล้ว ตัวฉันไม่ได้แย่ขนาดนั้น
แต่ทำไงได้ล่ะ ก็ใจฉันยังคงคอยส่งเสียง
บอกว่าฉันยังดีไม่พอ ดีไม่พอ และก็ดีไม่พอไม่หยุดเลย!”
.
ในกรณีเช่นนี้ เราจะรับมือกับเสียงในใจที่คอย “ถ่มถุยตัวเอง” ยังไงดี?
.
บางคนมองว่า เราจะต้องโต้เถียงกับ
เสียงที่คอย “ถ่มถุยตัวเอง” เหล่านี้
.
ยกตัวอย่างเช่น
ทุกครั้งที่เสียงในใจส่งเสียงบอกว่าเรา “ดีไม่พอ”
เราก็จะแย้งกลับทันทีทันใดว่าเรา “ดีพอ”
เป็นต้น
.
บางคนมองว่า ยิ่งเราโต้เถียงในลักษณะนี้มากเท่าไหร่
เสียงที่คอย “ถ่มถุยตัวเอง” ก็จะอ่อนกำลังลงมากเท่านั้น
.
แต่หลายคนที่เคยทดลองโต้เถียงกับใจตัวเองพบว่า
ไม่ว่าพวกเขาจะโต้เถียงขนาดไหน
เสียงที่ “ถ่มถุยตัวเอง” ก็ไม่อ่อนกำลังลงเสียที
.
วันนี้ ผมจึงอยากนำเสนออีกหนึ่งแนวทาง
ในการรับมือกับเสียงที่ “ถ่มถุยตัวเอง” ครับ
.
แนวทางที่ว่านี้คือการ “ดื้อ” กับเสียงที่ “ถ่มถุยตัวเอง”
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
เรากำลังนั่งอยู่ในห้องประชุม
และเรามีไอเดียที่จะนำเสนอต่อที่ประชุม
.
ตอนนั้นเองที่เสียงในใจเริ่ม “ถ่มถุย” เรา
บอกว่าไอเดียของเรา “ห่วยแตก” เกินไป
มันจะทำให้คนในที่ประชุมต้องเสียเวลาเปล่าๆ
ฉะนั้น เราควรที่จะนั่งเงียบๆต่อไป…จะดีที่สุด
.
อย่างไรก็ตาม
หากเราคิดที่จะ “ดื้อ” เราก็จะไม่นั่งเงียบๆ
แต่เราจะอ้าปากนำเสนอไอเดียของเราทันที
(ไม่ว่าเสียงในใจเราจะพยายาม “ปิดปาก” เราขนาดไหนก็ตาม)
.
เป็นต้น
.
ตอนแรก เราอาจจะ “ดื้อ” กับเรื่องเล็กๆก่อน
และพอเราเริ่ม “ปีกกล้าขาแข็ง” มากขึ้น
เราก็จะ “ดื้อ” กับเรื่องใหญ่ๆมากขึ้น
.
แนวทางนี้อาจจะไม่ทำให้เสียงที่
“ถ่มถุยตัวเอง” หายไปได้แบบสมบูรณ์ก็จริง
แต่เสียงดังกล่าวจะค่อยๆอ่อนกำลังลงเรื่อยๆ
.
จนกระทั่งวันหนึ่ง เราก็จะตื่นขึ้นมาและพบว่า
เสียงที่เคย “ถ่มถุยตัวเอง” ดังๆในอดีตนั้น
มันได้กลายเป็นเสียงที่ไม่มี power ต่อใจเราอีกต่อไปแล้วครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1016/j.cpr.2019.101808
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/a0032355
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-17 02:41:19 UTC

https://image.nostr.build/a4dcade5cc5bb2651f22fc15501eafa367cccf64fa2a6874a5e0e202b3766b67.jpg
เคยไหมครับ?
.
คุณเป็นคนที่ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอทุกวัน
.
แต่พอคุณเปลี่ยนมาทำงานกับองค์กรแห่งใหม่
และคุณย้ายที่อยู่ (เช่น จากเชียงใหม่มากรุงเทพฯ)
คุณพบว่าการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ
ไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่ายๆอีกแล้ว
.
ทั้งๆที่คุณใช้เวลาทำงานน้อยลง
แถมยังมีฟิตเนสอยู่ใกล้ที่พักใหม่ของคุณอีกด้วย!
.
ในสถานการณ์เช่นนี้
การออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ
ควรจะเป็นเรื่องที่ทำได้ง่ายขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ
แต่พอถึงเวลาจริงๆ คุณกลับรู้สึก “ฝืด”
กับการออกกำลังกายซะอย่างนั้น
.
มันเกิดอะไรขึ้น?
.
ผมขออธิบายผ่านคำเปรียบเปรยดังต่อไปนี้ครับ
.
สมมติว่าเราปลูกต้นไม้อยู่ต้นหนึ่ง
และต้นไม้ต้นนี้ก็เติบโตได้งามดีมาก
.
แต่แล้ววันหนึ่ง เพื่อนเรามาเห็นต้นไม้ต้นนี้เข้าและรู้สึกชอบใจขึ้นมา
.
เพื่อนเราเอ่ยปากขอต้นไม้ต้นนี้
และเราก็ตอบตกลงแต่โดยดี
.
เพื่อนเราเอาต้นไม้ไปเลี้ยงไว้ในกระถาง
ภายในบ้านของเพื่อนเป็นเวลา 1 เดือน
.
ตอนนั้นเองที่เพื่อนเราเห็นว่าต้นไม้ต้นนี้
(ซึ่งเคยเติบโตได้งามมากที่ยังอยู่กับเรา)
ดูจะไม่งามมากเท่ากับตอนที่เราเลี้ยงอยู่
.
ทำไมน่ะหรือ?
.
เพราะดินที่อยู่ในกระถางบ้านเพื่อนไม่เหมือนกับดินในบ้านเรา
เพราะปริมาณน้ำที่เพื่อนรดไม่เหมือนกับตอนที่เรารดน้ำ
เพราะแสงแดดในบ้านเพื่อนไม่เหมือนกับแสงแดดในบ้านเรา
เพราะความชื้นในบ้านเพื่อนไม่เหมือนกับความชื้นในบ้านเรา
ฯลฯ
.
เรื่องการออกกำลังกายในข้างต้นก็เช่นกันครับ
.
มันเป็นเรื่องปกติมากเลยครับ
ที่พอเราย้ายมาอยู่ในสภาพแวดล้อมแห่งใหม่
(แม้จะเป็นสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการออกกำลังกายก็ตาม)
เราอาจจะ “ติดขัด” อยู่บ้าง (อย่างน้อยก็ในช่วงแรกๆ)
.
การ “ติดขัด” นี้ไม่ได้หมายความว่าเรา “ไม่ได้เรื่อง” แต่อย่างใด
.
เราแค่กำลังอยู่ในช่วง “ปรับตัว”
ให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่เท่านั้น
.
แน่นอนครับว่า หลายคนจะอยากเห็นตัวเอง “ปรับตัว”
กับสภาพแวดล้อมใหม่ได้รวดเร็วจนสามารถ
กลับไปออกกำลังกายได้อย่างสม่ำเสมอทันทีทันใด
.
…ซึ่งบางคนก็ “ปรับตัว” ได้เร็วแบบนั้นจริงๆนะครับ
แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะ “ปรับตัว” ได้เร็วเช่นนั้น
.
ฉะนั้น หากเราไม่ใช่คนที่ “ปรับตัว” ได้เร็วล่ะก็
ผมขอเชิญชวนให้เราใจเย็นๆกับตัวเองสักหน่อยครับ
.
อย่าเพิ่งรีบต่อว่าตัวเอง
อย่าเพิ่งด่วนตัดสินว่าตัวเอง “ไม่ได้เรื่อง”
.
เพราะนอกจากมันจะไม่ได้ช่วยให้เรา “ปรับตัว” ได้เร็วขึ้นแล้ว
การทำเช่นนี้ยังอาจทำให้เรา “ปรับตัว” ได้ช้าขึ้นอีกด้วย!
.
แทนที่จะ “ใจร้าย” กับตัวเองแบบนั้น
ทางเลือกที่น่าจะดีกว่าคือการค่อยๆพาตัวเอง
กลับมาออกกำลังกายทีละนิดทีละน้อยก่อนครับ
.
ยกตัวอย่างเช่น
ก่อนย้ายงาน
เราอาจจะเคยออกกำลังกายวันละ 1 ชั่วโมง
ตอนนี้
เราอาจจะเริ่มออกกำลังกายวันละ 10 นาทีดูก่อน
เป็นต้น
.
พอเราเริ่มคุ้นชินกับสภาพแวดล้อมใหม่
เราก็ค่อยๆเพิ่มปริมาณการออกกำลังกายมากขึ้น
.
จนกระทั่งเราสามารถกลับไปออกกำลังกาย
อย่างสม่ำเสมอเหมือนเมื่อก่อนได้ในท้ายที่สุด!
.
ทั้งหมดที่ผมเขียนมานี้…ผมอาจจะพูดถึงเรื่องการออกกำลังกาย
.
แต่จริงๆแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นการออกกำลังกาย
การอ่านหนังสือ การนั่งสมาธิ
หรือพฤติกรรมดูแลสุขภาพใดก็ตาม
.
…ทั้งหมดล้วนใช้หลักการเดียวกับที่ผมเขียนมาทั้งสิ้น
.
เรามาเป็นต้นไม้ในกระถางใหม่
ที่เริ่มกลับมางอกงามทีละนิด
อย่างมั่นคงกันเถอะครับ!
อ้างอิง
https://doi.org/10.1080/08870446.2021.2003362
https://doi.org/10.1016/j.peh.2025.100350
https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.626750
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-16 01:39:13 UTC

https://image.nostr.build/ad8af711fc51e8884ba949caf00ddfac137f2969855aa5d3f67bf3418450fd75.jpg
เวลาที่หลายคนมีเรื่องขัดแย้งกับแฟน
พวกเขาจะตอบสนองด้วยความเงียบ
.
ยกตัวอย่างเช่น
เดินออกจากห้องโดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม
อ่านข้อความที่แฟนพิมพ์มาหาทางไลน์ แต่ไม่ตอบข้อความนั้น
เป็นต้น
.
ทำไมพวกเขาถึงเลือกที่จะเงียบ?
.
เพราะพวกเขากังวลว่า
หากพวกเขาพูดหรือทำอะไรไปในตอนนี้
(ซึ่งเป็นช่วงที่อารมณ์ยังคุกกรุ่นอยู่)
มันอาจจะทำให้พวกเขาเสียใจทีหลังได้
.
พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ
ความเงียบของพวกเขา
เกิดจากเจตนาที่ดีครับ
.
แต่ในมุมของแฟน ความเงียบที่เกิดขึ้นนี้
อาจถูกมองว่าเป็น “การลงโทษ” รูปแบบหนึ่งได้
.
ฉะนั้น หากเราตัดสินใจที่จะเงียบ
และไม่ต้องการให้แฟนเข้าใจผิด
สิ่งหนึ่งที่สามารถช่วยได้คือ
การสื่อสารเจตนาของเราก่อนที่เราจะเงียบครับ
.
ยกตัวอย่างเช่น
“ตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกไม่พอใจมากๆ
ฉันขอเวลาไปสงบสติอารมณ์ก่อน
แล้วเดี๋ยวเราค่อยมาคุยกันต่อนะ”
เป็นต้น
.
มันเป็นการสื่อสารที่สั้น กระชับ ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที
แต่มันช่วยป้องกันความทุกข์ใจจากความเข้าใจผิด
(ซึ่งอาจนำมาสู่ความขัดแย้งเพิ่มเติมในอนาคต) ได้ชะงัดเลยครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1080/03637751.2013.813632
https://doi.org/10.1111/j.1545-5300.2002.40102000083.x
https://doi.org/10.1111/j.1468-2958.2002.tb00798.x
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-15 02:24:00 UTC

https://image.nostr.build/4ce4ecc599433c4ad726c2bf4134d5e2f4a880ff02a91967b2f1c29bb4dc6808.jpg
หลายคนพบว่า…
.
พวกเขารู้จักกับผู้คนมากมาย
พวกเขามีคนห้อมล้อมเต็มไปหมด
มีคนเข้ามามีปฏิสัมพันธ์กับพวกเขาไม่ขาดสาย
.
แต่พวกเขาก็ยังคงรู้สึกเหงาอยู่ดี
.
เพราะอะไร?
.
เพราะไม่มีใครที่รู้จักตัวตนที่แท้จริง
ของพวกเขาเลยแม้แต่คนเดียว
.
หรือถ้าจะพูดกันชัดๆก็คือ
เพราะพวกเขากลัวที่จะเปิดเผย
ตัวตนที่แท้จริงให้คนอื่นได้รู้จัก
.
เพราะในอดีตที่ผ่านมา
พวกเขาเคยลองเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง
ให้ใครบางคนเห็นมาแล้ว
แต่คนๆนั้นแสดงท่าทีชัดเจนว่า
เขาไม่ยอมรับตัวตนดังกล่าว
.
พวกเขารู้สึกเจ็บปวดกับเหตุการณ์ในอดีตนั้นเป็นอย่างมาก
.
…มากจนพวกเขาไม่กล้าที่จะ
เปิดเผยตัวตนนั้นให้ใครได้เห็นอีก
.
…มากจนทำให้พวกเขายอมอยู่กับความเหงา
และไม่ขอเสี่ยงเจอกับการไม่ได้รับการยอมรับจากคนอื่นอีก
.
แต่ถ้าความเหงานั้นมันบีบหัวใจ
มากเกินกว่าที่จะรับได้ขึ้นมาล่ะ?
.
ในกรณีเช่นนี้ พวกเขาจำต้องหันหน้า
มาเผชิญกับความกลัวของตัวเอง
และเริ่มต้นเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงให้คนอื่นได้เห็น
.
ไม่จำเป็นต้องเริ่มต้นเปิดเผยกับทุกคนในชีวิตนะครับ
.
เอาแค่ 1 คนที่รู้สึก “ปลอดภัย” มากที่สุดก่อน
.
และก็ไม่จำเป็นต้องเริ่มต้นเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงแบบ 100% ทันทีนะครับ
.
เอาแค่เปิดเผยมากกว่าเดิมสัก 5% ก่อน
.
ยกตัวอย่างเช่น
ก่อนหน้านี้ เวลาคนที่เรารู้สึกปลอดภัยคนนี้ถามว่า
“เธออยากกินอะไร?” เราจะตอบว่า “อะไรก็ได้” มาตลอด
แต่นับจากนี้ เราจะบอกให้คนๆนี้รู้ว่าเราอยากกินอะไร
(ไม่มีการตอบว่า “อะไรก็ได้” อีกแล้ว)
เป็นต้น
.
เมื่อเริ่มคุ้นเคยกับการเปิดเผยตัวเอง
มากขึ้น 5% กับคนที่รู้สึกปลอดภัยแล้ว
เป้าหมายต่อไปก็คือการเปิดเผยตัวเอง
เพิ่มอีก 5% กับคนที่รู้สึกปลอดภัยคนนั้น
.
หนทางที่ผมกำลังนำเสนอนี้…ฟังดูช้านะครับ
เพราะมันคือการค่อยๆขยับทีละ 5% กับคนเพียง 1 คนไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งคนๆนี้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเรามากระดับหนึ่ง
เราจึงค่อยเริ่มต้นเปิดเผยตัวของเราทีละ 5% กับคนที่เรารู้สึกปลอดภัยคนถัดไป
.
มันคือความตั้งใจของผมเองครับที่จะนำเสนอแนวทางที่ช้าเช่นนี้
.
เพราะผมเข้าใจว่า การเผชิญหน้ากับความกลัว
(ที่เกิดจากประสบการณ์จริงอันเจ็บปวดในอดีต) มันไม่ใช่เรื่องง่าย
.
แนวทางที่ผมนำเสนอนั้น…ผมจึงตั้งใจให้ “เอื้อมถึง” ให้ง่ายที่สุด
.
ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า สิ่งที่ผมแบ่งปันในวันนี้
จะช่วยให้คนที่กำลังเจ็บปวดกับความเหงา
สามารถเริ่มต้นพาตัวเองก้าวออกมาจากเงามืดของความกลัวได้
.
ผมไม่อยากเห็นใครต้องทรมานกับความเหงาเพราะความกลัวอีกแล้วครับ
อ้างอิง
https://psycnet.apa.org/record/1974-22306-000
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/32604416/
https://doi.org/10.1186/s12888-018-1736-5
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-14 02:40:29 UTC

https://image.nostr.build/f7ff0fb25e43aca1fcd765e4d1b1a1503d54b97643da03aec8ca74216c81e895.jpg
หลายคนเลือกที่จะตามใจคนอื่น
(แม้การตามใจคนอื่นจะขัดใจตัวเองก็ตาม)
เพราะพวกเขาเชื่อว่า การตามใจคนอื่น
จะช่วยให้พวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับคนอื่นได้
.
แต่ความเชื่อนี้เป็นความจริงหรือเปล่า?
.
ถ้า “ความสัมพันธ์ที่ดี” คือ
ความสัมพันธ์ที่ไม่มีความขัดแย้ง
ความเชื่อดังกล่าวอาจเป็นจริงได้
(หากเรามีความอดทนมากพอ)
.
แต่ถ้า “ความสัมพันธ์ที่ดี” คือ
ความสัมพันธ์ที่ทุกฝ่าย win-win
หรือความสัมพันธ์ที่ทุกฝ่ายรู้สึกปลอดภัย
มากพอที่จะเป็นตัวของตัวเองได้เต็มที่
หรือความสัมพันธ์ที่ทุกฝ่ายชอบ
ที่จะได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกันล่ะก็
ความเชื่อดังกล่าวจะไม่มีทางเป็นจริง
(ต่อให้เราจะมีความอดทนมหาศาลก็ตาม)
.
เพราะการตามใจคนอื่นตลอดเวลา
คือการส่งสัญญาณว่าความรู้สึกและ
ความต้องการของคนอื่นสำคัญมากกว่า
ความรู้สึกและความต้องการของตัวเรา
.
ยิ่งเราส่งสัญญาณในลักษณะนี้ออกไปบ่อยเท่าไหร่
“ตาชั่งความสัมพันธ์” ที่เรามีกับคนอื่น
ก็จะเริ่มเอียงไปหาคนอื่นมากขึ้นเท่านั้น
.
หาก “ตาชั่ง” ยังคงเอียงเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ
วันหนึ่ง เราก็จะตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเอง
เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ความอึดอัด
และคำถามในใจว่า “ตัวฉันที่แท้จริงหายไปไหน?”
.
มันจะกลายเป็นวันที่เรารู้สึกราวกับกำลังตกนรกทั้งเป็นได้เลยครับ
.
ข่าวดีก็คือเราสามารถป้องกันตัวเอง
ไม่ให้ถล้ำลึกลงไปอยู่ในขุมนรกนั้นได้
แต่เราจะต้องทำสิ่งที่หลายคนรู้สึกไม่สบายใจที่จะทำ
.
สิ่งนั้นคือการเลิกตามใจคนอื่นตลอดเวลา
.
ผมไม่ได้กำลังเสนอให้เราเลิกตามใจ
คนอื่นในทุกๆเรื่องทันทีนะครับ แต่ผมกำลังเสนอ
ให้เราเริ่มต้นด้วยการเลือกเรื่องเล็กๆมา 1 เรื่อง
และตั้งใจหยุดตามใจในเรื่องนั้นก่อน
(เอาเรื่องที่การหยุดตามใจของเรา
จะไม่กระตุ้น reaction ที่รุนแรงจากอีกฝ่ายมากนัก)
.
ต่อให้เรื่องดังกล่าวจะเป็นเรื่องที่เล็ก
แต่สำหรับคนที่คุ้นชินกับการตามใจคนอื่นมาตลอด
ช่วงแรกของการตั้งใจหยุดตามใจคนอื่น 1 เรื่องนี้
จะไม่ใช่ช่วงเวลาที่ง่ายเลยครับ
.
แต่ “ไม่ง่าย” ไม่ได้หมายความว่า “เป็นไปไม่ได้”
.
เมื่อเราเริ่ม “คล่อง” กับการ
หยุดตามใจใน 1 เรื่องเล็กๆนั้นแล้ว
ต่อไป ผมขอเสนอให้เราหยิบอีกหนึ่งเรื่องเล็กๆ
และตั้งใจหยุดตามใจในเรื่องนั้นต่อ
.
และเมื่อเราเริ่ม “คล่อง” กับการ
หยุดตามใจในเรื่องดังกล่าว
ผมก็ขอเสนอให้เราหยิบอีกหนึ่งเรื่องเล็กๆ
และตั้งใจหยุดตามใจในเรื่องนั้นต่อไปอีก!
.
การทำเช่นนี้จะช่วยให้ “ตาชั่ง”
(ที่เคยเอียงมากๆในอดีต)
ค่อยๆกลับมาสมดุลมากขึ้น
.
เมื่อไหร่ก็ตามที่เรารู้สึกพอใจกับ “ตาชั่ง” ดังกล่าว
(ต่อให้ “ตาชั่ง” นั้นจะไม่ได้สมดุลเป๊ะๆก็ตาม)
นั่นคือสัญญาณว่าเราไม่จำเป็น
ต้องหยุดตามใจคนอื่นเพิ่มไปมากกว่านี้แล้ว
.
ผมขอเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้คุณผู้อ่าน
เริ่มต้นเดินทางมาสู่จุดที่คุณผู้อ่านพอใจ
กับ “ตาชั่ง” ของตัวเองได้ในท้ายที่สุดนะครับ!
อ้างอิง
https://doi.org/10.1002/pchj.70016
https://doi.org/10.3390/bs14010077
https://psycnet.apa.org/doi/10.1017/jrr.2017.17
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-13 03:26:27 UTC

https://image.nostr.build/b18e4cec95c3c0f72b3b3b37ff546a1a220e376b071a29ae730a8042df8bcb46.jpg
“อย่าคิดมากเลย”
“มองแง่บวกดูสิ”
“ช่างมันเถอะ”
.
นี่คือตัวอย่างคำพูดที่หลายคนใช้
เมื่อคนใกล้ตัวพวกเขากำลังทุกข์ใจ
.
มันเป็นคำพูดที่แฝงไปด้วยความหวังดีนะครับ
.
แต่สำหรับคนที่กำลังทุกข์ใจอยู่นั้น
นี่อาจจะไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาต้องการมากที่สุด ณ วินาทีนี้
.
สิ่งที่พวกเขาต้องการมากกว่า ณ ตอนนี้คือ…
.
…การมีคนที่ “มองเห็น” ความเจ็บปวดของพวกเขา
…การไม่ถูกตัดสินว่าพวกเขา “อ่อนแอ” เพียงเพราะพวกเขากำลังทุกข์ใจ
…การไม่ต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดดังกล่าว “คนเดียว”
.
ฉะนั้น
แทนที่เราจะให้คำแนะนำหรือ
พูดกระตุ้นให้พวกเขารู้สึกดีขึ้น
สิ่งที่เป็นประโยชน์มากกว่าคือ…
.
…การนั่งอยู่เป็นเพื่อนข้างๆพวกเขา
…การสื่อสารให้พวกเขารับรู้ว่า
เราเข้าใจและยอมรับสิ่งที่พวกเขากำลังรู้สึกอยู่
…การใช้คำถามเปิดช่องให้พวกเขาบอกเราว่า
อะไรคือสิ่งที่พวกเขาอยากให้เราทำให้พวกเขาในตอนนี้บ้าง
.
ทั้งหมดนี้อาจจะไม่สามารถช่วยปัดเป่า
ความทุกข์ในใจพวกเขาให้หายไปได้หรอกนะครับ
.
แต่มันจะช่วยให้พวกเขารับมือกับ
ความทุกข์ใจของพวกเขาได้ดีขึ้นอย่างชัดเจนเลยครับ
อ้างอิง
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/h0045357
https://psycnet.apa.org/record/1991-98405-000
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0033-2909.101.1.91
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-10 01:04:35 UTC

https://image.nostr.build/bb21684c8de42c03ffad474c8b4e2e951b7d4a55d0664fa443bf3a6a9daf7960.jpg
หลายคนบอกผมว่า
หากพวกเขาแก่ตัวไป
พวกเขารับได้หากตัวเอง
จะไม่สามารถยกของหนักๆ
หรือไม่สามารถเดินเหินได้
คล่องแคล่วเหมือนตอนหนุ่มสาว
.
แต่พวกเขาจะรับไม่ได้สุดๆ
หากสมองของพวกเขาไม่ได้
sharp เหมือนกับตอนหนุ่มสาว
.
วันนี้ผมจึงอยากจะนำเสนอแนวทาง
ที่เรียบง่าย (แต่ได้ผล) ในการรักษา
ความแหลมคมของสมองเราดังนี้ครับ
.
.
.
# 1 ถ้าสมองเราคือเครื่องยนต์ อาหารที่เราทานก็คือน้ำมัน
.
ถ้าเราทานอาหารที่ “คุณภาพต่ำ”
มันก็เหมือนกับเราเติม
น้ำมัน “คุณภาพต่ำ” เข้าไปในเครื่องยนต์
ส่งผลให้เครื่องยนต์สึกหรอได้ง่ายขึ้น
.
ฉะนั้น เราควรจำกัดการทานน้ำตาล อาหารทอด
รวมถึงอาหารแปรรูปให้น้อยที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ครับ
.
# 2 อย่าลืมออกกำลังกาย
.
เวลาที่เราออกกำลังกาย
หัวใจเราจะสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงสมองมากขึ้น
oxygen และสารอาหารจะไหลเข้าสู่เซลล์สมองมากขึ้น
.
และที่สำคัญก็คือ เราไม่จำเป็นใช้เวลา
ออกกำลังกายเยอะด้วยครับ เพียงแค่
การออกกำลังกายครั้งละ 20 นาที
สัปดาห์ละ 3 ครั้งก็ช่วยสร้าง
ความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดแล้วครับ
.
# 3 หมั่นเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ
.
ยกตัวอย่างเช่น
การเรียนรู้ภาษาใหม่
การเล่นเครื่องดนตรีชนิดใหม่
หรือแม้กระทั่งการเล่นเกมใหม่ๆ
เป็นต้น
.
เพราะเวลาที่เราเจอกับสิ่งใหม่ๆ
สมองเราก็จะทำงานหนักกว่าปกติ
มันจึงให้ผลลัพธ์คล้ายๆกับการ “ออกกำลังสมอง”
และทำให้สมองแข็งแรงขึ้นนั่นเอง
.
# 4 อย่าใช้ชีวิตเป็น “หมาป่าเดียวดาย”
.
เราไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่มีเพื่อนเยอะก็จริง
แต่ชีวิตเรามีควรที่จะมีเพื่อนที่เราใช้เวลา
พูดคุยและมีปฏิสัมพันธ์ด้วยเป็นระยะๆ
.
มันจะช่วยให้สมองเรา active ได้ดีเลยทีเดียวครับ
.
.
.
ผมหวังว่าสิ่งที่ผมได้นำเสนอในวันนี้
จะเป็นประโยชน์กับทุกๆคน (ในทุกช่วงวัย)
ที่ต้องการรักษาสมองตัวเองให้ sharp ตลอดชีวิตนะครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1001/jama.2025.12923
https://doi.org/10.1056/nejmoa2302368
https://doi.org/10.1016/j.jalz.2015.04.011
https://doi.org/10.1001/jamainternmed.2015.1668
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-09 04:00:13 UTC

https://image.nostr.build/436d6b8e1b5a1bebcedcb6635d9a1f62aa93cedec23ad9651a5eedfc1960909f.jpg
ตอนที่ผมยังเป็นนักเรียน
ผมโตมาในยุคที่ไม่มี tablet
.
นั่นหมายความว่า
เวลาที่ผมฟัง lecture อาจารย์
หรือทบทวนเนื้อหาบทเรียนก่อนสอบ
การจด note ของผมจะเป็นการใช้มือ
เขียนตัวอักษรทีละตัวลงบนกระดาษ
.
หรือเวลาที่ผมจะต้องเขียนเรียงความ
ผมก็ต้องร่าง outline ด้วยการ
ใช้ปากกาเขียนลงในกระดาษเช่นกัน
.
ทุกวันนี้ ผมสังเกตเห็นว่า
นักเรียนหลายคนไม่ได้ทำแบบนั้นแล้ว
.
เพราะพวกเขาจะจด note หรือร่าง outline
ด้วยการพิมพ์มันลงใน tablet หรือ laptop แทน
.
ซึ่งแน่นอนครับว่า การพิมพ์มันคือวิธีที่รวดเร็วกว่าอย่างชัดเจน
.
แต่ในกรณีที่เราไม่ได้จำเป็นต้องใช้ความเร็ว
ในกรณีที่เราเน้นเรื่องของความเข้าใจ
หรือความคิดสร้างสรรค์เป็นหลักนั้น
ผมอยากเชียร์ให้เราหยุดพิมพ์และหันมาเขียนดีกว่าครับ
.
เพราะเวลาที่เราพิมพ์
มันเป็นแค่การเอานิ้วกดลงไปที่ปุ่มๆหนึ่ง
แต่เวลาที่เราเขียน
มันคือการที่เราเอาดินสอหรือปากกา
ลากเส้นโค้งงอตามตัวอักษรต่างๆ
.
การเขียนจึงกระตุ้นการทำงานของสมองได้มากกว่าการพิมพ์
.
และเนื่องจากสมองเราได้รับการกระตุ้นมากกว่า
เราจึง “หัวแล่น” มากกว่า ส่งผลให้เรามีแนวโน้ม
ที่จะเรียนรู้หรือปิ๊งไอเดียใหม่ๆได้ง่ายขึ้นตามลำดับ
.
ฉะนั้น
ไม่ว่าเราจะเป็นนักเรียน นิสิตนักศึกษา หรือคนวัยทำงาน
เมื่อไหร่ก็ตามที่เราต้องการความเร็วเป็นหลัก
การพิมพ์จะสามารถตอบโจทย์ได้ดี
แต่เมื่อไหร่ที่เราอยากจะเน้นการเรียนรู้หรือความคิดสร้างสรรค์เป็นหลัก
เราน่าจะลองเปลี่ยนมาเขียนแทนครับ
อ้างอิง
https://doi.org/10.1016/j.cortex.2013.05.011
https://doi.org/10.3390/brainsci12121724
https://doi.org/10.3390/life15030345
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-08 02:30:59 UTC

https://image.nostr.build/1afb65bb7539b7201ade3103620e9ed5dda86adedb64c5920e859c89abf30430.jpg
มีคนเคยบอกผมว่า
ตั้งแต่เขาเลี้ยงน้องหมา
ชีวิตเขาก็มีความสุขมากขึ้น
.
คนที่ไม่ได้เลี้ยงสุนัข (หรือมีสัตว์เลี้ยง)
อาจมองว่านี่เป็นการ “คิดไปเอง”
.
อย่างไรก็ตาม การศึกษาล่าสุดพบว่า
การเลี้ยงสุนัขสามารถส่งผลทางบวกต่อสุขภาพจิตของเราได้
.
เพราะอะไรน่ะหรือ?
.
# 1
การเป็นเจ้าของสุนัขทำให้ชีวิตเรามี routine มากขึ้น
(เช่น มีเวลาให้อาหาร เวลาพาไปเดินเล่น)
ส่งผลให้เรารู้สึกว่าชีวิตแต่ละวันมีความมั่นคงแน่นอนมากขึ้นตามไปด้วย
.
# 2
เพียงแค่ได้มีเวลาเอามือลูบตัวน้องหมา
มันก็ช่วยให้ลมหายใจและหัวใจเราเต้นช้าลง
แถมยังทำให้ฮอร์โมนความเครียดลดลงอีกด้วย
.
# 3
ไม่ว่าเราจะหงุดหงิด ล้มเหลว หรืออะไรก็ตามแต่
น้องหมาจะยังคงนั่งอยู่ข้างๆเราด้วยความภักดีเสมอ
.
# 4
การเป็นเจ้าของสุนัขช่วยให้เรา connect กับคนอื่น
(ที่เลี้ยงน้องหมาเหมือนกัน) ได้ง่ายขึ้น
ส่งผลให้เรา make friends ได้ง่ายขึ้นตามไปด้วย
.
# 5
การเลี้ยงน้องหมาทำให้ชีวิตเรามีความหมายมากขึ้น
เพราะเราไม่ได้มีชีวิตเพื่อตัวเองอย่างเดียวอีกต่อไป
เรากำลังมีชีวิตเพื่อดูแลอีกหนึ่งชีวิตด้วย
.
แล้วคุณผู้อ่านล่ะครับ?
.
ประสบการณ์การเลี้ยงน้องหมาของคุณผู้อ่าน
สอดคล้องกับสิ่งที่ผมได้นำเสนอไว้ข้างต้น
มากน้อยแค่ไหนหรือครับ?
.
คุณผู้อ่านสามารถแชร์มาได้ที่ช่อง comment ด้านล่างได้เลยนะครับ!
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-07 01:50:07 UTC

https://image.nostr.build/49f4533c9885e4a138a0c75df62dea3bb93d31e8d720d1c000dd9dcdc8a3e475.jpg
คุณกำลังอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนหรือเปล่าครับ?
.
คุณใช้เวลาอยู่กับ “คนพิเศษ” คนนี้
ราวกับว่าเขาเป็นแฟนของคุณมาเป็นปี
.
คุณไปกินข้าวด้วยกัน ไปดูหนังด้วยกัน มีเซ็กส์กัน
.
แต่ในขณะเดียวกัน คุณก็ไม่สามารถเรียกเขา
ได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่านี่คือแฟนของคุณ
.
และที่สำคัญก็คือ
คุณไม่ได้ต้องการความสัมพันธ์
แบบ friends with benefits
.
คุณต้องการความสัมพันธ์แบบแฟน
.
แต่คุณกลับโอเคกับความสัมพันธ์ ณ ปัจจุบันที่ไม่ชัดเจนนี้
.
เพราะอะไร?
.
ต่อไปนี้คือ 2 เหตุผลที่พบได้บ่อยๆครับ
.
# 1
คุณอาจจะลงทุนเวลาและพลังงานชีวิตกับความสัมพันธ์นี้มาเยอะ
คุณเสียดายเวลาและพลังงานที่ได้ลงทุนไป
คุณเลยเลือกที่จะไม่หันหลังให้กับความสัมพันธ์นี้
.
# 2
แม้ความสัมพันธ์นี้จะไม่ได้เป็นอย่างที่คุณต้องการ
แต่มันก็มีช่วงเวลาดีๆในความสัมพันธ์มากพอ
ที่จะทำให้คุณตัดสินใจว่า “โอเค ฉันอยู่ต่อก็แล้วกัน”
.
แต่เหตุผลเหล่านี้มันคุ้มค่ากับหัวใจของคุณหรือเปล่า?
.
คุณมองว่าตัวคุณเองคู่ควรกับความสัมพันธ์แบบนี้จริงๆหรือ?
.
ถ้าคำตอบของคุณคือ “ไม่ใช่”
ผมก็อยากจะขอเชิญชวน
ให้คุณก้าวออกมาดีกว่าครับ
.
อ้างอิง
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/21339829/
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0022-3514.45.1.101
https://psycnet.apa.org/doi/10.1016/0022-1031(80)90007-4
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-06 03:22:57 UTC

https://image.nostr.build/8f60c451bd56a41ed460270dda439472953e67c653ae3c3c429de7b185d8c782.jpg
ความยากอย่างหนึ่งของการใช้ dating app
คือการคัดกรองว่าคำอธิบาย profile
ของแต่ละคนเป็นความจริงมากน้อยแค่ไหน
.
เพราะเวลาหลายคนเขียน profile ตัวเอง
พวกเขาก็จะมีการโกหก
(หรือถ้าในกรณีที่น่าเกลียดน้อยหน่อย
พวกเขาก็จะมีการกล่าวอ้างเกินจริง)
.
ซึ่งมันเป็นการตัดสินใจที่เข้าใจได้นะครับ
เพราะเวลาที่เรานำเสนอตัวเองบน dating app
เราย่อมอยากดูดีให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
.
แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้จริงๆครับว่า
การทำเช่นนี้สร้างปัญหาให้กับ
ผู้ใช้ dating app จำนวนไม่น้อย
.
เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่พวกเขาอ่าน profile ของคนๆหนึ่ง
พวกเขาก็จะเกิดคำถามขึ้นมาในใจว่า
“สิ่งที่ฉันกำลังอ่านนี้คือความจริงหรือคำโกหกบิดเบือนกันแน่?”
.
มันเป็นคำถามที่ชวนสับสนและตอบยากจริงๆครับ
.
แต่ในเบื้องต้น หาก profile ของคนๆหนึ่ง
มีลักษณะดังต่อไปนี้ มันอาจเป็นสัญญาณว่า
เจ้าของ profile กำลังโกหกหรือบิดเบือนความจริงอยู่ครับ
.
# 1
ใช้คำที่คลุมเครือในการอธิบายตัวเอง
ยกตัวอย่างเช่น
เจ้าของ profile บอกว่า
ตัวเองเป็นคนตัวค่อนข้างสูง
แต่ไม่ได้บอกว่าสูงกี่เซนติเมตร
เป็นต้น
.
# 2
ใช้คำที่ “ฟังแล้วใครๆก็ต้องชอบ” ใน profile
ยกตัวอย่างเช่น
อธิบายว่าตัวเองมี growth mindset
เป็นต้น
.
# 3
มีความย้อนแย้งปรากฎให้เห็น
ยกตัวอย่างเช่น
บอกว่าตัวเองชอบการ์ตูนญี่ปุ่นใน profile
แต่พอคุยเรื่องตัวละครหลักใน One Piece
เจ้าตัวกลับ “ไปไม่เป็น”
เป็นต้น
.
# 4
มีความพยายามในการ “ขายตัวเอง”
ด้วยการบอกว่าตัวเองดีอย่างนู้นอย่างนี้ซ้ำๆบ่อยๆ
.
ทั้ง 4 ข้อนี้อาจจะไม่ได้ทำให้เรา “จับโกหก”
ได้แม่นยำแบบ 100% ก็จริง แต่มันจะช่วยให้เรา
เข้าใจคนที่เรากำลังคุยด้วยมากขึ้นว่า
เขากำลังนำเสนอตัวตนแบบไหนให้เราเห็นใน dating app นี้ครับ
.
อ้างอิง
https://psycnet.apa.org/doi/10.1177/0146167208318067
https://doi.org/10.1111/j.1083-6101.2006.00020.x
https://psycnet.apa.org/doi/10.1093/joc/jqy019
https://doi.org/10.1108/INTR-03-2019-0095
https://psycnet.apa.org/doi/10.1177/0093650209356437
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-05 01:43:49 UTC

https://image.nostr.build/af36e389fa801bdf8a7c29ef3789b113e7aa9abb9fd8c08e0ef68164dd753f9a.jpg
คุณผู้อ่านคุ้นเคยกับความรัก
ของ perfectionist ไหมครับ?
.
มันคือความรักที่เต็มไปด้วย
คำถามในใจเต็มไปหมด
.
คำถามเช่น…
.
“เขารู้สึกผิดหวังกับฉันไหมนะ?”
“สิ่งที่ฉันพูดไปเมื่อกี้มันดีหรือเปล่า?”
“ฉันทำแบบนี้มันโอเคใช่ไหม?”
.
มันคือความรักที่เจ้าตัวพยายาม
เป็นแฟนที่สมบูรณ์แบบและไร้ที่ติ
ในทุกๆคำพูดและการกระทำ
.
ชาว perfectionist เชื่อว่า
หากเขาทำทุกอย่างได้ “ถูกต้อง”
ความรักของเขาก็จะปลอดภัย
.
ปัญหาก็คือ ความเชื่อนี้จะทำให้
ชาว perfectionist รู้สึกเหงาอยู่ในใจครับ
.
เพราะยิ่งเขาพยายามที่จะ “เป๊ะ” มากเท่าไหร่
แฟนก็ยิ่งรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาน้อยลงเท่านั้น
.
อันที่จริง
มันอาจส่งผลให้ชาว perfectionist
เกิดอีกหนึ่งคำถามขึ้นมาในใจด้วยครับ
.
คำถามนั้นก็คือ…
.
“ตกลงแล้ว แฟนรักฉันจริงๆ
หรือรักตัวตนอันสมบูรณ์แบบ
ที่ฉันพยายามแสดงออกกันแน่?”
.
ฉะนั้น
หากชาว perfectionist ต้องการความรักที่แท้จริง
เขาก็ต้องมีความกล้าที่จะเป็นตัวของตัวเองกับแฟน
(แม้ตัวตนดังกล่าวจะเต็มไปด้วยข้อบกพร่อง ความกลัว และความยุ่งเหยิงก็ตาม)
.
แน่นอนครับว่า ความกล้านั้นอาจไม่ได้
นำมาสู่ผลลัพธ์ที่สวยงามเหมือนตอนจบเทพนิยายเสมอไป
.
บางครั้ง
พอแฟนที่เรากำลังคบอยู่ ณ ปัจจุบัน
ได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของเรา
แฟนก็อาจจะตัดสินใจเลิกกับเรา
ส่งผลให้เรารู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสได้
.
ประสบการณ์เช่นนี้อาจทำให้
ชาว perfectionist มองว่าตัวเองคิดผิด
(ที่เปิดเผยด้านที่ไม่ perfect ของตัวเองให้แฟนรับรู้)
.
แต่การอยู่ในความสัมพันธ์
ที่แฟนรู้จักเพียงแค่เสี้ยวเดียวของเรา
(แทนที่จะรู้จักทั้งหมดของเรา)
คือทางเลือกที่ดีกว่าจริงๆหรือ?
.
แน่ใจหรือว่าการอยู่ในความรัก
ที่ปฏิเสธตัวตนของเรา
มันเจ็บปวดน้อยกว่าการอยู่เป็นโสด?
.
หากชาว perfectionist สามารถ
ตอบคำถามเหล่านี้ได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า “ใช่”
เขาก็คงเลือกที่จะเก็บซ่อนตัวตนที่ “ขี้เหร่” ของตัวเองต่อไป
.
แต่ถ้าชาว perfectionist ไม่สามารถ
ตอบคำถามเหล่านี้ได้อย่างชัดเจนว่า “ใช่”
มันอาจจะเป็นสัญญาณว่า
การกล้าที่จะเปิดเผยตัวตนของตัวเองทั้งหมด
คือทางเลือกที่ตอบโจทย์มากกว่า…ก็เป็นได้ครับ
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1177/1066480704267279
https://doi.org/10.1007/s12144-001-1013-4
https://doi.org/10.1016/j.paid.2012.04.002
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/37159636/
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-04 03:38:34 UTC

https://image.nostr.build/81e626b34b8e099ae15e6197dc030dd3b9fc9a4653b789801337ee5de0a55d80.jpg
เพื่อนที่ดีคือเพื่อนที่ทั้ง give และ take
(ไม่ใช่ take อย่างเดียว)
.
ผมเชื่อว่าทุกคนคงจะเห็นด้วยกับประโยคข้างต้น
.
แต่เราจะรู้ (ในทางปฏิบัติ) ได้ยังไงว่า
เพื่อนเราไม่ได้ take อย่างเดียว?
.
ต่อไปนี้คือตัวอย่างของการ take
อย่างเดียวที่พบเจอได้บ่อยๆครับ
.
(ผมเชื่อว่าคุณผู้อ่านหลายคนคงจะ
คุ้นเคยกับตัวอย่างต่อไปนี้อยู่เหมือนกันครับ)
.
# 1
เพื่อนเป็นฝ่ายติดต่อมาหาเรา
ก็ต่อเมื่อเพื่อนต้องการความช่วยเหลือ
(เช่น ยืมเงิน ขอคำปรึกษา) จากเราเท่านั้น
ถ้าเพื่อนไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือ
ก็จะมีแต่เราที่เป็นฝ่ายติดต่อไปก่อนเสมอ
.
# 2
เวลาที่เพื่อนคุยกับเรา บทสนทนาที่เกิดขึ้น
จะกลายเป็นเวทีให้เพื่อนระบายอารมณ์ประจำ
แต่เมื่อไหร่ที่เราอยากแชร์ความรู้สึกของเราบ้าง
เพื่อนก็ดูไม่พร้อมที่จะรับฟังแม้แต่ครั้งเดียว
.
# 3
ไม่ว่าเรากำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่
เพื่อนก็จะดึงบทสนทนาให้กลับมาที่
ประสบการณ์หรือความรู้สึกของตัวเพื่อนเสมอ
.
หากเราพบว่าเพื่อนเราเป็นแบบนี้
และถ้าเราเคยคุยกับเพื่อนแล้วว่าเราไม่โอเคกับจุดนี้
แต่เพื่อนก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงล่ะก็
นี่อาจเป็นสัญญาณให้เราทิ้งระยะห่างกับเพื่อนคนนี้มากขึ้น…ก็เป็นได้ครับ
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.4992/jjpsy.67.33
https://doi.org/10.1080/00224549709595483
https://doi.org/10.1111/jora.12501
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-03 00:53:25 UTC

https://image.nostr.build/f15ae87d88feee11dfc81656cb705e36fd29773d254fe75345dfcb898694793d.jpg
ตอนที่ผมยังเป็นนักเรียน
ผมเคยอ่านหนังสืออยู่หน้าหนึ่ง
.
ผมอ่านหน้านั้นซ้ำๆติดกัน 3-4 รอบ
แต่เนื้อหาของหน้านั้นกลับไม่เข้าหัวผมเลยแม้แต่นิดเดียว!
.
ทำไมมันถึงเป็นแบบนั้น?
.
สาเหตุข้อหนึ่งก็คือ
วิธีการเรียนรู้ของผมในตอนนั้น
มันเป็นวิธีการเรียนรู้ที่ไม่เอื้อ
ต่อการทำงานของสมองเท่าไหร่นัก
.
ถ้าผมย้อนเวลากลับไปได้
ต่อไปนี้คือสิ่งที่ผมจะทำครับ
.
# 1
ผมจะขยับร่างกายเล็กๆน้อยๆก่อนอ่านหนังสือ
(เช่น เดินเล่นสักนิด ยืดเหยียดแขนขาสักหน่อย)
.
# 2
ผมจะไม่อ่านหนังสือครั้งละ 2-3 ชั่วโมง
ผมจะอ่านหนังสือ 20-30 นาที พักสัก 5-10 นาที
และกลับมาอ่านหนังสือต่ออีก 20-30 นาทีแทน
.
# 3
ผมจะเก็บเนื้อหาที่สำคัญที่สุดมาอ่านทวนก่อนเข้านอน
.
# 4
ผมจะไม่เพียงแค่หยิบหนังสือมาอ่านในใจอย่างเดียว
แต่ผมจะทั้งอ่านในใจ ทั้งอ่านออกเสียง ทั้งเขียน ทั้งวาดผสมกันไป
.
# 5
ผมจะไม่อ่านหนังสือแต่ละบทซ้ำๆกันหลายรอบ
แต่ทุกครั้งที่ผมอ่านหนังสือจบแต่ละบท
ผมจะเขียนสรุปเนื้อหาสำคัญของบทนั้น
พักผ่อนสักระยะหนึ่ง และทดสอบตัวเองว่า
จดจำและเข้าใจเนื้อหาในบทนั้นมากแค่ไหน
ถ้าผลการทดสอบออกมาดี ผมก็จะขยับไปที่บทต่อไป
แต่ถ้าผลการทดสอบยังออกมาไม่ดี ผมก็จะอ่านบทนั้นซ้ำ
ตามด้วยการเขียนสรุปเนื้อหาสำคัญของบทนั้น
พักผ่อนสักระยะ และทดสอบตัวเองอีกรอบ
.
ทั้งหมดนี้จะช่วยให้สมองของผมเรียนรู้ได้ง่ายขึ้นเยอะครับ
.
อ้างอิง
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/25206041/
https://doi.org/10.1111/j.1467-9280.2006.01693.x
https://psycnet.apa.org/doi/10.1017/CBO9781139164603
#จิตวิทยา #siamstr

2025-11-02 00:38:05 UTC

https://image.nostr.build/54a73cd5b5ec085fe205aec912262201ca90083201014b885123e6e0b9cd1d42.jpg
หลายคนรู้สึกผิดเวลาที่พวกเขาพักผ่อน
.
เพราะพวกเขามองว่า
เวลาที่พวกเขาใช้พักผ่อนนั้น
ควรถูกนำเอาไปใช้ทำอย่างอื่น
ที่ “เป็นประโยชน์” มากกว่า
.
พวกเขาจะยิ่งรู้สึกผิดเป็นพิเศษ
หากพวกเขาเป็นคนที่แคร์คนอื่นเป็นอย่างมาก
.
เพราะพวกเขาจะมองว่าช่วงเวลาพักผ่อนนั้น
มันคือช่วงเวลาที่พวกเขาเอาไปช่วยเหลือคนอื่นได้
.
มันทำให้การพักผ่อนของพวกเขา
ดูเป็นการกระทำที่ “เห็นแก่ตัว” ขึ้นมาทันที
.
แต่ในความเป็นจริงแล้ว
แม้กระทั่งรถยนต์ก็ยังต้องมีเวลา
แวะเติมน้ำมัน แวะเข้าศูนย์เป็นระยะๆ
.
การตัดสินใจเอารถยนต์ไปแวะเข้า
ศูนย์หรือปั้มน้ำมันไม่ใช่สิ่งที่ “เห็นแก่ตัว”
แต่มันเป็นสิ่งที่ “จำเป็น” ต่อการที่รถยนต์
จะทำหน้าที่พาผู้คนและสิ่งของไปส่ง
ตามที่ต่างๆได้อย่างมีประสิทธิภาพ
.
การพักผ่อนของคนเราก็เช่นเดียวครับ
.
มันไม่ใช่การตัดสินใจที่ “เห็นแก่ตัว”
แต่มันคือสิ่งที่เรา “จำเป็น” ต้องทำ
หากเราต้องการให้ตัวเองช่วยเหลือคนอื่นได้ยาวๆครับ
.
อ้างอิง
https://www.researchgate.net/publication/245720535_Compassion_fatigue_as_secondary_traumatic_stress_disorder_An_overview
https://psycnet.apa.org/record/1997-36453-000
https://psycnet.apa.org/record/1998-06505-001
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-31 00:48:33 UTC

https://image.nostr.build/d2ad3aa82b6a3127b9edf2b9399caf92857ed66e9630e0d1a19ebfaaff44d723.jpg
พวกเราคงจะคุ้นเคยกับ
เรื่องราวของหลายคน
ที่ตัดสินใจ drop out
จากมหาวิทยาลัย
เพื่อมาทำธุรกิจของตัวเอง
.
ไม่ว่าจะเป็น Bill Gates (Microsoft)
Steve Jobs (Apple)
หรือ Mark Zuckerberg (Facebook)
.
คำถามคือ…นี่เป็นการตัดสินใจที่ดีหรือไม่?
.
หลายคนจะตอบอย่างไม่ลังเลเลยครับว่า “ดี”
เพราะธุรกิจของบุคคลในข้างต้น
คือธุรกิจที่ประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงระดับโลก
.
แต่ถ้าธุรกิจของพวกเขาไม่ประสบความสำเร็จล่ะ?
.
หลายคนก็จะตอบทันทีว่า ในกรณีแบบนี้
การตัดสินใจ drop out นั้นคือการตัดสินใจที่ไม่ดี
.
พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ หลายคนใช้ “ผลลัพธ์”
เป็นตัวประเมินคุณภาพของการตัดสินใจ
.
แต่ในความเป็นจริงแล้ว
การตัดสินใจที่ดีไม่ได้นำมาสู่
“ผลลัพธ์” ที่ดีเสมอไป
.
และเช่นเดียวกัน การตัดสินใจที่แย่
ก็ไม่ได้นำมาสู่ “ผลลัพธ์” ที่แย่เสมอไปด้วย
.
เราลองนึกถึงเรื่องราวของคนที่ลาออกจากงาน
เอาเงินก้อนทั้งหมดที่มีไปซื้อหวย และเกิดถูกหวยก็ได้ครับ
.
ผมเชื่อว่าพวกเราทุกคน
น่าจะเห็นตรงกันว่า
นี่คือการตัดสินใจที่แย่มากๆ
.
แต่การตัดสินใจที่แย่นี้กลับทำให้
เจ้าตัวกลายเป็นเศรษฐีเงินล้านไปเรียบร้อย!
.
หรืออีกหนึ่งตัวอย่างที่เห็นได้ชัดก็คือ
การที่เราตัดสินใจที่จะคบกับแฟนเก่าของเรา
.
สุดท้ายแล้ว
แม้แฟนเก่ากับเราจะไม่สามารถไปด้วยกันได้
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า
เราตัดสินใจผิดที่คบกับแฟนเก่าของเราเสมอไป
.
ผมมองว่า หากเราตัดสินใจ
ด้วยข้อมูลทั้งหมดที่เรามี ณ เวลานั้น
และเราได้พิจารณาไตร่ตรองดีแล้ว
(ไม่ได้ตัดสินใจแบบหุนหันผันแล่น)
ต่อให้ “ผลลัพธ์” จะออกมาดีหรือไม่ดี
ผมก็นับว่านั่นคือการตัดสินใจที่ดีแล้วแหละครับ
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1007/s11238-020-09773-1
https://doi.org/10.1177/0956797619828724
https://doi.org/10.1037//0022-3514.54.4.569
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-30 00:55:27 UTC

https://image.nostr.build/094f6ea5ed2ee53cf88dfd3488193ac6ad8f4a14222f97729bcceacabcc224e6.jpg
เคยไหมครับ?
.
เราพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้น
แต่เสียงในหัวกลับคอยบอกว่า…
.
“ฉันเปลี่ยนไม่ได้หรอก”
“มันยากเกินไป มันสายเกินไป”
“พยายามไปเดี๋ยวก็ล้มเหลวอีกอยู่ดี”
ฯลฯ
.
สิ่งหนึ่งที่ทำให้เสียงเหล่านี้มีพลังก็คือ
มันมีความจริงที่แอบซ่อนอยู่ในนั้น
.
แต่มันเป็นความจริงที่ถูกหยิบมาบิดเบือน
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
เวลาที่เสียงในหัวเราบอกว่า
“พยายามไปเดี๋ยวก็ล้มเหลวอีกอยู่ดี”
.
ความจริงที่แอบซ่อนอยู่ก็คือ
ในอดีตที่ผ่านมา เราได้เคย
พยายามและล้มเหลวมาแล้ว
.
เสียงในหัวเราหยิบเอาความจริงข้อนี้
มาบิดเบือนจนกลายเป็นคำตัดสินที่ฟังดูเด็ดขาดว่า…
.
เนื่องจากเราเคยพยายาม
และล้มเหลวมาก่อนในอดีต
การพยายามครั้งต่อไป
ก็จะต้องจบลงด้วยความล้มเหลวแน่นอน
.
เป็นต้น
.
ฉะนั้น กุญแจสำคัญในการรับมือ
กับเสียงในหัวเหล่านี้คือการไม่ปล่อย
ให้ตัวเอง “ไหลตามน้ำ” ไปกับความจริงที่บิดเบือน
.
เราจะต้อง “ยืนหยัด” ให้มั่นคง
ว่าความจริง (จริงๆ) คืออะไรกันแน่
.
และอาศัยความจริง (ที่ไม่บิดเบือน)
มาใช้รับมือกับเสียงในหัวเหล่านั้น
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
เวลาที่เสียงในหัวบอกเราว่า
“พยายามไปเดี๋ยวก็ล้มเหลวอีกอยู่ดี”
.
สิ่งหนึ่งที่เราสามารถทำได้
คือการต่อสู้กับเสียงดังกล่าวว่า
.
“ใช่ ที่ผ่านมา ฉันเคยพยายามและก็ล้มเหลวมาแล้วหลายรอบ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าความพยายามครั้งนี้จะล้มเหลวเหมือนเก่า มันอาจจะสำเร็จก็ได้ หรือถ้ามันจะล้มเหลวอีก อย่างน้อย ฉันก็ได้ก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว แทนที่จะยืนอยู่ที่เดิมและยกธงขาวยอมแพ้ตั้งแต่แรก”
.
เป็นต้น
.
ผมหวังว่าสิ่งที่ผมได้หยิบมานำเสนอในวันนี้
จะเป็นประโยชน์กับทุกๆคนที่กำลังเผชิญหน้า
กับเสียงในหัวที่ขัดขวางไม่ให้ตัวเองกลายเป็นคนที่ดีขึ้นนะครับ
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1111/jopy.12005
https://psycnet.apa.org/record/1999-02577-000
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-29 02:28:24 UTC

https://image.nostr.build/c56315fbf389d93c889d208644e2933be2281d90a17718b9c0a431565ac12012.jpg
เวลาที่เราพูดถึง self-care
หลายคนจะนึกถึงการปรนเปรอตัวเองในรูปแบบต่างๆ
.
ยกตัวอย่างเช่น
การดูซีรี่ย์แบบมาราธอนข้ามคืน
การทานขนมตามใจปากแบบจัดเต็ม
เป็นต้น
.
ผมมองว่าการปรนเปรอตัวเองเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่ “ผิด” นะครับ
.
แต่ถ้าเราปรนเปรอตัวเองแบบนี้บ่อยๆ
เราจะไม่สามารถเรียกสิ่งนี้ว่า self-care ได้
.
เพราะเมื่อเราพูดถึง self
มันไม่ใช่แค่ตัวเราในวันนี้
แต่ยังรวมถึงตัวเราในวันพรุ่งนี้ด้วย
.
ฉะนั้น เวลาที่เราปรนเปรอตัวเองถี่ๆ
นั่นคือการที่เรากำลังตอบโจทย์ self ในปัจจุบัน
โดยที่เรากำลังละเลย self ในอนาคต
.
มันไม่ต่างอะไรกับการให้รางวัลตัวเองในวันนี้
พร้อมๆกับส่งบิลเก็บเงินตัวเราในวันหน้า
.
self-care ที่แท้จริงจะเกิดขึ้นได้
ก็ต่อเมื่อเราได้คำนึงถึงความรู้สึกและ
ความต้องการของ self ทั้ง 2 ช่วงเวลาเท่านั้น
.
พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ
การปรนเปรอตัวเองนั้น
ยังถือว่าเป็น self-care อยู่…
.
…หากมันมันยังไม่ทำให้ตัวเราในอนาคตต้องลำบากอย่างแรงนะครับ!
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1016/j.jebo.2019.08.016
https://doi.org/10.1016/j.ijnss.2021.08.007
https://doi.org/10.1093/scan/nsq081
https://doi.org/10.1177/1745691617690880
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-28 02:45:19 UTC

https://image.nostr.build/c1ebc5d8618218924ebe51f324094536273a0ca465a47b1eaa03bfc1cdd2dbeb.jpg
เราจะรู้ได้ยังไงว่าเรารักใครสักคนจริงๆ?
.
การที่เรารู้สึกใจเต้นแรงเวลามองตาเขา
มันสะท้อนว่าเรารักเขาจริงๆใช่ไหม?
.
หรือการที่เราบอกรักเขาทุกคืนก่อนนอน
คือสิ่งที่แสดงให้เห็นว่าเรารักเขาจริงๆ?
.
สิ่งหนึ่งที่หลายคนอาจมองข้ามก็คือ
ท่าทีของเราที่มีต่อแฟนในช่วงเวลาที่เรา
กำลังเหนื่อย เครียด หรือหงุดหงิดครับ
.
เพราะในช่วงเวลาดังกล่าว
มันง่ายมากที่เราจะ…
.
…ชี้นิ้วกล่าวโทษแฟน
…ไม่คุยกับแฟน
…หรือแม้กระทั่งไม่อยากอยู่ในห้องเดียวกันกับแฟน
.
อย่างไรก็ตาม ถ้าเรากำลังเหนื่อย เครียด หงุดหงิด…
.
…และเรายังคงเปิดใจฟังสิ่งที่แฟนพูด
.
…และเรายังคงรับผิดชอบในส่วนของเรา
(กรณีที่เกิดความขัดแย้งกับแฟน)
.
…และเรายังคงมีการแสดงออกเล็กๆน้อยๆ
ให้แฟนมั่นใจว่าเรายังให้ความสำคัญกับเขาอยู่
(เช่น จับมือ กอด ส่งข้อความ)
.
ผมมองว่าสิ่งนี้คือ “ตัวชี้วัด” ชั้นดี
ว่าเรารักคนๆนี้อย่างชัดเจนครับ
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1007/s12110-024-09482-6
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/21339829/
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-27 03:51:22 UTC

https://image.nostr.build/265828488c8d3a6b89b18c3042de6e8b5703e6a9aefa7c469b52615fadd2e472.jpg
การมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคนอื่น
(ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นครอบครัว แฟน เพื่อน หรือใครก็ตาม)
คือกุญแจสำคัญของการมีชีวิตที่มีความสุข
.
แต่ทำยังไงเราจึงจะพัฒนาความสัมพันธ์ให้ดีได้ล่ะ?
.
หลายคนมองว่าการ “จัดหนักจัดเต็ม” คือคำตอบ
.
ยกตัวอย่างเช่น
การพาแฟนไปเที่ยวทริปสุดหรู
การจัดเซอร์ไพรส์วันเกิดอลังการให้กับแม่
เป็นต้น
.
การ “จัดหนักจัดเต็ม” เช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่แย่นะครับ
.
แต่งานวิจัยพบว่า
การสร้างความสัมพันธ์ที่ดี
ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเรื่องใหญ่โต
แต่ขึ้นอยู่กับสิ่ง “เล็กๆน้อยๆ”
ที่เราทำในทุกๆวันมากกว่าครับ
.
# 1 สังเกตสิ่งดีๆที่เขาทำและชื่นชมมัน
# 2 อยู่ข้างเขาและรับฟังอย่างตั้งใจ
# 3 ให้อภัยในสิ่งที่เขาทำพลาด (โดยเฉพาะสิ่งเล็กๆ)
# 4 ติดต่อเพื่อถามไถ่ว่า “ชีวิตช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง” เป็นระยะๆ
# 5 สนับสนุนการเติบโตของเขา (ไม่อิจฉาและ “ขัดแข้งขัดขา”)
.
หากเราสม่ำเสมอกับสิ่ง “เล็กๆน้อยๆ” เหล่านี้
ต่อให้เราจะไม่ได้ “จัดหนักจัดเต็ม”
แต่เชื่อได้เลยว่าความสัมพันธ์ของเรา
จะเป็นความสัมพันธ์ที่มีคุณภาพแน่นอนครับ
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1177/0146167211412196
https://doi.org/10.1080/17439760.2015.1117131
https://doi.org/10.1037/1528-3542.8.3.425
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-26 01:50:30 UTC

https://image.nostr.build/1bdfeb8a9d1d43da0823481e7d09f862698a11c6ebf1c0cdf5436bc2960b3736.jpg
คุณผู้อ่านเคยตั้งใจทำอะไรบางอย่างมาก
จนแทบจะหายใจไม่ออกไหมครับ?
.
มันทำให้เราไม่สามารถดึงเอาศักยภาพ
ของตัวเองออกมาใช้ได้อย่างเต็มที่
.
…ทำให้ผลงานของเราแย่กว่าที่ควรจะเป็นได้
.
เราจะรับมือกับแรงกดดันนี้ยังไงดี?
วันนี้ ผมมีแนวทางในเบื้องต้นมานำเสนอครับ
.
.
.
# 1
อย่าปล่อยให้ผลงานของเรา
มาตัดสินคุณค่าของตัวเรา
.
ไม่ว่าผลงานจะออกมาดีหรือไม่ดี
เราก็มีคุณค่าในตัวเองเสมอ
.
# 2
อย่าตั้งเงื่อนไขกับตัวเองว่า
เราต้องทำงานให้หนักก่อน
เราถึงจะพักผ่อนได้
.
ต่อให้เราจะไม่ได้ทำงานแบบทุ่มสุดตัวในวันนี้
เราก็ยังสามารถ “อนุญาต” ให้ตัวเองพักได้ครับ
.
# 3
หากเรามีแรงกดดันในระดับที่พอดีได้จริงๆ
เราจะพูดกับตัวเองว่าอะไร?
เราจะปฏิบัติต่อตัวเองอย่างไร?
.
ขอให้เราหยิบคำตอบที่มีต่อคำถามด้านบน
มา “ลงมือทำ” ตั้งแต่ตอนนี้เลยครับ
.
.
.
ผมหวังว่าสิ่งที่ผมหยิบมาแบ่งปันในวันนี้
จะเป็นประโยชน์กับทุกๆคนที่กำลัง
เผชิญกับความกดดันในชีวิตนะครับ
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1111/j.1469-8986.2011.01175.x
https://doi.org/10.1177/0146167207305538
https://doi.org/10.3758/PBR.16.2.344
https://doi.org/10.1080/02640414.2016.1265661
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-25 02:10:28 UTC

https://image.nostr.build/192fbe6bc78798cb699b47107a15e73c5ace6e4a3ecff46065e62e311542d4c2.jpg
คุณกลัวตายไหมครับ?
.
ผมกลัวครับ…กลัวมากเสียด้วย
.
อย่างไรก็ตาม หากว่าวันหนึ่ง ผมตื่นขึ้นมา
และผมมีพลังวิเศษที่สามารถลบ
ความกลัวตายให้หายไปจากใจผมได้
.
ผมก็จะไม่ใช้พลังนั้นอยู่ดี
.
เพราะผมมองว่าความกลัวตาย
เป็นเหมือน “นาฬิกา” คอยย้ำเตือน
ไม่ให้ผมลืมว่าชีวิตผมมีจำกัด
.
มันกระตุ้นให้ผมถามตัวเองเป็นระยะๆว่า
“ชีวิตของฉันจะต้องมีรูปร่างหน้าตาแบบไหน
ฉันถึงจะสามารถพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า
‘ฉันพร้อมต้อนรับความตายเพราะฉันได้ชีวิตอย่างเต็มที่แล้ว’?”
.
มันเป็นคำถามที่ช่วยให้ผมพยายาม
ใช้ชีวิตในแต่ละวันให้มีคุณค่ามากที่สุด
.
ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า หากผมใช้ประโยชน์
จากความกลัวตายของผมแบบนี้ได้เรื่อยๆ
วันหนึ่ง ผมก็จะอยู่ในจุดที่สามารถพูดได้อย่างจริงใจว่า
.
“หากฉันต้องตายในวันนี้ ฉันก็จะตายได้อย่างไม่มีอะไรค้างคาแล้ว”
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1007/978-1-4613-9564-5_10
https://psycnet.apa.org/record/2013-04278-000
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-24 06:51:02 UTC

https://image.nostr.build/8906ee1f72939fdc0c839bd0ea84ccbf3353044cbac9f14365ebfe4d6d5293b8.jpg
“จงเลือกคนที่ ‘ต่ำกว่า’ เป็นแฟน
เพราะมันจะช่วยการันตีว่า
เราจะไม่เป็นฝ่ายถูกทิ้งอย่างแน่นอน”
.
คุณผู้อ่านคุ้นเคยกับแนวคิดข้างต้นไหมครับ?
.
ทุกวันนี้ หลายคนใช้แนวคิดดังกล่าว
เป็น guideline ในเรื่องความรักความสัมพันธ์
.
กล่าวคือ พวกเขาจะเลือกคบเป็นแฟนกับคนที่…
.
หล่อ/สวยไม่เท่าตัวเอง
มีรายได้น้อยกว่า
มีสถานะทางสังคมที่ต่ำกว่า
ฯลฯ
.
ต่อให้พวกเขาจะเจอคนที่ถูกใจ
แต่หากคนๆนั้น ‘เหนือกว่า’
พวกเขาก็จะตัดสินใจไม่สานสัมพันธ์ต่อทันที
.
ซึ่งหากมองในแง่หนึ่ง
ผมก็เข้าใจคนที่มีแนวคิดนี้นะครับ
.
พวกเขาต้องการปกป้องตัวเอง
จากความเจ็บปวดในเรื่องความรัก
.
พวกเขามองว่า หากตัวเองคบกับคนที่ ‘ต่ำกว่า’
ตัวเองก็จะเป็นฝ่ายที่ ‘มีอำนาจ’ ในความสัมพันธ์
.
ส่งผลให้โอกาสที่พวกเขาจะอกหัก ถูกเมินเฉย โดนทำร้าย ฯลฯ…ลดน้อยลงได้
.
แต่ในความเป็นจริง
มันอาจไม่ได้เป็นแบบนั้นก็ได้ครับ
.
เพราะคนเราเปลี่ยนแปลงกันได้
.
ตอนที่เริ่มต้นคบกัน
แฟนอาจจะ ‘ต่ำกว่า’
แฟนอาจจะยอมอยู่ ‘ใต้อำนาจ’
.
แต่พอคบกันไปเรื่อยๆ
แฟนก็อาจจะ upgrade ตัวเองขึ้นมา
หรือไม่แฟนก็อาจจะถึงขีดจำกัดความอดทน
และไม่ยอมอยู่ ‘ใต้อำนาจ’ อีกต่อไป
.
ส่งผลให้แฟนกลายเป็นฝ่ายที่เดินจากไปได้
.
นี่คือสิ่งที่สามารถเกิดขึ้นได้
เมื่อเรายึด ‘ความปลอดภัย’ เป็นหลัก
ในการตัดสินใจเรื่องความรัก
.
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากนำเสนอว่า
แทนที่เราจะตัดสินใจเรื่องความรัก
โดยยึดเอา ‘ความปลอดภัย’ เป็นสำคัญ
.
ทางเลือกที่น่าจะดีกว่า
คือการตัดสินใจเรื่องความรัก
โดยยึดเอา ‘ความเคารพซึ่งกันและกัน’
และ ‘การมีค่านิยมร่วมกัน’ เป็นสำคัญครับ
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1177/02654075211017670
https://doi.org/10.1177/19485506241234391
https://doi.org/10.3390/ijerph18041914
https://doi.org/10.1007/BF00287608
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-23 01:13:43 UTC

2025-10-22 02:15:53 UTC

https://image.nostr.build/180e7b9df53d5fa9ea11ca6f281d242b89a87537ac303c7cda6ca020c112850a.jpg
เวลาที่เรารู้จักใครสักคนในระดับหนึ่ง
หลายคนจะเริ่มมีการสัมผัสตัว
(เช่น ตบบ่า จับมือ กอด)
.
เพราะพวกเขามองว่า
การสัมผัส = ความสนิทสนม ความห่วงใย
.
(แน่นอนครับว่า
การสัมผัสตัวด้วยเจตนาร้ายนั้นมีอยู่จริง
แต่สำหรับวันนี้
ผมขอพูดถึงเฉพาะการสัมผัสที่ไม่มีเจตนาร้ายครับ)
.
อย่างไรก็ตาม บางคนไม่ชอบการสัมผัสตัว
.
ไม่ว่าเขาจะเป็นฝ่ายสัมผัสคนอื่น
หรือคนอื่นจะเป็นฝ่ายสัมผัสเขาก็ตาม
.
(และไม่ว่าคนอื่นจะเป็นคนที่สนิทหรือไม่สนิท…ก็ไม่ชอบเหมือนกันหมด)
.
ฉะนั้น
เมื่อฝ่ายหนึ่งชอบที่สัมผัส (แบบไม่มีเจตนาร้าย)
ในขณะที่อีกฝ่ายไม่ชอบการสัมผัส
มันก็อาจส่งผลให้เกิดจังหวะที่เข้าใจผิดกันได้
.
เข้าใจผิดว่า…
.
“การที่เธอไม่อยากให้ฉันสัมผัสนี้
แสดงว่าฉันคิดไปเองสินะ
ฉันเข้าใจว่าเราสนิทกัน
แต่จริงๆแล้วเธออาจไม่ได้รู้สึกสนิทกับฉันขนาดนั้น”
.
ทั้งๆที่ในความเป็นจริงแล้ว
ฝ่ายที่ปฏิเสธการสัมผัสเขาอาจจะรู้สึกสนิท
เพียงแค่เขาไม่ได้สะดวกใจหรือ
สบายใจกับการสัมผัสเท่านั้น
.
ผมจึงอยากจะขอนำเสนอว่า
เวลาเราเจอคนที่มีท่าที “ถอยห่าง” จากการสัมผัสนั้น
เราอย่าเพิ่งด่วนสรุปว่า
เขาไม่สนิทกับ (หรือไม่ชอบขี้หน้า) เราเลยครับ
.
เขาอาจจะเพียงแค่ไม่สบายใจกับการสัมผัสตัว…ก็เป็นได้ครับ
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1097/anc.0b013e3181fd2263
https://doi.org/10.1098/rstb.2016.0009
https://doi.org/10.1177/0146167220977709
https://doi.org/10.1371/journal.pone.0241041
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-21 13:21:29 UTC

https://image.nostr.build/b82b8885b32944595bbed5071cb9b2aab4e4e5da68016c452e26256a71a8f311.jpg
เป็นที่รู้กันว่าคนที่เป็น perfectionist
มีแนวโน้มที่จะกลัวความล้มเหลวหรือข้อบกพร่อง
.
แต่เชื่อไหมครับว่า
อีกหนึ่งสิ่งที่ชาว perfectionist กลัว…ก็คือความสำเร็จ!
.
เพราะ perfectionist มีความเชื่อว่า
คนที่จะ “คู่ควร” กับความสำเร็จ…จะต้องเป็นคนที่ “ไร้ที่ติ”
.
และเนื่องจากชาว perfectionist
เขามองดูตัวเองด้วยสายตาที่คมกริบ
เขาจึงเห็น “ข้อบกพร่อง” ของตัวเองเป็นจำนวนมาก
.
มันทำให้เขาตัดสินตัวเองอยู่ในใจว่า
“คนอย่างฉันน่ะ…ทำไม่สำเร็จหรอก”
.
ฉะนั้น เมื่อไหร่ก็ตามที่โอกาสผ่านเข้ามาในชีวิต
คนที่เป็น perfectionist ก็มักกลัวที่จะคว้าโอกาสนั้นไว้
.
หรือต่อให้เขาจะทำอะไรบางอย่างได้สำเร็จมาแล้ว
เขาก็มีแนวโน้มที่จะลดทอนความสำเร็จของตัวเอง
เพราะมันทำให้เขารู้สึก “ปลอดภัย”
.
ทั้งหมดนี้ทำให้ชาว perfectionist
ประสบความสำเร็จในชีวิตได้น้อยกว่าที่ “ควรจะเป็น”
.
…ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเสียดายมากเลยครับ
.
เพราะความสำเร็จเป็นเรื่องของ
การเรียนรู้และการเติบโตมากกว่าความเป๊ะ
.
สังเกตได้จากผู้คนที่ “ประสบความสำเร็จ” ในด้านต่างๆ
(ไม่ว่าจะเป็นด้านธุรกิจ กีฬา ครอบครัว หรือด้านไหนก็ตาม)
.
ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่สมบูรณ์แบบ
(โดยเฉพาะในช่วงแรกๆ)
.
แต่ทุกคนล้วนอ้าแขนต้อนรับการเรียนรู้และการเติบโต
จนทำให้พวกเขาดู “perfect” ในวันที่พวกเขา “สำเร็จ”
.
(แต่ถึงกระนั้น แม้ในวันที่พวกเขาถึง “ปลายทาง”
ของความสำเร็จแล้ว หลายคนก็ยังไม่ได้ดู “ไร้ที่ติ” อยู่ดี!)
.
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากที่จะนำเสนอว่า
แทนที่เราจะมองว่า “ความสำเร็จ” คือสิ่งที่อยู่คู่กับ “ความสมบูรณ์”
.
เราหันมาตระหนักถึงข้อเท็จจริงที่ว่า
“การเติบโต” (ไม่ใช่ “ความสมบูรณ์”)
คือกุญแจสำคัญของ “ความสำเร็จ” กันดีกว่าครับ
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1123/jsep.31.5.602
https://doi.org/10.1177/07342829241249784
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-20 01:02:21 UTC

https://image.nostr.build/db409201aea011ba21f4dedd199c056ec2380aac7647176c74d4f3411bc2a978.jpg
เวลาที่ทุกอย่างในชีวิตถล่มลงมา
.
สิ่งหนึ่งที่ช่วยให้หลายคน
พอจะประคองตัวเองผ่าน
ช่วงเวลาดังกล่าวมาได้
คือการมีความหวัง
.
มันไม่ใช่การปฏิเสธความจริงที่โหดร้าย
มันไม่ใช่การฝืนดันทุรังให้ตัวเอง positive
.
แต่มันคือการยอมรับกับตัวเองอย่างตรงไปตรงมาว่า
“ใช่ ตอนนี้ ฉันกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่ย่ำแย่อยู่”
.
เพียงแต่ว่า
แม้ชีวิตพวกเขากำลังยากลำบาก
พวกเขาก็ยังคงเลือกที่จะไม่ยอมแพ้
.
เพราะพวกเขาเชื่อว่า
สิ่งต่างๆมันจะดีขึ้นในอนาคตได้
.
พวกเขายังไม่รู้หรอกครับว่า
สถานการณ์ของตัวเองจะดีขึ้นได้ยังไง
.
แต่พวกเขาตัดสินใจว่า
ตราบใดที่พวกเขาทำให้ดีที่สุดในทุกๆวัน
ไม่ช้าก็เร็ว พวกเขาก็จะเจอกับ “จุดเปลี่ยน”
ที่พลิกให้ชีวิตพวกเขากลับมาดีขึ้นได้แน่นอน
.
นี่คือความหมายของ “การมีความหวัง” สำหรับหลายๆคนครับ
.
อ้างอิง
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0022-3514.60.4.570
http://dx.doi.org/10.1521/jscp.2000.19.1.11
https://doi.org/10.1016/j.pec.2021.07.029
https://doi.org/10.1521/jscp.24.3.401.65616
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-19 01:06:16 UTC

https://image.nostr.build/3ee3eff216126e8477791062d03a22c6ef3305854400d28d94e50816c00333b8.jpg
คุณเป็นคนที่ขยันทำงานมาก
จนตัวเองหมดแรงอยู่เรื่อยๆไหมครับ?
.
หลายคนที่เป็นเช่นนี้มักจะมีนิสัย “ชอบตามใจคนอื่น” ครับ
.
เพราะคนที่ชอบตามใจคนอื่นมักจะ say yes
เวลาที่มีคนมาขอความช่วยเหลือไปหมด
มันเลยทำให้พวกเขา “งานล้นมือ”
และรู้สึกเหนื่อยจนหมดแรงอยู่เรื่อยๆ
.
ยิ่งไปกว่านั้น พอพวกเขามี “ชื่อเสียง”
เรื่องของการเป็นคนที่พร้อมจะ say yes ในที่ทำงาน
มันก็ยิ่งดึงดูดให้ผู้คนมาขอความช่วยเหลือเพิ่มขึ้น
พวกเขาจึงยิ่ง “งานล้นมือ” และยิ่งเหนื่อยมากเข้าไปใหญ่!
.
แล้วถ้าพวกเขาไม่อยากที่จะเหนื่อยแบบนี้อีกแล้วล่ะ?
.
หลายคนอาจมองว่า
หนทางเดียวที่จะช่วยให้พวกเขาเหล่านี้
หลุดพ้นจากภาวะ “งานล้นมือ” และความเหนื่อยล้า
คือการที่พวกเขาจะต้องเปลี่ยนตัวเองอย่างสุดขั้ว
.
กล่าวคือ จากเดิมที่พวกเขา “ตามใจคนอื่น” แบบขีดสุด
พวกเขาจะต้องกลายเป็นคนที่ “เห็นแก่ตัว” แบบสุดขั้ว
.
แต่จริงๆแล้ว
พวกเขายังสามารถที่จะ “ตามใจคนอื่น”
โดยที่ไม่ต้อง “งานล้นมือ” จนเหนื่อยได้
.
เพียงแต่ว่า แทนที่พวกเขาจะ say yes
กับคนอื่นแบบไม่มีเงื่อนไข (เหมือนในอดีต)
พวกเขาอาจจะต้องเปลี่ยนมา say yes
กับคนอื่นแบบมีเงื่อนไขแทน
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
สมมติว่าเรากำลังเขียนรายงานการประชุมอยู่
และมีเพื่อนร่วมงานมาขอให้เราช่วยทำงานบางอย่างให้
แทนที่เราจะตอบตกลงช่วยทำงานไปเลย เราก็อาจจะพูดว่า
.
“ฉันยินดีช่วยนะ แต่ตอนนี้
ฉันต้องเขียนรายงานการประชุมให้เสร็จก่อน
ถ้าฉันเขียนรายงานเสร็จแล้ว
และเธอยังอยากให้ฉันช่วยอยู่ล่ะก็
เธอบอกฉันได้เลยนะ”
.
เป็นต้น
.
หากเราสามารถเรียนรู้ที่จะ say yes แบบมีเงื่อนไขได้
มันก็จะช่วยให้ภาวะ “งานล้นมือ” ของเราลดลง
โดยที่เราไม่ต้องกลายเป็นคนที่ “เห็นแก่ตัว” แบบสุดขั้ว
.
ผมหวังว่าสิ่งที่ผมหยิบมานำเสนอในวันนี้
จะเป็นประโยชน์กับทุกๆคนที่ชอบ “ตามใจคนอื่น” นะครับ
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1016/j.jvb.2010.01.003
https://doi.org/10.1002/pchj.70016
http://dx.doi.org/10.18052/www.scipress.com/ILSHS.63.218
https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.751350
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-18 01:39:39 UTC

https://image.nostr.build/88b2af5e825997a325d528d656540bd4c7611ea92177820896fea3a583e586a8.jpg
เวลาที่เราสูญเสียใครสักคนที่เรารักมากๆไป
หลายคนจะพยายามเก็บของทุกอย่าง
ที่ทำให้พวกเขานึกถึงคนๆนั้นให้พ้นหูพ้นตา
.
เพราะถ้าพวกเขาเห็นสิ่งของเหล่านั้น
มันก็จะกระตุ้นให้เขานึกถึงคนๆนั้น
.
และพวกเขาก็จะต้องเผชิญกับคลื่นความเสียใจที่ถาโถมเข้ามาอีกรอบ
.
ซึ่งแน่นอนครับว่า
ความเสียใจนั้น
มันเจ็บปวด
.
แต่ถึงกระนั้น ผมก็ยังไม่อยากเรา shut down
ความทรงจำที่เรามีกับคนที่เราสูญเสียไปอยู่ดีครับ
.
เพราะถ้าเราสังเกตดูดีๆ เราก็จะพบว่า
เวลาที่เรานึกถึงความทรงจำเหล่านั้น
มันอาจจะทำให้เรารู้สึกเจ็บปวดก็จริง
.
แต่ในขณะเดียวกัน ความทรงจำดังกล่าว
ก็ช่วยให้เรายิ้มได้ (ในบางครั้ง) เช่นกัน
.
มันทำให้ประสบการณ์ (หลังการสูญเสีย) ของเรา
ไม่ได้มีเพียงรสชาติที่ “ขมขื่น” เท่านั้น
แต่มันยังมีรสชาติที่ “หอมหวาน” ผสมอยู่ด้วย
.
ในทางกลับกัน
หากเรา “ปัดตก” ทุกความทรงจำ
ที่เรามีกับคนที่เราสูญเสียไป
ความเจ็บปวดจากการที่เรา
ไม่มีเขาในชีวิตก็จะยังคงอยู่
.
แต่เราจะไม่มีความทรงดีๆมาช่วย
ปลอบประโลมใจเราอีกแล้วครับ
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1080/02699931.2020.1825339
https://doi.org/10.1111/jopy.12824
https://doi.org/10.1111/j.1467-9280.2008.02194.x
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-17 02:36:11 UTC

https://image.nostr.build/3d17cfaaa63535f6902b3c00b0966299140577519a1329ff7007ae4af7255a91.jpg
เวลาที่เราพูดถึงการสื่อสาร
หลายคนจะให้น้ำหนักกับ
คำพูดที่เราพูดกันออกมาเป็นหลัก
.
แต่นั่นไม่ใช่ “ทั้งหมด” ของการสื่อสาร
.
หัวใจสำคัญของการสื่อสารที่เกิดขึ้น
ไม่ได้อยู่ที่คำพูดที่มีการพูดกันออกมา
.
แต่มักอยู่ที่โทนเสียง การเว้นจังหวะ หรือภาษากาย
และบางครั้ง ก็อยู่ที่คำที่ไม่ได้ถูกพูดออกมา
.
ฉะนั้น หากเราต้องการ connect กับใครสักคนจริงๆ…
.
เราจะไม่ฟังเขาด้วยหูอย่างเดียว
แต่เราจะฟังด้วยตาและหัวใจด้วย
.
เราจะไม่รับรู้เพียงแค่ “เนื้อหา” ที่เขาสื่อ
แต่เราจะรับรู้ “ความรู้สึก” ของเขาโดยไม่ตัดสินด้วย
.
เราจะไม่มองเห็นแค่คำพูดของเขา
แต่เราจะมองเห็นโทนเสียง ภาษากาย และ energy ของเขาด้วย
.
เราจะไม่เพียงแค่รับฟังเขานิ่งๆ
แต่เราจะพูดสะท้อนสิ่งที่เรารับรู้กลับไปให้เขาได้ยินด้วย
(เช่น “ฉันรับรู้ได้ว่าเธอดูไม่แน่ใจตอนที่พูดถึงเรื่อง xxx เท่าไหร่นะ”)
.
ผมหวังว่าสิ่งที่ผมได้หยิบมานำเสนอในวันนี้
จะช่วยให้เรา connect กับคนในชีวิตของเราได้มากขึ้นนะครับ
.
อ้างอิง
http://dx.doi.org/10.1037/h0027795
http://dx.doi.org/10.1002/9781118766804.wbiect096
http://dx.doi.org/10.1080/10904018.2000.10499035
https://doi.org/10.1016/j.copsyc.2023.101681
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-16 03:38:31 UTC

https://image.nostr.build/6f87403da5b797bffafbf0095c1bdb34a31d2ce8be9e3c3b9bbab3a671ef2d3a.jpg
ความรักที่ดีไม่ใช่ความรักที่
คนหนึ่งคอย give อย่างเดียว
ในขณะที่อีกคนหนึ่งคอย take อย่างเดียว
.
ความรักที่ดีคือความรักที่ทุกฝ่ายต่าง give และ take
.
แต่ปัญหาสำหรับคนที่เป็นฝ่าย give ก็คือ
หลายครั้ง พวกเขาไม่รู้เหมือนกันว่า
พวกเขากำลัง give มากไปหรือเปล่า
.
วิธีง่ายๆที่จะช่วยให้เรารู้ว่า
เรากำลัง give มากไปหรือเปล่า
คือการสังเกตดูความรู้สึกของเราเวลาที่เรา give ครับ
.
ถ้าเรา give และเรารู้สึกมีความสุข
นั่นอาจจะไม่ใช่ปัญหาเท่าไหร่นัก
.
แต่ในทางกลับกัน หากเรา give และเราเห็นว่าตัวเอง…
.
รู้สึกหงุดหงิด
(เช่น “เธอจะเรียกร้องอะไรเยอะแยะนัก!”)
หรือรู้สึกว่างเปล่า
(เช่น “ไม่ว่าฉันจะทำอะไร มันก็ไร้ค่าในสายตาเธออยู่ดี”)
หรือรู้สึกกลัว
(เช่น “ฉันยอมแล้ว เธออย่าทิ้งฉันไปเลยนะ”)
.
…นี่อาจเป็นสัญญาณว่าเรากำลังอยู่
ในความรักที่เราเป็นฝ่าย give มากเกินไปได้ครับ
.
อ้างอิง
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0022-3514.37.1.12
https://doi.org/10.1177/0265407585024002
https://doi.org/10.1037//0022-3514.51.2.333
https://doi.org/10.3389/fpsyg.2020.01006
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-15 03:56:40 UTC

https://image.nostr.build/54a7d09ab911803b860dfdfaf102724ac71e86ea5ab51e3dca5c8c7a8a0b0074.jpg
อะไรคือสัญญาณของการมีความสัมพันธ์ที่ดี?
.
บางคนจะตอบว่า “ความสงบ” หรือ “การไร้ความขัดแย้ง”
.
อย่างไรก็ตาม ผมมองว่านั่นไม่ใช่คำตอบที่ดีเท่าไหร่นัก
.
เพราะผมเคยเห็นความสัมพันธ์แย่ๆ
จำนวนไม่น้อยที่เต็มไปด้วย “ความสงบ”
.
“ความสงบ” นั้นไม่ได้เกิดขึ้น
เพราะแต่ละฝ่ายในความสัมพันธ์
มีความรู้สึก มุมมอง หรือความต้องการที่สอดคล้องกัน
.
แต่เป็นเพราะฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเลือก
ที่จะเก็บงำความรู้สึกและความต้องการของตัวเอง
.
เขาเลือกที่จะ “ตามใจ” อีกฝ่ายหนึ่งเพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง
.
คนภายนอกจึงมองมาที่
ความสัมพันธ์ดังกล่าว
และมองเห็น “ความสงบ”
.
แต่ในความเป็นจริงแล้ว
แม้ความสัมพันธ์นี้จะเต็มไปด้วย “ความสงบ”
แต่ฝ่ายที่ “ตามใจ” กำลังเป็นทุกข์อยู่
.
ด้วยเหตุนี้
ผมจึงมองว่า “ความสงบ”
ไม่ใช่ “ตัดชี้วัด” ความดีงาม
ของความสัมพันธ์ที่ดีเท่าไหร่นัก
.
ผมมองว่า “ตัวชี้วัด” ที่ดีกว่า “ความสงบ” คือ “ความปลอดภัย”
.
“ความปลอดภัย” จากการถูกทำร้ายร่างกาย
“ความปลอดภัย” จากการถูกทำร้ายจิตใจ
“ความปลอดภัย” ที่จะแชร์ความรู้สึกจริงๆของตัวเองได้
“ความปลอดภัย” ที่จะแชร์ความต้องการจริงๆของตัวเองได้
“ความปลอดภัย” ที่มาจากความเชื่อมั่นว่าเราและอีกฝ่ายจะสามารถรับมือกับความแตกต่างระหว่างกันได้
.
ฉะนั้น หากเราต้องการความสัมพันธ์ที่ดี
เราอย่าไปให้น้ำหนักกับ “ความสงบ” มากนักเลยครับ
.
เรามาให้น้ำหนักกับ “ความปลอดภัย” กันดีกว่าครับ
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1080/14616730110058999
https://doi.org/10.1111/j.1545-5300.1991.00393.x
https://doi.org/10.1080/13691058.2016.1148779
https://doi.org/10.1016/j.copsyc.2018.04.002
https://doi.org/10.1111/1467-8624.00130
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-14 01:38:58 UTC

https://image.nostr.build/5db7e3ab50b892725460711c52d3955bc9df963ad83de4eb1e92cf0d12b84c1b.jpg
คุณเคยหยิบบทสนทนา
ที่คุณคุยกับใครสักคนมาก่อนหน้านี้
มา replay ในหัวซ้ำไปซ้ำมาไหมครับ?
.
คุณรู้แหละครับว่า
ไม่ว่าคุณ replay บทสนทนานั้นกี่รอบ
คุณก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปพูดคุยกับคนๆนั้นได้
.
คุณรู้แหละครับว่า
การที่คุณกำลัง replay บทสนทนาเช่นนี้
มันกำลัง “กิน” พลังงานชีวิตของคุณ
และทำให้คุณนอนไม่หลับตอนกลางคืน
.
…แต่คุณอดไม่ได้ที่จะทำมันอยู่ดี!
.
เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่คุณ
เข้าไปใน loop ของการ “คิดมาก”
มันก็เหมือนกับมีเชือกมามัดความคิดของคุณไว้
ทำให้คุณไม่สามารถ “ปล่อยวาง”
หรือหยุด “คิดมาก” ได้เลย
.
วันนี้ ผมมีแนวทางในเบื้องต้น
ที่อาจจะช่วยให้คุณ “คลายเชือก”
ที่มัดความคิดของคุณไว้ได้ครับ
.
# 1
ทันทีที่คุณเห็นว่าตัวเองกำลังติดอยู่ใน loop
ขอให้คุณพูดกับตัวเองชัดๆว่า
“ฉันสังเกตเห็นว่า ตอนนี้ ฉันกำลังอยู่ใน loop”
.
# 2
อย่าปล่อยให้ความคิดอยู่ในหัวเพียงอย่างเดียว
คุณสามารถหยิบมันมาเขียนลงบนกระดาษได้
.
# 3
ตั้งคำถามกับตัวเองว่า
“มีอะไรในสถานการณ์นี้
ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของฉันบ้าง?”
.
# 4
ถ้าเราหยุด “คิดมาก” ไม่ได้จริงๆ
อย่างน้อยที่สุด สิ่งหนึ่งที่เราสามารถทำได้
คือการจำกัดเวลา “คิดมาก” ครับ
(เช่น ในช่วง 15 นาทีต่อจากนี้
ฉันจะอนุญาตให้ตัวเอง “คิดมาก” ให้เต็มที่
แต่หลังจากที่ครบ 15 นาที
ฉันก็จะลุกขึ้นไปทำอย่างอื่นแล้ว)
.
# 5
ดึงตัวเองกลับมาอยู่กับปัจจุบันขณะ
ด้วยการตั้งคำถามกับตัวเองว่า
“ตอนนี้ ฉันกำลังมองเห็นอะไรอยู่?”
(ตอบให้ได้ 5 อย่าง)
“ตอนนี้ ฉันกำลังสัมผัสอะไรอยู่?”
(ตอบให้ได้ 4 อย่าง)
“ตอนนี้ ฉันกำลังได้ยินอะไรอยู่?”
(ตอบให้ได้ 3 อย่าง)
“ตอนนี้ ฉันกำลังได้กลิ่นอะไรอยู่?”
(ตอบให้ได้ 2 อย่าง)
“ตอนนี้ ฉันกำลังรับรู้รสอะไรอยู่?”
(ตอบให้ได้ 1 อย่าง)
.
# 6
ตั้งคำถามกับตัวเองว่า
“อะไรคือสิ่งเล็กๆที่ฉันสามารถทำได้ ณ วินาทีนี้?”
และลงมือทำสิ่งๆนั้น
.
ผมหวังว่าแนวทางทั้ง 6 ที่ผมได้นำเสนอนี้
จะเป็นประโยชน์กับทุกๆคนที่ต้องการ
“คลายเชือก” ทางความคิดนะครับ!
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1111/j.1745-6924.2008.00088.x
https://doi.org/10.1037/0021-843x.110.2.333
https://doi.org/10.1017/s1352465818000103
https://doi.org/10.1016/j.bpsgos.2023.08.012
https://doi.org/10.3389/fpsyg.2024.1447207
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-13 01:08:45 UTC

https://image.nostr.build/5323681cea1d19ea19fbf2679597e96b064a4570dd003f0490b4e2e8d01f7a63.jpg
หลายคนแสวงหาความรัก
แต่ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถตอบได้ว่า
ทำไมพวกเขาถึงแสวงหาความรัก
.
บางคนอาจมองว่า
“ต่อให้ฉันจะตอบคำถามนี้ไม่ได้
มันก็ไม่เห็นจะอะไรเลยนะ”
.
แต่ผมมองว่านี่คือคำถามที่สำคัญมาก
.
เพราะเหตุผลที่อยู่เบื้องหลัง
การแสวงหาความรักของเรา
สามารถ “ชี้ชะตา” ความรักของเรา
ได้ไม่น้อยเลยทีเดียวครับ
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
ถ้าเราอยากมีแฟนเพราะเราอยากจะมี
คนมาแชร์ชีวิตและมีความสุขไปด้วยกัน
เราก็มีแนวโน้มที่จะเจอแฟนที่ support และให้ค่าเรา
.
ถ้าเราอยากมีแฟนเพราะแรงกดดัน
จากครอบครัวและสังคม
เราก็มีแนวโน้มที่จะเจอกับความรัก
ที่ไม่ได้เหมาะหรือเข้ากันได้กับเราขนาดนั้น
.
ถ้าเราอยากมีแฟนเพราะเราอยากมี
คนที่เกื้อหนุนให้เราเติบโต
ความรักที่เรามีก็มีแนวโน้ม
ที่จะเป็นเต็มไปด้วยพลังบวก
.
ถ้าเราอยากมีแฟนเพราะเราแสวงหา
การยอมรับและความมั่นใจในตัวเองจากแฟน
คุณค่าในตัวเราก็มีแนวโน้มที่จะผูกโยงเข้ากับแฟนสูง
.
ถ้าเราอยากมีแฟนเพราะ
เรากลัวที่จะอยู่ตัวคนเดียว
เราก็มีแนวโน้มที่จะคบกับแฟน
ที่ไม่ได้ทำให้เรามีความสุขเท่าไหร่นัก
.
เป็นต้น
.
ความรักจะเป็นสิ่งที่สวยงามได้
ก็ต่อเมื่อเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังความรักดังกล่าว
เป็นเหตุผลที่สวยงามเท่านั้นครับ
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1177/1088868313498000
https://doi.org/10.3389/fpsyg.2023.1273607
https://doi.org/10.3389/fpsyg.2020.02019
https://doi.org/10.1037/a0025012
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-12 02:21:26 UTC

https://image.nostr.build/a62500a734ee2750d158dde72019515c74581ac9119d65ca1538d70631dbdce7.jpg
คุณอยาก “ทำงานให้ได้งาน” โดยที่ไม่ต้อง
รู้สึกทรมานระหว่างทำงานไหมครับ?
.
วันนี้ ผมมีเทคนิคเล็กๆน้อยๆมานำเสนอครับ
.
.
.
# 1 ทำงานให้เหมือนกับการ “วิ่ง 100 เมตร” (ไม่ใช่การ “วิ่งมาราธอน”)
.
ตั้งนาฬิกาไว้สัก 30 นาที
และใช้เวลาดังกล่าวในการทำงานชิ้นเดียวเท่านั้น
.
ห้ามทำงานสลับกับเล่นโทรศัพท์มือถือ
ห้ามทำงานชิ้นที่ 1 สลับกับทำงานชิ้นที่ 2
.
การทำแบบนี้จะมีประโยชน์อย่างน้อย 2 แง่มุมด้วยกันครับ
.
ประการแรก
มันช่วยให้เราเริ่มทำงานได้ง่ายขึ้น
(เพราะมันแค่ 30 นาที)
.
ประการที่สอง
เนื่องจากเรากำหนดเวลาไว้สั้น (เพียงแค่ 30 นาที)
เราจะสามารถโฟกัสกับงานได้เต็มที่
ส่งผลให้งานคืบหน้าได้เยอะ (กว่าที่เราคาด)
ซึ่งพอเราเห็นความคืบหน้านั้น
มันก็อาจทำให้เรารู้สึกมีกำลังใจที่จะ “ลุยงาน” มากขึ้น
(ในช่วง slot เวลา 30 นาทีสำหรับการทำงานครั้งต่อไปของเรา)
.
# 2 เปิดโหมด “ตั้งใจทำงาน” ก่อนลงมือทำงาน
.
ก่อนที่เราจะเริ่มต้นทำงาน
ให้เราทำอะไรบางอย่างที่เป็นการ “ส่งสัญญาณ”
ให้สมองเรารับรู้ว่า ต่อจากนี้ไป (เป็นระยะเวลา 30 นาที)
เรากำลังจะโฟกัสกับการทำงานอย่างเต็มตัว
.
ยกตัวอย่างเช่น
การสวมหูฟังตัดเสียงรบกวน
การเอาโทรศัพท์มือถือออกไปวางนอกห้องทำงาน
การจุดเทียนหอม
เป็นต้น
.
หากเรา “ส่งสัญญาณ” แบบนี้ไปเรื่อยๆ
สมองเราก็จะเกิดการเรียนรู้ว่า
“อ๋อ! ทุกครั้งที่ฉันสวมหูฟังตัดเสียงรบกวน
นั่นหมายความว่าฉันกำลังจะทำงานอย่างจริงจังแล้วนะ”
.
มันจะช่วยสมองเรามีสมาธิในช่วงที่ลงมือทำงานได้ง่ายขึ้นครับ
.
.
.
ผมหวังว่าสิ่งที่ผมหยิบมาแบ่งปันในวันนี้
จะช่วยให้ทุกคนทำงานได้อย่าง
มีประสิทธิภาพและมีความสุขนะครับ
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1111/bjep.12593
https://doi.org/10.1006/cogp.1998.0681
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-11 01:36:35 UTC

https://image.nostr.build/aeb1387285933f87e9a66e8b2418e9b7a50db2cc93ba75a5fc03938922443d6d.jpg
“จงเป็นตัวของตัวเอง”
.
นี่คือคำแนะนำยอดฮิตที่หลายคนชอบบอกกัน
.
แต่จริงๆแล้ว คำแนะนำนี้แอบมี
“จุดบอด” อยู่หลายข้อเหมือนกันครับ
.
ยกตัวอย่างเช่น
.
บางคนใช้คำแนะนำดังกล่าว
เป็น “ข้ออ้าง” ในการแสดงพฤติกรรมที่หยาบคาย
.
บางคนยึดติดกับ “ความจริงใจ”
มากจนทำลายความสัมพันธ์
.
บางคนไม่ได้รู้สึกปลอดภัยมากพอ
ที่จะเป็น “ตัวของตัวเอง” ได้ขนาดนั้น
.
เป็นต้น
.
ผมจึงมองว่า แทนที่เราจะมุ่งเป็น “ตัวของตัวเอง”
ทางเลือกที่ดีกว่าคือการเป็น “ตัวเองเวอร์ชั่นที่ดีที่สุด” ครับ
.
กล่าวคือ…
.
เรายังคงเอกลักษณ์ความเป็นตัวเองอยู่
แต่เราจะเติมการนึกถึงใจคนอื่นผสมเข้าไปด้วย
.
เรายังคงมีความซื่อตรงในสิ่งที่เราคิดและรู้สึก
แต่เราจะเติมความเห็นอกเห็นใจเข้าไปเพิ่ม
.
เรายังคงเลือกเส้นทางชีวิตของเราเอง
แต่เราก็ยินดีต้อนรับการพัฒนาและการเติบโตด้วยเช่นกัน
.
เรายังคงมีความคิดเห็นเป็นของตัวเอง
แต่เราจะคำนึงเพิ่มด้วยว่าเราจะแชร์ความคิดเห็นนั้นเมื่อไหร่ (และกับใคร) จึงจะดีที่สุด
.
…เรามาร่วมกันเป็น “ตัวเองในเวอร์ชั่นที่ดีที่สุด” กันเถอะครับ!
.
อ้างอิง
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0022-3514.73.6.1380
https://doi.org/10.1016/S0065-2601(06)38006-9
https://doi.org/10.1016/j.jrp.2019.103900
https://doi.org/10.1016/j.jrp.2018.09.005
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-10 01:01:13 UTC

https://image.nostr.build/0e7b4d47b95547c58feb4491a03687754faa5a48043f8b5c88981890552ac563.jpg
ทุกวันนี้ ไม่ว่าเราจะมองไปทางไหน
เราก็จะเห็นพลังของ algorithm และ AI เต็มไปหมด
.
มันจะคอยแนะนำเราว่า…
.
คลิปวิดิโอไหนที่เราน่าจะอยากดู
บทความไหนที่เราน่าจะอยากอ่าน
สินค้าตัวไหนที่เราน่าจะอยากซื้อ
.
และถ้าเราต้องการจะสร้างสรรค์อะไร
(ไม่ว่าจะเป็นบทความ คลิปวิดีโอ รูปภาพ ฯลฯ)
เราก็สามารถออกคำสั่งให้มัน “เสก” ออกมาให้เราได้อย่างง่ายดาย
.
หลายคนกังวลว่า
สิ่งที่เกิดขึ้นนี้มันจะค่อยๆ
บั่นทอนพลังความคิดของเราไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งเรา “สมองฝ่อ” ในท้ายที่สุด
.
นอกจากนี้ หลายคนยังกังวลว่า
สิ่งที่เราเสพในโลกออนไลน์
(โดยเฉพาะเนื้อหาที่ผ่านการแนะนำ
ของ algorithm และเครื่องมือ AI ต่างๆ)
จะมีผลในด้านการชักจูงความคิดเรา
ส่งผลให้เราถูก “ล้างสมอง” ได้อีกด้วย
.
โดยส่วนตัวแล้ว ผมไม่รู้เหมือนกันนะครับว่า
ความกังวลนี้มีโอกาสที่จะเกิดขึ้นจริงได้มากน้อยแค่ไหน
.
แต่สำหรับคนที่ถือคติ “กันไว้ก่อนดีกว่าแก้”
ต่อไปนี้คือสิ่งที่จะช่วยป้องกันไม่ให้ไปถึง “จุดวิกฤต” นั้นได้ครับ
.
# 1
อย่าปักใจเชื่อว่าสิ่งแรกที่เราเห็นมันคือความจริง
(เช่น ถ้าเราถามคำถามกับ ChatGPT
เราจะยังไม่เชื่อว่าคำตอบที่ ChatGPT ให้มานั้นคือความจริง
แต่เราจะตั้งคำถามเพิ่มเติมว่า
คำตอบดังกล่าวมันถูกต้องจริงหรือ
ถูกต้องเพราะอะไร มีแง่มุมอื่นอีกไหม เป็นต้น)
.
# 2
เวลาที่เราสร้างสรรค์ผลงานของเราขึ้นมา
(โดยมี AI เป็นเครื่องมือหรือตัวช่วยสำคัญ)
เราต้องอย่า copy (จาก AI) และ paste อย่างเดียว
แต่เราควรจะใส่ “ตัวเรา” เข้าไปในผลงานนั้นด้วย
.
# 3
“ฉันยังไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้มากพอที่จะฟันธงในเรื่องนี้ได้”
นี่ถือเป็นคาถาประจำใจที่เราควรหยิบมาใช้บ่อยๆ
.
ไม่ว่าความกังวลในเรื่อง “ด้านมืดของเทคโนโลยี”
ที่ผมพูดถึงในข้างต้นจะเป็นความจริงมากน้อยแค่ไหน
แต่หากเรายึดถือแนวทาง 3 ข้อนี้อย่างสม่ำเสมอ
เชื่อได้เลยครับว่าเราจะ “ปลอดภัย” อย่างแน่นอนครับ
.
อ้างอิง
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0033-2909.116.1.75
https://doi.org/10.48550/arXiv.2201.08300
https://doi.org/10.1016/j.neuron.2015.09.010
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-08 02:07:59 UTC

https://image.nostr.build/6888edaf3d433f0d5d5a141a95d2697babc84f97d4193e420c63e3abb8914b92.jpg
บางครั้ง มิตรภาพจบลงด้วยความขัดแย้งอย่างรุนแรง
.
แต่ในหลายๆครั้ง
จุดจบของมิตรภาพ
เกิดขึ้นท่ามกลางความเงียบ
.
ยกตัวอย่างเช่น
เรานัดเจอเพื่อน แต่เพื่อนก็ยกเลิกนัด
เราส่งข้อความไปหาเพื่อน แต่เพื่อนก็ไม่เคยตอบ
เป็นต้น
.
แน่นอนครับว่าการถูกเพื่อน “เท”
มันเป็นประสบการณ์ที่เจ็บปวด
.
เพราะมิตรภาพคือสิ่งที่ช่วยทำให้เรารู้สึกว่า
ตัวเองเป็นที่รัก มีคุณค่า ไม่ได้อยู่ลำพัง
.
มันไม่ได้ช่วยให้เรามีชีวิตรอด
(เหมือนปัจจัยสี่)
แต่มันช่วยให้เรามีชีวิตที่มีชีวา
.
นอกจากนี้ เวลาที่เราถูกเพื่อน “เท”
เราก็อาจจะเกิดคำถามขึ้นมาในใจว่า
“ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่านะ?”
ส่งผลให้ความปั่นป่วนในใจเรา
ยิ่งทวีความเข้มข้นกว่าเดิมเข้าไปอีกด้วย
.
ความจริงก็คือ…มิตรภาพก็ไม่ต่างอะไรกับต้นไม้
.
ต้นไม้มิตรภาพจะเติบโตได้งาม
ก็ต่อเมื่อทั้ง 2 ฝ่ายตัดสินใจที่จะช่วยกัน
รดน้ำ พรวนดิน ใส่ปุ๋ยให้กับมันอย่างสม่ำเสมอ
.
ไม่อย่างนั้น หากเราเป็นฝ่ายที่
ดูแลต้นไม้มิตรภาพอยู่ฝ่ายเดียว
ต่อให้ต้นไม้ดังกล่าวจะยังมีชีวิตอยู่
แต่มันก็จะกินพลังงานเราจนหมดแรงได้
.
ต่อไปนี้คือสิ่งที่เราสามารถทำได้ครับ
.
# 1 คอยสังเกตดูว่าเพื่อนเขาช่วยเราดูแลต้นไม้นี้มากน้อยแค่ไหน
# 2 หากเพื่อนไม่ช่วยเราดูแล เราหาจังหวะสื่อสารกับเพื่อนในจุดนี้ดู (ถ้าทำได้)
# 3 อนุญาตให้ตัวเองหยุด “วิ่งไล่ตาม” มิตรภาพข้างเดียว
# 4 เทพลังงานให้กับความสัมพันธ์ที่อีกฝ่ายพร้อมดูแลต้นไม้ไปพร้อมกับเราแทน
.
หากเรายึดแนวทางดังกล่าว
เราก็จะพบว่าตัวเองตัดสินใจ “หันหลัง”
ให้กับต้นไม้มิตรภาพบางต้น
.
มันเป็นการตัดสินใจที่รู้สึก
ใจหายได้เหมือนกันนะครับ
.
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า
ความทรงจำดีๆที่เรามีกับต้นไม้ต้นนั้น
จะต้องถูกโยนทิ้งไปด้วยเสมอไป
.
มันอาจหมายความว่า
ต้นไม้ต้นนั้นคือต้นไม้ประเภท “ถั่วงอก”
ที่มีอายุขัยธรรมชาติสั้นเท่านั้น
.
มันไม่เป็นไรเลยครับที่เราจะหยุดรดน้ำ
ให้กับ “ถั่วงอก” ที่เกินอายุขัยของมันไปแล้ว
.
ชีวิตของเราจะได้มีพื้นที่ว่างสำหรับต้นไม้มิตรภาพต้นอื่นครับ
.
อ้างอิง
Weiss, R. (1974) The Provisions of Social Relationships. In: Rubin, Z., Ed., Doing unto Others, Prentice Hall, Englewood Cliffs, 17-26.
https://doi.org/10.4324/9780203791486
https://psycnet.apa.org/doi/10.2307/1130550
https://doi.org/10.1037/a0028601
https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0033-2909.121.3.355
#จิตวิทยา #siamstr

2025-10-08 02:07:20 UTC

- reply

หลายคนเลือก homeschool เพราะเหตุผลนี้เลยครับ

2025-10-07 00:23:27 UTC

https://image.nostr.build/7ae0bc9b2b475eff419599cb9c8c89fb99cf2acc910a596bf97bc935eafc2c9c.jpg
เคยสงสัยไหมครับว่า
ทำไมคนรุ่นใหม่หลายคน
จึงเลือกที่จะไม่มีลูกมากขึ้นเรื่อยๆ?
.
บางคนมองว่า คนรุ่นใหม่ตัดสินใจไม่มีลูก
เพราะต้องการ “หลีกหนี” จากความรับผิดชอบ
.
แต่ในความเป็นจริงแล้ว
นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้หลายคนเลือกที่จะไม่มีลูก
.
วันนี้ ผมได้รวบรวม 3 “เหตุผลยอดฮิต”
ที่อยู่เบื้องหลังการตัดสินใจดังกล่าวมานำเสนอครับ
.
.
.
# 1 ภาพของ “ชีวิตที่ประสบความสำเร็จ” ในวันนี้ไม่เหมือนกับเมื่อวาน
.
ในอดีต
การมี “ชีวิตที่ประสบความสำเร็จ” มักจะเป็น
การเติบโตขึ้นและสร้างครอบครัวของตัวเอง
.
แต่ทุกวันนี้
ภาพของ “ชีวิตที่ประสบความสำเร็จ”
มีความหลากหลายมากขึ้น
.
(เช่น การมีอิสรภาพในชีวิต
การเติบโตในหน้าที่การงาน
การมีโอกาสได้ท่องเที่ยวรอบโลก เป็นต้น)
.
# 2 มองว่าตัวเองมีวุฒิภาวะทางอารมณ์ไม่เพียงพอที่จะมีลูก
.
ทุกวันนี้
หลายคน “เข้าถึง” ความรู้ทางจิตวิทยามากขึ้น
ส่งผลให้พวกเขาเห็นว่าพ่อแม่มีบทบาท
ต่อสุขภาพจิตของลูกเป็นอย่างมาก
.
พวกเขาจึงมองว่า ตราบใดที่พวกเขา
ยังไม่มีวุฒิภาวะทางอารมณ์ที่สูงมากพอ
พวกเขาก็จะยังไม่มีลูกเพราะพวกเขา
ไม่ต้องการให้ลูกเกิดปัญหาสุขภาพจิต
เนื่องจากวุฒิภาวะทางอารมณ์ที่ต่ำของพวกเขา
.
# 3 เหตุผลด้านเศรษฐกิจ
.
หลายคนได้ลองคิดคำนวณดูว่า
หากพวกเขาต้องการเลี้ยงลูกให้มีคุณภาพชีวิตที่ดี
ค่าใช้จ่ายคร่าวๆจะมีอยู่ทั้งหมดเท่าไหร่
.
พอพวกเขามองเห็นตัวเลขค่าใช้จ่ายแล้ว
พวกเขาก็พบว่าตัวเองแบกรับค่าใช้จ่ายในระดับนั้นไม่ไหว
.
.
.
ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า สิ่งที่ผมนำเสนอในวันนี้
จะเป็นส่วนเล็กๆที่ช่วยให้ทุกคนเข้าใจ
กลุ่มคนที่เลือกจะไม่มีลูกได้มากขึ้นนะครับ
.
อ้างอิง
https://doi.org/10.1007/BF01082080
https://doi.org/10.1007/BF00140093
https://doi.org/10.1007/BF00287774
https://doi.org/10.1017/s0021932000014449
https://doi.org/10.23979/fypr.45051
https://doi.org/10.1111/j.1751-9020.2012.00496.x
#จิตวิทยา #siamstr