Chris Gioran on Nostr: Εχτές που λέτε είδαμε το Possum (2018, dir Matthew Holness). ...

Εχτές που λέτε είδαμε το Possum (2018, dir Matthew Holness).

Υπόδειγμα ψυχολογικού τρόμου, το έργο πραγματεύεται το τραύμα ενός άνδρα από την κακοποίηση που υπέστη σαν παιδί.

Ένα ενδιαφέρον πράγμα όμως συνέβη κατά τη διάρκεια της προβολής. Οι μεταφορές της ταινίας (το βρώμικο σπίτι σαν μεταφορά για τη τραυματική κατάσταση του εσωτερικού κόσμου του πρωταγωνιστή, το τέρας σαν αναπαράσταση του κακοποιητή του κλπ) ήταν τόσο προφανείς που έπαψαν να είναι μέρος της πλοκής, και το έργο άρχισε να μοιάζει με art film τρόμου, όπου κυρίαρχο ρόλο παίζει το art direction και η σκηνοθεσία.

Μιλώντας για art direction. Ο σχεδιασμός του τέρατος και γενικά η τέχνη όλων των props είναι εξαιρετική, αξίζει να δεις την ταινία μόνο για αυτά. Στέκονται ακριβώς στη διασταύρωση μιζέριας και τρόμου που ζει ο πρωταγωνιστής και στοιχειώνουν κάθε πλάνο. Τα σκηνικά, εσωτερικά και εξωτερικά, είναι καταθλιπτικά ακόμη και για Αγγλία, μαύρα, βρώμικα, εγκαταλελειμμένα και κλειστοφοβικά. Δεν σε αφήνουν στιγμή να ανασάνεις με ανακούφιση, και κανένα cut δεν σε λυτρώνει με λίγο χρώμα.

Η ταινία βασίζεται σε 2 ηθοποιούς, οι οποίοι είναι εξαιρετικά σκηνοθετημένοι. Σε πλήρη αρμονία με το περιβάλλον, παίζουν σαν να είναι επεκτάσεις της σκέψης του σκηνοθέτη. Να σημειώσω τη φυσική ερμηνεία του Sean Harris, ο οποίος στέκεται και κινείται σαν προέφηβο παιδί, χαρακτηριστικό που προσθέτει τόσο στην ιστορία όσο και στον τρόμο.

Συνολικά, μία μικρού budget ταινία, βασισμένη σε ένα ώριμο καλλιτεχνικό όραμα που εκτελείται με περισσή τέχνη (πρώτη ταινία του σκηνοθέτη). Μεταφέρει τρόμο με βαθιές ψυχολογικές ρίζες και κερδίζει κάθε jump scare που σερβίρει, κάνοντας τις τρίχες στο σβέρκο σου να στέκονται με τρόπο που θα το θυμάσαι για λίγο καιρό.

Να τη δείτε.