xlenka :autism: on Nostr: Głośno ostatnio więc też coś od siebie dodam. Nie, nie oglądam od lat. Mam ...

Głośno ostatnio więc też coś od siebie dodam. Nie, nie oglądam od lat. Mam piękne wspomnienia związane z Perseidami i nie chcę ich popsuć, bo musiałoby to być coś wyjątkowego.

Miałam 17 lat, był jakoś tak koniec lipca i jak co roku byłam wtedy u babci w małej wiosce nad Odrą. Był to wyjątkowy rok z wielu powodów. Wyjątkowa powódź sprawiła, że okolica się wyludniła. Za to w mojej wiosce ludzi przybyło, bo tu nie była konieczna ewakuacja. W tym też roku moja mama jeden jedyny raz odpuściła mi zakaz włóczenia się po wsi wieczorami razem z bratem, kuzynką i kuzynem. Brat zawsze mógł bo wiadomo - chłopak.
I raz mieliśmy ognisko, jakoś tak poza wioską, w ulubionym miejscu wieczornych spotkań młodzieży.
Szybko znudziło mi się siedzenie przy ognisku, sama się nie odzywałam, wiadomo, zbyt dużo ludzi, zbyt dużo nieznanych ludzi a rozmowy to były tylko plotki kto z kim co i po co.
Odsunęłam się nieco do tyłu i położyłam się w trawie, na plecach i tak się gapiłam w te niebo.
Bardzo szybko dołączył do mnie chłopak, który przy ognisku siedział tuż obok mnie. Jeden z przyjezdnych, którego w poprzednich latach nie widywałam, bo nie za często w wakacje odwiedzał rodzinkę z wioski. Wcześniej z nim nawet nie rozmawiałam.
No i tak jakoś wyszło, że leżeliśmy obok siebie trzymając się za ręce, bo ja byłam zapatrzona w gwiazdy i liczyłam te spadające, a jego ręka nie mogła zaznać spokoju i mnie rozpraszała w moich obserwacjach więc trzymanie się za ręce było koniecznością. Nie pamiętam czy ze sobą rozmawialiśmy.
Może jeszcze dodam, że to był bardzo piękniusi chłopak, tak bardzo bardzo :)

A spadających ,,gwiazdek" naliczyłam wtedy na tyle dużo, że powinno starczyć mi szczęścia na całe życie... powinno...