Στον στρατό μετά από έναν μήνα στην Κόρινθο και 4 μήνες στο ΚΕΤΧ (Κέντρο Εκπαίδευσης Τεχνικού) στην Πάτρα, κατέληξα να υπηρετώ την παραμεθόριο μου στην Λήμνο στον Λόχο Τεχνικού του 88 ΤΥΠ (Τάγμα Υποστήριξης). Εκεί μεταξύ άλλων αλλά κυρίως ασχολήθηκα και με την εγκατάσταση δομημένης καλωδίωσης στους χώρους του τάγματος. Έχοντας καταγωγή από την Λήμνο και συγγενείς (η γιαγιά μου απεβίωσε ενώ υπηρετούσα εκεί), δήλωσα παραμένοντας, ώστε να κάνω ολόκληρη την θητεία μου εκεί.
Μια ωραία μέρα όμως μου ήρθε μετάθεση με το ζόρι για το ΜΤΣ (Μετοχικό Ταμείου Στρατού) στην Αθήνα, ένα κτίριο στην πλατεία Κολωκοτρώνη το οποίο χρειαζόταν και αυτό δομημένη καλωδίωση και ο Ταξίαρχος στην Λήμνο κάπου σφύριξε ότι υπήρχε ο μούλος για να το σχεδιάσει και να το κάνει.
Τα πράματα εκεί ήταν χαλαρά, υπηρεσία του Στρατού με αξιωματικούς και στελέχη του οικονομικού, καμία σχέση με ΓΕΣ (Πεντάγωνο) και στρατόπεδα και πέραν της δουλειάς που έκανα με τα καλώδια και τα δίκτυα είχα αναλάβει και κάποια άλλα πράματα. Μιας και η υπηρεσία στερούνταν και προσωπικού και οχημάτων είχα κάνει συμφωνία με τον Ταξιάρχο, να βγαίνω για εξωτερικές δουλειές (κυρίως για μεταφορά εγγράφων στο ΓΕΣ) και μετά να την κοπανάω αρκεί να μην κυκλοφορώ πολύ και να μην πέσω με την μηχανή γιατί θα περνάγαμε και οι δύο στρατοδικείο.
Μια από τις "αγγαρείες" που είχα ήταν, μια φορά τον μήνα, να πηγαίνω σε ένα κτίριο στον Χολαργό που ανήκε στον στρατό και εκεί στέγαζε (κοψοχρονιά) το θέατρο του ο Κώστας Πρέκας για να του πηγαίνω την ειδοποίηση του ενοικίου.
Από την πρώτη κιόλας φορά που πήγα (δεν ήξερα ποιον θα συναντήσω και ότι ήταν ο Πρέκας), μετά τις συστάσεις (και την προσπάθεια να μην σκάσω στα γέλια μόλις τον είδα), ο Κώστας Πρέκας μονοπουλούσε την κουβέντα με γκρίνια για τα κόστη του θεάτρου και πόσο τον ζορίζει το ενοίκιο.
Αφού πήρα λίγο αέρα (και συγκράτησα τα γέλια μου) άρχισα να του λέω πόσο δίκιο έχει και πως επιτελεί λειτούργημα και τα θέατρα και οι ηθοποιοί θα έπρεπε να είναι δημόσια και να πληρώνονται από το κράτος και άλλα τέτοια.
Κατέληξα να με προσφωνεί "ΩΩΩΩ τον αγαπητό" κάθε φορά που με έβλεπε μια φορά το μήνα και δώστου η ίδια κουβέντα και εγώ να αβαντάρω και να λέω τα ίδια για το λειτούργημα και το έπρεπε να πληρώνεται από το κράτος κλπ κλπ.
Την τελευταία φορά που τον είδα πριν απολυθώ για να του πάω την ειδοποίηση του ενοικίου και αφού κάναμε την ίδια στιχομυθία του λέω:
"Κύριε Πρέκα εγώ απολύομαι αλλά θέλω να σας πω κάτι", τι μου λέει θέλεις, "αυτά με τους ηθοποιούς και τα θέατρα που πρέπει να τα παρέχει το κράτος κλπ κλπ τα πιστεύω ακράδαντα αλλά μόνο σε κομμουνισμό γίνονται", δεν μου είπε ούτε γεια, έμεινε κόκκαλο μέχρι να κάνω μεταβολή και να φύγω.
